Posts

Showing posts from April, 2026

နောက်ဆုံးပေးစာ

 နောက်ဆုံးပေးစာ အခန်း (၁) — အခြေခံအုတ်မြစ် ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိပြီဆိုရင် အဲ့ဒီလူရဲ့ အရိပ်ကိုတောင် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်တတ်တဲ့ မိန်းမစားမျိုးပါ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အဲ့ဒါပါပဲ။ ကိုမင်းခန့်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ သူက ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ခိုကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ လုံခြုံမှုလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မမှာ သူငယ်ချင်းဆိုလို့လည်း ငယ်သူငယ်ချင်း မေ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ဟာ ခွဲမရတဲ့ သုံးပွင့်ဆိုင် သူငယ်ချင်းတွေလို၊ မိသားစုလိုပါပဲ။ ကျွန်မ သူတို့ကို အရမ်းချစ်တယ်၊ အရမ်းလည်း ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ "နင့်မှာ ငါရှိတယ်" လို့ မေက အမြဲပြောလေ့ရှိသလို၊ "မင်းကို ကိုယ်တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်မှာပါ" လို့ ကိုမင်းခန့်ကလည်း ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဲ့ဒီကတိတွေကြားမှာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ အခန်း (၂) — ချည်နှောင်မှု လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေတိုင်းမှာ ကျွန်မ စိတ်မပူခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုမင်းခန့်ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ မေ့ကို အပ်ထားခဲ့လို့ပဲ။ "မေ… ကိုမင်းခန့်က အစားအသောက် ဂျေးများတယ်၊ နင်ပဲ ကြည့်ပေးပါ...

အငယ်အနှောင်းနဲ့ရတဲ့သား

 အခန်း (၁) — အခြေတည်ခြင်း အိမ်ကြီးထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲက ကြားနေရတဲ့ ပန်းကန်ဆေးသံ သဲ့သဲ့ကလွဲရင် ဒီအိမ်မှာ အသက်ရှူသံတွေက ပျောက်ဆုံးနေတာ ကြာပြီ။ အခန်းထောင့်က ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ကျွန်မ ထိုင်နေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ဒီအိမ်ကို သတို့သမီးအဖြစ် စဝင်လာတုန်းက ဒီလောက်အထိ အေးစက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မ နာမည်က သီတာ။ ကိုကိုနဲ့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အပြစ်က ကလေးမရနိုင်တာပဲ။ ယောက္ခမဖြစ်သူရဲ့ "မြုံတဲ့မိန်းမ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကိုကိုကတော့ ကျွန်မကို ချစ်ရှာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲက အားငယ်ရိပ်တွေကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ကျိုးရတယ်။ ကိုကိုက မျိုးဆက်ကို လိုချင်တဲ့သူ။ ကိုကိုက မိသားစုဆိုတာကို တန်ဖိုးထားတဲ့သူ။ အခန်း (၂) — ချိတ်ဆက်မှု အဲဒီညက ကိုကို အရက်တွေ အလွန်အကျွံ မူးလာတယ်။ ကျွန်မ ပခုံးပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး သူ ငိုတယ်။ "သီတာ... ငါ့မှာ သားလေးတစ်ယောက်လောက် ရှိရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲကွာ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချခိုင်းလိုက်သ...

ကိုယ်ဝန်သည် ညီမ

ကိုယ်ဝန်သည် ညီမ အခန်း (၁) — Setup ကျွန်မက လူကို အလွန်ယုံလွန်းတဲ့သူပါ။ အဲ့ဒါကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မနာမည်က သီတာ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာအဆင့်ထိ ရောက်အောင် သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရင်းပြီး ကြိုးစားခဲ့ရသူပါ။ ကျွန်မမှာ မိသားစုဆိုလို့ အဖေရယ်၊ ညီမလေး စုရယ်ပဲ ရှိတယ်။ အမေဆုံးသွားကတည်းက စုကို ကျွန်မက အမေလိုရော၊ အစ်မလိုရော ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒကတော့ ကျွန်မချစ်ရတဲ့ သူတွေ အားလုံး ပျော်ရွှင်ဖို့ပါပဲ။ အလုပ်မှာလည်း ကျွန်မက ထိပ်ဆုံးမှာ၊ ချစ်သူ မင်းနဲ့လည်း မကြာခင် လက်ထပ်တော့မယ်။ ကျွန်မဘဝက တကယ်ကို ပြည့်စုံနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပြည့်စုံမှုတွေက သဲပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ အခန်း (၂) — Connection မင်းနဲ့ ကျွန်မက သုံးနှစ်လောက် တွဲခဲ့ကြတာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ နားခိုရာပေါ့။ စုကလည်း မင်းကို ခဲအိုဆိုပြီး အရမ်းချစ်တာ။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အပြင်သွားရင် လူတွေက အားကျကြတယ်။ စုက ကျွန်မဆီမှာပဲ ကပ်နေတတ်တဲ့ ကလေးမလေး။ မင်းကလည်း စုကို ညီမလေးအရင်းလို ဂရုစိုက်ပေးတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ရချိန်မှာ မင်းကပဲ အိမ်ကို...

