အပျိုရည် ပျက်တဲ့ည

 **အပျိုရည် ပျက်တဲ့ည**

### အခန်း (၁) — Setup

ကျွန်မက လူတွေကို ယုံကြည်ဖို့ အရမ်းကြောက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိသားစုပြိုကွဲမှုတွေကြားမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတော့ ‘အချစ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားတိုင်း နောက်ကွယ်မှာ ‘နာကျင်မှု’ ဆိုတာ အမြဲပါလာမယ်လို့ ခံယူထားခဲ့တယ်။ ဒါကပဲ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အဲဒီအားနည်းချက်ကို သူက အတိအကျ အသုံးချသွားခဲ့တယ်။

သူ့နာမည်က ဇေယျာ။ 

သူက ကျွန်မရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲကို ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ နားလည်ပေးမှုတွေနဲ့ အတင်းတိုးဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ တွန်းထုတ်တွန်းထုတ်၊ သူက ဘယ်တော့မှ လက်မလျော့ခဲ့ဘူး။ "မင်းရဲ့ အကြောက်တရားတွေကို ကိုယ်နားလည်ပါတယ်။ ကိုယ်က မင်းကို နာကျင်စေမယ့်သူတွေထဲမှာ မပါဘူး" တဲ့။ 

သူ့ရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုကျစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မလိုချင်ခဲ့တာက ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို ရင်ခုန်စရာ အချစ်မျိုးမဟုတ်ဘူး။ ပင်ပန်းတဲ့နေ့တွေမှာ ပခုံးလေးမှီပြီး ငိုခွင့်ရမယ့် လုံခြုံတဲ့နေရာလေး တစ်ခုပဲ။ ဇေယျာက အဲဒီနေရာလေး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

---

### အခန်း (၂) — Connection

ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက နက်ရှိုင်းလာတယ်။ ညဘက် ဖုန်းပြောတဲ့ အချိန်တွေ၊ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ ရောက်လာတတ်တဲ့ "Good morning, ကိုယ့်ကမ္ဘာလေး" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေ။ အရာအားလုံးက သိပ်ကို ပြီးပြည့်စုံလွန်းနေတယ်။ 

သူက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို နားထောင်ပေးတယ်။ ကျွန်မ ငိုတဲ့အခါတိုင်း ဖုန်းထဲကနေ သူ့ရဲ့ သက်ပြင်းချသံတွေကို ကြားရတယ်။ "ကိုယ် မင်းနားမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ သီရိ... မင်းကို ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်အောင် မထားဘူး" လို့ သူကတိပေးတိုင်း ကျွန်မ တကယ်ကို ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။

ကျွန်မဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာ၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ် အားလုံးကို သူ့အတွက်ပဲ ရည်ရွယ်ခဲ့မိတယ်။

---

### အခန်း (၃) — Turning Point

အဲဒီနေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ သူ့ရဲ့ တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း။ မီးရောင် မှိန်မှိန်လေးအောက်မှာ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက အရမ်းကို နူးညံ့နေခဲ့တယ်။

"ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ် သီရိ" 

သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လာတဲ့အခါ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတယ်။ ကြောက်ရွံ့မှုတွေရှိနေပေမယ့် သူ့ကို ချစ်တဲ့စိတ်က ပိုကြီးမားနေခဲ့တယ်။ 

"ကျွန်မ... တခြားသူတွေလို မဟုတ်ဘူးနော် ဇေယျာ... ကျွန်မအတွက် ဒါက ကစားစရာမဟုတ်ဘူး..." 

ကျွန်မ အသံတွေ တုန်နေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး "ကိုယ်သိပါတယ်။ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းမပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာကို သူ့ကို ပေးအပ်လိုက်တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းပဲလို့ ယုံကြည်ရင်း၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်။ နာကျင်ပေမယ့် ဒါဟာ ထာဝရချစ်ခြင်းရဲ့ အစလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတယ်။

---

### အခန်း (၄) — Conflict Deepens

နောက်နေ့ မနက်မိုးလင်းတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ 

ကျွန်မ နိုးလာချိန်မှာ သူက ကုတင်ပေါ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်ပြီး ဖုန်းကို အာရုံစိုက်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို လှမ်းဖက်လိုက်ပေမယ့် သူက ကိုယ်ကို ရှောင်ဖယ်သွားတယ်။

"ထတော့လေ... ကိုယ် အလုပ်သွားစရာရှိတယ်။ လမ်းကြုံရင် ဆင်းခဲ့၊ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

သူ့အသံက မနေ့ညကလို နူးညံ့မနေတော့ဘူး။ အေးစက်စက်နဲ့ စိမ်းသက်နေတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ သူ့ဆီ စာပို့လိုက်တယ်။ 

*‘ရောက်ပြီနော်။ အလုပ်လုပ်တာ ပင်ပန်းနေပြီလား?’*

စာက **Delivered** ဖြစ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ **Seen** ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာ Reply မှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ နောက်ရက်တွေမှာလည်း အတူတူပဲ။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့" ဆိုတဲ့ စာတိုလေး တစ်ကြောင်းပဲ ဝင်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီး တစ်ဆို့လာတယ်။ 

---

### အခန်း (၅) — Emotional Collapse

ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားလာရတယ်။ မအိပ်နိုင်၊ မစားနိုင်တော့ဘူး။ မနေ့ညကမှ ကျွန်မကို သိပ်ချစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့သူက ချက်ချင်းကြီး ဘာလို့ ဒီလိုပြောင်းလဲသွားရတာလဲ?

