အပျိုဘဝ၏ နောက်ဆုံးည
ခေါင်းစဉ် - အပျိုဘဝ၏ နောက်ဆုံးည
အခန်း (၁) — အပြင်အဆင်
မှန်တင်ခုံပေါ်က စိန်စီထားတဲ့ မင်္ဂလာဦးခေါင်းဆောင်းက မီးဆိုင်းအောက်မှာ တလက်လက်တောက်ပနေတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ ပန်းရနံ့တွေက မွှန်ထူနေပြီး ကျွန်မဝတ်ရမယ့် ဖြူစင်လွန်းတဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံကြီးက အိပ်ရာပေါ်မှာ ခန့်ညားစွာ နေရာယူထားတယ်။ ဒါဟာ မိန်းကလေးတိုင်း အိပ်မက်မက်တဲ့ "အပျိုဘဝ၏ နောက်ဆုံးည" ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ ခဲဆွဲထားသလို လေးလံလွန်းနေတယ်။ လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းထဲက ပုံဟောင်းလေးတစ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ အသက်ရှူဖို့ မေ့နေခဲ့တယ်။ အဲဒီပုံထဲမှာ ကျွန်မက ရိုးရှင်းတဲ့ ဝါဂွမ်းဂါဝန်လေးနဲ့၊ ဘေးကလူကတော့ ချွေးစို့နေတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီအနွမ်းလေးနဲ့။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေခဲ့တာ။
အခန်း (၂) — သံယောဇဉ်
မင်းသန့်က ကျွန်မရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း၊ ရည်စားဦး၊ ပြီးတော့ ကျွန်မအတွက်ဆို အသက်ကိုတောင် ထုတ်ပေးမယ့်သူ။ ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ တစ်ခွက်တည်းကို နှစ်ယောက်ခွဲသောက်ပြီး အနာဂတ်အကြောင်းတွေ ပြောခဲ့ကြတာ။ "နှင်း... ကိုယ် ကြိုးစားမယ်၊ မင်းကို ရွှေနန်းတော်ပေါ်မှာ ထားနိုင်အောင် ကိုယ်ကြိုးစားမယ်" လို့ သူက အမြဲပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်ဖက်မိုးတွေကို ကိုင်ပြီး "မင်းသန့်ရှိရင် ကျွန်မအတွက် လုံလောက်ပါပြီ" လို့ ပြန်ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မစကားတွေက ရိုးသားခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၃) — အချိုးအကွေ့
ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာ ရောင်စုံမီးတွေအောက်ရောက်တဲ့အခါ မျက်စိကျိန်းတတ်ကြတယ်လေ။ အလုပ်ထဲမှာ ကိုနေနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ ကိုနေက ချမ်းသာတယ်၊ စမတ်ကျတယ်၊ ကျွန်မ မမြင်ဖူးတဲ့ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို လမ်းဖောက်ပေးနိုင်တယ်။ မင်းသန့်ပေးတဲ့ ငွေငါးရာတန် ပန်းစည်းထက် ကိုနေပေးတဲ့ တံဆိပ်ပါ အိတ်တစ်လုံးက ပိုပြီး ဂုဏ်ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ စတင်ခံစားလာရတယ်။ မင်းသန့်ဆီက ဖုန်းလာရင် အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုပြီး ဖုန်းချပစ်တာတွေ များလာတယ်။ "Seen" ဖြစ်ပြီး ပြန်မဖြေဖြစ်တဲ့ စာတိုတွေကလည်း တောင်ပုံရာပုံ။ ကျွန်မ ရည်မှန်းချက်တွေ မြင့်တက်လာလေလေ၊ မင်းသန့်ကို နောက်ချန်ထားခဲ့ချင်စိတ်တွေ ပိုပြင်းထန်လာလေလေပဲ။
အခန်း (၄) — အက်ကြောင်းများ
တစ်ညမှာတော့ အမှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကိုနေနဲ့ ကျွန်မ ကားမောင်းလာရင်း လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိသွားခဲ့တယ်။ ကိုနေက အရက်သောက်ထားတာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခေါင်းထဲ ပထမဆုံးဝင်လာတာက "ကိုနေ ထောင်ကျသွားရင် ငါ့ဘဝ ပျက်ပြီ" ဆိုတဲ့ အတွေးပဲ။ ကျွန်မ ချက်ချင်း မင်းသန့်ကို ဖုန်းဆက်ခေါ်ခဲ့တယ်။ မင်းသန့် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "မင်းသန့်... ငါ့ကို ကယ်ပါ၊ ကိုနေ ထောင်ကျလို့ မဖြစ်ဘူး၊ နင်ပဲ အစားဝင်ခံပေးပါ" လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်။ မင်းသန့်က ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ အဲဒီအကြည့်ထဲမှာ နာကျင်မှု၊ စက်ဆုပ်မှုနဲ့ ချစ်ခြင်းတွေ ရောပြွမ်းနေတာ ကျွန်မ မြင်တယ်။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ ရဲစခန်းကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) — စိတ်ဝိညာဉ် ပြိုလဲခြင်း