မယားပါသမီး

 မယားပါသမီး အခန်း (၁) — အမုန်း၏ အစပြုခြင်း ကျွန်တော့်အိမ်ရဲ့ ထမင်းစားပွဲဟာ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်လွန်းလှပါတယ်။ သံဒါနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ သံဒါ့ရဲ့ နောက်ပါသမီး နှင်း ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ ရင်ထဲက မနှစ်သက်ခဲ့ဘူး။ သူမကို မြင်တိုင်း သံဒါ့ရဲ့ အတိတ်က တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ သက်သေကြီးလို့ပဲ မြင်မိတယ်။ နှင်းက အခုမှ အသက် ၁၉ နှစ်။ အေးတိအေးစက်နိုင်လှတဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် မုန်းတယ်။ ကျွန်တော့်ကို "ဦးလေး" လို့ ခေါ်တဲ့ သူမရဲ့ လေသံမှာ အားငယ်ရိပ်တွေ ပါနေတတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို အပိုလုပ်တယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတယ်။ သံဒါကတော့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတောင်းပန်တိုးလျှိုးတတ်ပါတယ်။ "ကိုမြတ်ရယ်... နှင်းလေးက ဘာမှမသိတဲ့ ကလေးပါ။ သူ့ကို အဲဒီလောက်ကြီး မမုန်းပါနဲ့လား" ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထမင်းပွဲက ထလာခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ နှင်းဟာ ကျွန်တော့်အိမ်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ပဲ။ အခန်း (၂) — နံရံတစ်ခုခြားထားတဲ့ ဆက်နွယ်မှု တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် ဖျားနေတုန်း သံဒါက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ခေတ္တသွားနေရတယ်။ အိမ်မှာ နှင်...

အပျက်မ နောင်တ

 အပျက်မ နောင်တ အခန်း (၁) ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာက အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ အဆုံးသတ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တိုင်း မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ်တောင် ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး။ မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက်ကျလို့၊ နှုတ်ခမ်းတွေ ခြောက်ကပ်လို့။ အရင်က တက်ကြွခဲ့တဲ့၊ ရယ်မောတတ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဒီမှန်ထဲမှာ ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလိုပဲ။ အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာလည်း အဲဒီလိုပဲ အေးစိမ့်ပြီး မှောင်အတိကျနေတာ။ လူတွေက ကျွန်မကို "အပျက်မ" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ အရေပြားထဲအထိ စိမ့်ဝင်ပြီး သွေးသားတွေထဲမှာ အဆိပ်လို ပျံ့နှံ့နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်အောင် ဘယ်သူက တွန်းပို့ခဲ့တာလဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ အခန်း (၂) ကိုဟိန်းနဲ့ စတွေ့တုန်းက သူဟာ ကျွန်မအတွက် ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို သူက ဂရုစိုက်မှုတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ပေးခဲ့တယ်။ "မေက အရမ်းလှတာပဲ၊ ကိုယ် မေ့ကိုပဲ တစ်သက်လုံး ရတနာတစ်ခုလို သိမ်းထားချင်တာ" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကျွန်မက အချစ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကအစ၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးအဆုံး ...

