မိန်းမယုတ်
မိန်းမယုတ်
အခန်း (၁)
မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ ရေစက်တွေက အကြောင်းလိုက် စီးကျနေတာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာတော့ တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကိုတောင် ပြန်ကြားနေရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီအိမ်လေးကို ကျွန်တော်တို့ စဝယ်တုန်းက ပျော်ခဲ့ကြတာတွေကို အမှတ်ရမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အရာရာတိုင်းဟာ သူမ... ရွှေရည် တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ ရိုးရိုးသားသား အလုပ်လုပ်တယ်၊ သူမကို အကောင်းဆုံး ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေအားလုံးဟာ ဖန်ခွက်တစ်ခွက်လို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၂)
ရွှေရည်နဲ့ ကျွန်တော် စတွေ့ခဲ့တာက မိုးရွာတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ။ သူမက နုနုနယ်နယ်၊ အားကိုးချင်စရာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်တော် သူမကို အရူးအမူး ချစ်ခဲ့တယ်။ သူမ လိုချင်တာ မှန်သမျှကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မငဲ့ဘဲ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေက "မင်း မိန်းမကို သိပ်အလိုမလိုက်နဲ့ လင်းထက်၊ သူက ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးပဲ" လို့ သတိပေးခဲ့ကြဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ဒေါသထွက်ခဲ့မိသေးတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကို သူတစ်ပါးက အကောင်းမမြင်တာကို မခံနိုင်ခဲ့ဘူးလေ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ရွှေရည်ဟာ နတ်သမီးတစ်ပါးလို စင်ကြယ်လွန်းနေခဲ့တာ။
အခန်း (၃)
အပြောင်းအလဲတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း စလာတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး ရွှေရည် ဖုန်းကို ခဏခဏ လော့ခ်ချထားတတ်လာတယ်။ ဖုန်းဝင်လာရင် အပြင်ထွက်ပြောတယ်။ ကျွန်တော် မေးရင်လည်း "အလုပ်က ကိစ္စတွေပါ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ ပြီးသွားတတ်တယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူမ အိပ်ပျော်နေတုန်း ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "ကိုယ် စောင့်နေမယ်၊ မြန်မြန်လာခဲ့ပါ" တဲ့။ ပေးပို့သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ငန်းဖော်၊ ကျွန်တော် အယုံကြည်ရဆုံးဆိုတဲ့ ကိုကျော်စွာ။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးဟာ ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းကို ရောက်သွားခဲ့တာပါပဲ။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ သူမရဲ့ အပြုအမူတွေက ပိုပြီး အေးစက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် Seen ပြပြီး ပြန်မထူးတော့ဘူး။ အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေကလည်း ပိုစိပ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေစာရင်းတွေထဲက ငွေတွေလည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လျော့လျော့သွားတာကို သတိထားမိလာတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားနေရပေမဲ့ "မဟုတ်လောက်ပါဘူး" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချော့နေမိတုန်း။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ ရက်စက်လွန်းပါတယ်။
အခန်း (၅)
ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ကျွန်တော် ခရီးက အစောကြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အိမ်၊ ကျွန်တော့်ကုတင်ပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း...။ ရွှေရည်က ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ထိတ်လန့်သွားတာမျိုး မရှိဘူး။ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ အဝတ်အစားတွေ ပြန်ဝတ်ပြီး "သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ရှင်းတာပေါ့၊ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး၊ လမ်းခွဲရအောင်" တဲ့။ စကားလုံးတွေက အေးစက်လွန်းလို့ ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ခဲသွားသလိုပဲ။ "ဘာလို့လဲ ရွှေရည်... မင်းအတွက် ငါ ဘာတွေ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲ" လို့ တိုးတိုးလေး မေးမိတော့ သူမက လှောင်ပြုံး ပြုံးတယ်။
အခန်း (၆)
"ရှင်က လူအအ တစ်ယောက်ပဲ လင်းထက်။ ရှင့်ဆီက ရနိုင်သမျှ အကုန်ယူပြီးပြီ။ အခု ဒီအိမ်ရော၊ ရှင့်ကုမ္ပဏီက ရှယ်ယာတွေရော အကုန်လုံး ကျွန်မနာမည် ပြောင်းထားပြီးသား။ ရှင် ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။" ကျွန်တော် အံ့သြလွန်းလို့ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ယုံကြည်မှုတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ဘဝကို အမှောင်ချပစ်ခဲ့တာ။ သူမကို "မိန်းမယုတ်" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ဆဲဆိုမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမက စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခုကို ကျွန်တော့်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်တယ်။ "ဒါကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ဦး၊ ရှင်ကရော လူကောင်းတစ်ယောက် ထင်နေလား" တဲ့။
အခန်း (၇)
စာအိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က သတင်းစာဖြတ်ပိုင်းလေးတစ်ခု။ ယာဉ်တိုက်မှုတစ်ခုမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့သတင်း။ အဲဒီကားနံပါတ်က ကျွန်တော့်ကားနံပါတ်ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် အရက်မူးပြီး ကားမောင်းရင်း လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဖေက ငွေပေးပြီး အမှုဖျောက်ပေးခဲ့လို့ ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ သေသွားတဲ့ ကောင်မလေးက ရွှေရည်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ရွှေရည်ဟာ ကျွန်တော့်ကို ချစ်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို အနားကနေ ဖျက်ဆီးဖို့၊ ကလဲ့စားချေဖို့အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့တာ။
ကျွန်တော် အခုတော့ အရာရာကို ဆုံးရှုံးသွားပါပြီ။ အိမ်မရှိ၊ အလုပ်မရှိ၊ ဘဝမရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်တော် အမြတ်နိုးဆုံး ချစ်ခဲ့ရတဲ့သူဟာ ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အနားကို ရောက်လာခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်နေတာပါပဲ။ ရွှေရည်ဟာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာ မိန်းမယုတ်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ သူမရဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာတော့ ကျွန်တော်ကသာ လူယုတ်မာကြီး ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ လက်စားချေခြင်းရဲ့ အဆုံးသတ်ဟာ နှစ်ဦးစလုံးအတွက် နာကျင်မှုတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
သင်ခန်းစာ - ကိုယ်ပြုခဲ့တဲ့ ကံဟာ ကိုယ့်ဆီကို တစ်နေ့နေ့မှာ ပုံစံတစ်မျိုးနဲ့ ပြန်လာတတ်စမြဲ ဖြစ်ပါတယ်။
Comments
Post a Comment