*ငါ ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ?*

*ငါ့ရဲ့ ပုံစံကို သူ မနှစ်သက်တော့တာလား?*

အတွေးပေါင်းများစွာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေမိတယ်။ ဖုန်းစခရင်ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူ့ဆီက အစိမ်းရောင် Active status လေးက လင်းနေပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စာတွေကတော့ လျစ်လျူရှုခံထားရဆဲ။ ကျွန်မ ငိုရင်း သူ့ကို တောင်းပန်စာတွေ ပို့ခဲ့တယ်။ ဘာမှားနေလဲ ပြောပြပါလို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေကလွဲပြီး ဘာမှ ပြန်မရခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သဘောပေါက်လိုက်တယ်... ကျွန်မ ပေးဆပ်လိုက်တာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ သူ့ခြေရင်းမှာ ချထားပေးခဲ့မိပြီဆိုတာကို။

---

### အခန်း (၆) — Breaking Point

သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အဆုံး တစ်ပတ်အကြာမှာ သူ့တိုက်ခန်းကို ကျွန်မ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ တံခါးက စေ့ရုံလေး စေ့ထားတယ်။ အထဲက ရယ်မောသံတွေ ကြားရတော့ ကျွန်မ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားတယ်။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဇေယျာနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူတို့ရှေ့မှာက မင်္ဂလာဖိတ်စာပုံစံလေးတွေ။ 

ဇေယျာ ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ သူ အမြန်ထလာပြီး ကျွန်မကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်သွားတယ်။

"နင်... နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ ဇေယျာ... အဲဒါက..." ကျွန်မ အသံတွေ ထွက်မလာတော့ဘူး။

သူက ကျွန်မကို စိတ်ရှုပ်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။ မနေ့က ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ ယောကျ်ားမဟုတ်တော့ဘူး။

"မင်းကလည်းကွာ... ငါတို့က အရွယ်ရောက်ပြီးသား လူတွေလေ။ Serious ဖြစ်စရာမှ မလိုတာ။ ငါ နောက်လထဲ လက်ထပ်တော့မှာ မင်းလည်း သိသားပဲ"

*သိသားပဲ?* ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပဲ။ 

"နင်... နင် ငါ့ကို..."

"မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သဘောတူခဲ့တာပဲလေ သီရိ။ ငါ အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။ အခုလိုတွေ လာမလုပ်စမ်းပါနဲ့။ ငါ့ သတို့သမီး သိသွားရင် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်"

သူ့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီက ကျွန်မရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးခွဲနေသလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ လက်မထပ်ခင် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး လွတ်လပ်ခွင့်အနေနဲ့ အပျိုစင်တစ်ယောက်ကို အရယူချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ သက်သက်သက် ကျွန်မကို ကစားသွားခဲ့တာ။ ယုံကြည်အောင် အချိန်ယူပြီး လှည့်စားခဲ့တာ။ အမှန်တရားက အဲဒီလောက်တောင် ရွံစရာကောင်းနေခဲ့တယ်။

---

### အခန်း (၇) — Ending + Lesson

ကျွန်မ သူ့ကို ပါးမရိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျိန်ဆဲတာတွေလည်း မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ငိုတောင် မငိုနိုင်တော့လောက်အောင် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

"နင် အရမ်း ရက်စက်တယ် ဇေယျာ" လို့ တိုးတိုးလေးပြောပြီး ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ 

လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်နေရင်း မိုးတွေ စရွာလာတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ မပြေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာ၊ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှု အားလုံးက လူယုတ်မာတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲမတိုင်ခင် ကစားစရာ ဂိမ်းတစ်ခုသာသာ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှပဆုံးဖြစ်ရမယ့် ညလေးဟာ၊ ကျွန်မရဲ့ လူ့တန်ဖိုးကို အနှိမ့်ချဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တဲ့ ညတစ်ည ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့၊ နာကျင်မှုတွေက အေးခဲပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ 

> **"လူတစ်ယောက်ကို အချစ်နဲ့ ယုံကြည်မှုပုံအပ်လိုက်တဲ့အခါ၊ ကိုယ်ပေးလိုက်တာက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘူး... ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ အနာဂတ်ကိုပါ သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာပဲ။ တချို့လူတွေက အဲဒီတန်ဖိုးကို ခြေမွှပြီးမှ ထွက်သွားတတ်ကြတယ်။"**