သမီးရဲ့ဦး(စ/ဆုံး)

 သမီးရဲ့ဦး(စ/ဆုံး) အခန်း (၁) — Setup ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေဆိုတဲ့အရိပ်ကို မရခဲ့တဲ့သူပါ။ အမေကလည်း သူ့ဘဝနဲ့သူ ရုန်းကန်နေရတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားရတယ်။ အဲ့ဒီလိုအချိန်မှာပဲ ဦးနဲ့ ဆုံခဲ့တာ။ ဦးက ကျွန်မထက် အသက် ၂၀ ကျော်ကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးရဲ့ ရင့်ကျက်မှုတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ နတ်ဘုံနတ်နန်းလိုပါပဲ။ ဦးက ကျွန်မကို သမီးလို့ ခေါ်တယ်။ ဦးရဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ကျွန်မအတွက် လုံခြုံမှုတွေ ရှိနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူကို အလွန်ယုံကြည်တတ်တာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ကို နွေးထွေးမှုပေးတဲ့သူဆိုရင် အသက်ကိုတောင် ထိုးပေးချင်တဲ့အထိ ရူးမိုက်ခဲ့တာ။ အခန်း (၂) — Connection ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ တိုးတက်လာခဲ့တယ်။ ဦးက ကျွန်မရဲ့ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်။ ဖုန်းအသစ် ဝယ်ပေးတယ်၊ အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ ဆင်ပေးတယ်။ ဦးနဲ့အတူရှိရင် ကျွန်မက လောကကြီးမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးပဲ။ ဦးက ပြောလေ့ရှိတယ်... သမီးမှာ ဦးပဲ ရှိတာနော်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံနဲ့... ဦးက သမီးအတွက် အကောင်းဆုံးပဲ လုပ်မှာ တဲ့။ အဲ့ဒီစကားကို ကျွန်မက ရွှေလိုမှတ်ခဲ့တယ်။ ဦးရဲ့ ရင...

ကလေးတစ်ယောက်နဲ့မယားကြီး

 အခန်း (၁) — Setup ကျွန်မနာမည် မေ။ ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ချန်မထားဘဲ ပုံအောချစ်တတ်တဲ့ မိန်းမစားမျိုးပါ။ ကိုသူရနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မတို့အိမ်ထောင်ရေးက အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အေးချမ်းသလိုရှိပေမဲ့ ကလေးမရနိုင်တဲ့ ပြဿနာက ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်တဲ့တံတိုင်းတစ်ခု ခံနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့ ချို့ယွင်းချက်လို့ပဲ ယူဆပြီး ကိုသူရကို အမြဲအားနာနေခဲ့ရတာ။ ကိုသူရကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က မိုးရွာတဲ့ညတစ်ညမှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကိုသူရက ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှော့ခ်ရနေတုန်း သူပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲစေခဲ့တယ်။ "ဒါ ငါ့ကလေးပဲ... ငါ့အမှားတစ်ခုကြောင့် မွေးလာတဲ့ကလေး၊ သူ့အမေက မရှိတော့လို့ ငါခေါ်လာတာ၊ မင်းလက်မခံနိုင်ရင်လည်း ငါဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး" တဲ့။ အခန်း (၂) — Connection ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့ရတယ်။ ကိုသူရကို ကျွန်မ အသက်ထက်ချစ်တာ။ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာထက်စာရင် သူတခြားမိန်းမနဲ့ ရလာတဲ့ကလေးကို ပြုစုရတာက ပိုသက်သာမယ်လို့ ကျွန်မ ရူးရူးမိုက်မိုက် ဆုံးဖြတ်ခဲ့...

ကြာကူလီ

 ကြာကူလီ အခန်း (၁) — အပေါ်ယံ ပကာသန ကျွန်တော်က လူတွေရဲ့ အားနည်းချက်ကို ကစားရတာ ဝါသနာပါတဲ့လူပါ။ လူတစ်ဖက်သားကို စကားလုံးတွေနဲ့ ဘယ်လိုသိမ်းသွင်းရမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ပြုံးပြပြီး ဘယ်အချိန်မှာ မျက်ရည်ခံရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိတယ်။ အဝတ်အစား တောက်တောက်ပြောင်ပြောင်၊ နာရီအကောင်းစားနဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ထိပ်တန်းအရောင်းမန်နေဂျာတစ်ယောက်အဖြစ် ကျွန်တော့်ဘဝက ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ချစ်သူနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ငွေကြေးနဲ့ ဂုဏ်ပကာသန ပေးနိုင်တဲ့ သီရိ၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို စိတ်အေးချမ်းမှုပေးနိုင်တဲ့ နုနု။ ကျွန်တော်ဟာ ဒီနှစ်ယောက်ကြားထဲမှာ ဖောက်ပြန်နေတာမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ဘဝ တိုးတက်ဖို့အတွက် နယ်ရုပ်တွေကို နေရာချထားတာလို့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲညာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အလွန်အမင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲတာပါပဲ။ လောကမှာ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူမှ မလှည့်စားနိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခန်း (၂) — ဆက်နွယ်မှုများ သီရိက ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ရဲ့ သမီးဖြစ်တဲ့အတွက် သူမကို ဖားရတာ ကျွန်တော့်အတွက် အလုပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ သူမရှေ့မှာ ကျွန်တော်ဟာ အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်တတ်တဲ့ လူ...