မင်းသန့် ထောင်ကျသွားတဲ့ တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်မ ကိုနေနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ဆီ တစ်ခေါက်မှ သွားမတွေ့ခဲ့ဘူး။ သူ့ကို တွေ့ရင် ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်တွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုသွားမှာ ကြောက်လို့။ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် မင်္ဂလာဆောင်တော့မယ့် ဒီညမှာတော့ မင်းသန့်ဆီက ပေးစာတစ်စောင် ကျွန်မလက်ထဲ ရောက်လာတယ်။ "နှင်း... မင်း ပျော်နေမှာပါ၊ ကိုယ် အချုပ်ထဲက မနက်ဖြန် ထွက်ရတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဆီကိုတော့ ကိုယ် လာမှာမဟုတ်ဘူး" တဲ့။ စာတိုလေးက တိုတိုလေးပေမယ့် ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ဖုန်းလာတယ်။
အခန်း (၆) — အမှန်တရား၏ ရိုက်ချက်
"နှင်း... နင် တကယ်ပဲ ကိုနေကို လက်ထပ်တော့မှာလား? နင် မသိဘူးလား၊ အဲဒီညက ကားတိုက်တဲ့ကိစ္စမှာ ကိုနေက နင့်ကိုပါ အမှုထဲ ဆွဲထည့်ဖို့ ကြံစည်ထားတာ။ မင်းသန့်က အဲဒါကို သိသွားလို့ ကိုနေနဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တာ။ သူ အစားဝင်ခံပေးမယ့်အစား နင့်နာမည်ကို အမှုထဲက လုံးဝဖျက်ပေးဖို့ သူ တောင်းဆိုခဲ့တာ။ ပြီးတော့... ကိုနေက နင့်ကို လက်ထပ်တာဟာ နင်က အဓိက သက်သေဖြစ်နေလို့ နင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားချင်လို့ပဲ။"
ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်း လွတ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်မ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ ကိုနေက ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုလို သဘောထားပြီး၊ ကျွန်မ စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ မင်းသန့်ကတော့ သူ့ဘဝကို ပေးဆပ်ပြီး ကျွန်မကို ကာကွယ်ခဲ့တာ။ မင်းသန့်က ကျွန်မကို မုန်းလို့ အစားဝင်ခံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကို အရူးအမူး ချစ်လွန်းလို့ သူ့သိက္ခာကို ရောင်းစားခဲ့တာ။ အခုတော့ သူက လွတ်မြောက်တော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဆောက်ခဲ့တဲ့ ငရဲဘုံထဲမှာ ကိုနေနဲ့အတူ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိတော့မယ်။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
မင်္ဂလာဦးဝတ်စုံဖြူကြီးက အခုတော့ ကျွန်မအတွက် အလောင်းဖြူခြုံထည်တစ်ခုလိုပဲ။ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရွံရှာမိတယ်။ ကျွန်မမှာ ပြန်ပြင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။ မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်လိုက်ရင် ကိုနေက ကျွန်မကို အမှုဟောင်းနဲ့ ထောင်ထဲပို့မှာ သေချာတယ်။ ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းက လှပပေမယ့် ဆူးတွေအပြည့်ပဲ။ ကျွန်မဟာ စိန်စီထားတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ - "တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာကို လက်လွှတ်လိုက်မှ၊ တန်ဖိုးမရှိတဲ့အရာကို တန်ဖိုးထားမိမှန်း သိလာရခြင်းသည် ပြန်ပြင်ရခက်သော ဘဝ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နာကျင်မှုဖြစ်သည်။"
Comments
Post a Comment