မထားရက်ခဲ့သော်လည်း

 အခန်း (၁) — အစပျိုးခြင်း ကျွန်တော့်ဘဝက မြေပုံပေါ်မှာ အသေအချာဆွဲထားတဲ့ မျဉ်းတစ်ကြောင်းလို ဖြောင့်ဖြူးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးတိုးတယ်၊ ချစ်ရတဲ့ သီရိနဲ့ လက်ထပ်တယ်၊ ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခန်းလေး ဝယ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အောင်မြင်တဲ့သူလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အောင်မြင်မှုကို အလွန်အမင်း မက်မောပြီး ရှုံးနိမ့်မှာကို သေမတတ်ကြောက်တာပါပဲ။ အဲ့ဒီကြောက်စိတ်ကပဲ ကျွန်တော့်ကို အမှားတွေဆီ တွန်းပို့ခဲ့တာ။ လုပ်ငန်းခွင်မှာ အမှားသေးသေးလေးတစ်ခုကနေ စခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအမှားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ နောက်ထပ်အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားမယ့် ချောက်နက်ကြီးရဲ့ အစမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ အခန်း (၂) — နီးစပ်မှု သီရိက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရာအရပ်ပါ။ ညနေတိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူမဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက်နဲ့တင် ကျွန်တော့်ပင်ပန်းမှုတွေ ပြယ်ပျောက်ခဲ့ရတာ။ ကိုကို… ပင်ပန်းနေပြီလား… နားလိုက်တော့နော် လို့ ပြောတတ်တဲ့ သူမရဲ့ အသံလေးကို ခုထိ နားထဲ ကြားနေမိသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အနာဂတ်အတွက် အများကြီး စီစဉ်ခဲ့ကြတာ။ ကလေးယူမယ်၊ ခရီးတွေသွ...

လူ့သက်တမ်း

 လူ့သက်တမ်း အခန်း (၁) — Setup ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် ပိုတန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးပါ။ အထူးသဖြင့် မင်းနဲ့ စတွေ့တဲ့အချိန်မှာပေါ့။ မင်းက ကျွန်မအတွက်တော့ ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အလုပ်အကိုင်တွေ အဆင်မပြေ၊ မိသားစုနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှောင်ဆုံးနေ့ရက်တွေထဲကို မင်းက အလင်းရောင်တစ်ခုလို ဝင်လာခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလုံခြုံဆုံးလူသားတစ်ယောက်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က တစ်ယောက်ယောက်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ကိုးစားမိတာပဲ။ အဲ့ဒီအချက်ကပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုသွားမယ်ဆိုတာ အဲ့ဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။ အခန်း (၂) — Connection ပထမဆုံး တစ်နှစ်တာကတော့ အိမ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ မင်းက ကျွန်မကို အရမ်းချစ်ပြခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချစ်တွေနောက်မှာ စည်းကမ်းချက်တွေ ပါလာတယ်။ ဒီအင်္ကျီက အရမ်းတိုတယ် မဝတ်နဲ့၊ ဒီသူငယ်ချင်းက မင်းအပေါ် မကောင်းဘူး မပေါင်းနဲ့၊ မင်းအမေက မင်းကို ပိုက်ဆံပဲ မက်တာ ဖုန်းမဆက်နဲ့။ ကျွန်မကလည်း ဒါတွေကို အချစ်ကြောင့်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ မင်းက ကျွန်မကို အရမ်းကာကွယ်ချင်လို့၊ ကျွန်မ...

ခုတင်အမှတ် (၂၅)

 အခန်း (၁) — Setup ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အယုံကြည်ရဆုံးဆိုလို့ လူနှစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ တစ်ယောက်က ကျွန်တော် အသက်ထက်မက ချစ်ရတဲ့ ဇနီးသည် မေ၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်ကတည်းက ဒုက္ခသုက္ခ အတူဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက် ညီမင်း။ ကျွန်တော်က လူကို အလွန်ယုံလွန်းတဲ့လူပါ။ အဲ့ဒါပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို ပျက်စီးစေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ရဲ့ သံယောဇဉ်ဟာ ခိုင်မြဲလွန်းလို့ ဘယ်သူမှ ကြားထဲက မဖျက်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆေးရုံကြီးတစ်ခုရဲ့ အဆောင် ၃၊ ခုတင်အမှတ် (၂၅) ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေ စတင်ရာ နေရာဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာအဆင့်နဲ့ အလုပ်ကြိုးစားပြီး မေ လိုချင်တာ အကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တဲ့ လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါ။ မေ ကလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် အမြဲနူးညံ့ခဲ့တယ်။ ညီမင်းကလည်း ကျွန်တော့်အလုပ်ကိစ္စတွေကအစ အိမ်ကိစ္စအဆုံး ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အခန်း (၂) — Connection လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ညီမင်း တစ်ယောက် ကျောက်ကပ်ရောဂါ အသည်းအသန်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခံစား...

ကျွန်မ အေးချမ်းနေပါပြီ

 ကျွန်မ အေးချမ်းနေပါပြီ အခန်း (၁) — Setup ကျွန်မ အခန်းထောင့်မှာ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ထိုင်နေတာ ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ မသိတော့ဘူး။ အခန်းထဲမှာ မှောင်မည်းနေပေမဲ့ မီးမဖွင့်ရဲဘူး။ မင်းခန့် ပြန်လာရင် ကျွန်မ မီးဖွင့်ထားတာကိုတောင် အပြစ်ရှာလိမ့်မယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ သူ့ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုတွေ၊ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေကြားမှာပဲ ကုန်ဆုံးရတာပါ။ ကျွန်မဟာ အရင်က ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါလို့ ပြောရင် အခုမြင်နေရတဲ့ လူတွေက ယုံမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မမှတ်မိတော့တာကြာပြီ။ ကျွန်မက လူကို အလွန်ယုံလွန်းတဲ့လူပါ၊ အဲ့ဒါပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို ပျက်စီးစေခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးအစလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက ကျွန်မဘဝရဲ့ နိဂုံးဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ အခန်း (၂) — Connection ကျွန်မတို့ စတွေ့တုန်းက မင်းခန့်ဟာ အရမ်းကို နူးညံ့တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မ ဘာပဲလိုလို သူက အမြဲဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ မင်း မရှိရင် ငါသေသွားလိမ့်မယ် ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ ကျွန်မ ပျော်ဝင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်၊ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုထက် သူ့ကို ပိုဦးစားပေးလာအောင် သူက တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖန်တီးခဲ့တာ။ က...

မောင်နှမချင်းရတဲ့ကိုယ်ဝန်

 အခန်း (၁) — အရိပ်ထဲက ဘဝ (Setup) ကျွန်တော့်ဘဝမှာ သီရိကလွဲရင် တခြားဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ မိဘတွေက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့တာမို့ နွမ်းပါးတဲ့ ဒီအိမ်အိုလေးထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ပဲ အားကိုးတကြီး ရှင်သန်ခဲ့ရတယ်။ သီရိက ကျွန်တော့်ထက် နှစ်နှစ်ပဲ ငယ်ပါတယ်။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်အတွက် လောကကြီးရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာတံတိုင်းမှ မရှိခဲ့ဘူး။ အရာအားလုံးကို ဝေမျှခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အတားအဆီးမဲ့တဲ့ ရင်းနှီးမှုကပဲ ကျွန်တော်တို့ဘဝကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ အခန်း (၂) — အမှားရဲ့ နိဒါန်း (Connection) မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့ အဲဒီညက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ခေါင်မိုးက ယိုတဲ့ မိုးရေတွေကို လိုက်ခံရင်း၊ အေးစက်လှတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးတကြီး ဖက်ထားမိခဲ့ကြတယ်။ အထီးကျန်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ အသိစိတ်မဲ့မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။ သွေးသားအရင်းအချာဆိုတဲ့ အသိထက်၊ ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ နွေးထွေးမှုတစ်ခုကိုပဲ ကျွန်တော် အတင်းအဓမ္မ ဆုပ်ကိုင်မိခဲ့တယ်။ နောင်တဆ...

အမေကိုစွန့်ပစ်တဲ့ သမီး

 အခန်း (၁) — အတိတ်ကို ဖုံးကွယ်ခြင်း ကျွန်မရဲ့ နာမည်က နွေဦး။ အခုတော့ လူဂုဏ်ထံအသိုင်းအဝိုင်းမှာ မျက်နှာပွင့်တဲ့ ကုမ္ပဏီအရာရှိတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လှပတဲ့ ဝတ်စုံတွေအောက်မှာ ပုပ်စော်နံတဲ့ အတိတ်တစ်ခုရှိခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ လမ်းဘေးမှာ ဟင်းရွက်ရောင်းပြီး ကျွန်မကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တဲ့ အမေပဲ။ အမေ့ရဲ့ လက်သည်းကြားက မြေကြီးတွေ၊ အမေ့ဆီကထွက်တဲ့ ချွေးနံ့နဲ့ ငါးပိနံ့တွေကို ကျွန်မ ရွံခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အောင်မြင်လာတဲ့နေ့မှာ အမေ့ကို မြို့ပြင်က အိမ်အိုလေးတစ်လုံးမှာ သွားထားခဲ့ပြီး "သမီးကို လာမရှာပါနဲ့၊ သူများတွေသိရင် သမီး သိက္ခာကျလို့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မတို့ သားအမိဆက်ဆံရေးကို သံချေးတက်နေတဲ့ သော့ခလောက်နဲ့ ခတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အခန်း (၂) — ချည်နှောင်မှုအကြွင်းအကျန် အမေက ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ မျက်ရည်တွေဝဲနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းပဲငြိမ့်ပြခဲ့တယ်။ အမေ နောက်ဆုံးပေးခဲ့တာကတော့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ပဝါလေးတစ်ထည်ထဲမှာ ထုပ်ထားတဲ့ ရွှေလက်စွပ်အသေးလေးတစ်ကွင်း။ "ဒါလေးက သမီး မင်္ဂလာဆောင်ရင် ဝတ်ဖို့ အမေ စုထားတာ" တဲ့။ ကျွန်မ အဲဒီလက်စွပ်ကို "ညစ်ပတ်လိုက်တာ" လို့ ပြောပြီး အမ...

ပထွေးနဲ့မှားမိတဲ့ သမီး

 **ခေါင်းစဉ် - ပထွေးနဲ့မှားမိတဲ့ သမီး** **အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း (Setup)** အိမ်ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အမြဲတမ်း အေးစက်လွန်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။ အဖေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း အမေဟာ သူ့ဘဝသစ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်တဲ့နှစ်မှာ အမေက ဦးသန့်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့တယ်။ သူက အမေထက် အသက်အများကြီးငယ်သလို၊ စကားပြောရင်လည်း အမြဲတမ်း သိမ်မွေ့လွန်းတယ်။ အမေကတော့ သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အစကတည်းက သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကြောက်နေခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ဘဝထဲကို ဂရုစိုက်မှုတွေ အတင်းအဓမ္မ ထိုးသွင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ခံစစ်တံတိုင်းတွေဟာ စတင် ယိုင်နဲ့လာခဲ့ပါတယ်။ **အခန်း (၂) — သံယောဇဉ် (Connection)** ဦးသန့်က အမေမရှိတဲ့အချိန်တွေမှာ ကျွန်မကို ပိုဂရုစိုက်ပြတတ်တယ်။ "နန့်အတွက် အမေက အချိန်မပေးနိုင်ပေမဲ့ ဦးရှိတယ်လေ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ အားငယ်မှုကို အနိုင်ယူသွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကြိုက်တဲ့ မုန့်တွေဝယ်လာပေးတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဝါသနာတွေကို နားထောင်ပေးတယ်။ တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဦးသန့်ဟာ ကျွန်မအတွက် ပထွေးတစ်ယောက်ထက် ပို...

နောက်ဆုံးပေးစာ

 နောက်ဆုံးပေးစာ အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း ကျွန်တော်နဲ့ "မေ" ဟာ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာတဲ့အထိ တစ်ယောက်လက်တစ်ယောက် မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကြတဲ့ သူတွေပါ။ ရန်ကုန်ရဲ့ မိုးအေးအေးတွေအောက်မှာ ထီးတစ်လက်တည်း ဆောင်းခဲ့ကြဖူးတယ်၊ ပိုက်ဆံမရှိလို့ လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ပဲပြုတ်နဲ့ နံပြားတစ်ချပ်ကို နှစ်ယောက်ခွဲစားရင်း ပျော်ခဲ့ကြဖူးတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်ဟာ မေ့ကို တစ်သက်လုံး ပျော်အောင်ထားဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ရေးဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို အမြဲလှပမနေခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆုတ်ထဲမှာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်တွေက ကျွန်တော့်အချိန်တွေကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျသွားခဲ့ရတယ်။ အခန်း (၂) — သံယောဇဉ် မေက ဆရာဝန်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ နောက်ဆုံးနှစ် တက်နေရပြီ။ သူမရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တွေကို ကျွန်တော် အနားကနေ ငေးကြည့်ရင်း ဂုဏ်ယူခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အနာဂတ်အတွက် ကတိတွေအများကြီးရှိခဲ့တယ်။ "ကိုယ့်ကို ဘယ်တော့မှ မထားခဲ့နဲ့နော်" လို့ သူမ ပြောတိုင်း ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူမရဲ့ နူ...

ပထွေးနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်

 အခန်း (၁) အမေ့ရဲ့ အပြုံးသစ်များ ကျွန်မနာမည် နွေ။ ကျွန်မအဖေဆုံးသွားတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ အဲဒီဆယ်နှစ်လုံးလုံး အမေဟာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းအတွက်နဲ့ သူ့ဘဝကို မြှုပ်နှံထားခဲ့တာ။ အမေ့မျက်နှာမှာ အပြုံးဆိုတာ ရှားပါးပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ဦးကိုကိုလွင် ဆိုတဲ့လူ ကျွန်မတို့ဘဝထဲ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အမေ့မျက်နှာမှာ ပန်းတွေပြန်ပွင့်လာခဲ့တယ်။ သူက အမေ့ထက် အသက်နည်းနည်းငယ်ပေမဲ့ အမေ့အပေါ် အရမ်းဂရုစိုက်တယ်လို့ ထင်ရတယ်။ အမေ ပျော်နေတာကို မြင်ရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အရာအားလုံးထက် အရေးကြီးပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူတို့လက်ထပ်ကြမယ်ဆိုတော့ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီခေါင်းညိတ်မှုဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံးတွင်းနက်ကြီးထဲကို ဆင်းဖို့ လှေကားထစ်တစ်ခု ဖြစ်လာမယ်မှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ အခန်း (၂) နီးကပ်လာတဲ့ အရိပ်မည်း ဦးကိုကိုလွင်က အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အရမ်းယဉ်ကျေးတဲ့ လူကြီးလူကောင်း။ ဒါပေမဲ့ အမေ အိမ်မှာမရှိတဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက ကျွန်မအပေါ်မှာ ရွံစရာကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လာတယ်။ အမေ့ကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အမေက သူ့ကို အရမ်းချစ်နေတာ။ "ကိုကိုလ...

မိန်းမယုတ်

 မိန်းမယုတ် အခန်း (၁) မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ ရေစက်တွေက အကြောင်းလိုက် စီးကျနေတာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာတော့ တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကိုတောင် ပြန်ကြားနေရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီအိမ်လေးကို ကျွန်တော်တို့ စဝယ်တုန်းက ပျော်ခဲ့ကြတာတွေကို အမှတ်ရမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အရာရာတိုင်းဟာ သူမ... ရွှေရည် တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ ရိုးရိုးသားသား အလုပ်လုပ်တယ်၊ သူမကို အကောင်းဆုံး ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေအားလုံးဟာ ဖန်ခွက်တစ်ခွက်လို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ။ အခန်း (၂) ရွှေရည်နဲ့ ကျွန်တော် စတွေ့ခဲ့တာက မိုးရွာတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ။ သူမက နုနုနယ်နယ်၊ အားကိုးချင်စရာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်တော် သူမကို အရူးအမူး ချစ်ခဲ့တယ်။ သူမ လိုချင်တာ မှန်သမျှကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မငဲ့ဘဲ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေက "မင်း မိန်းမကို သိပ်အလိုမလိုက်နဲ့ လင်းထက်၊ သူက ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးပဲ" လို့ သတိပေးခဲ့ကြဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ဒေါသထွက်ခဲ့မိသေးတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကို...

အဖေကိုပြစ်မှားတဲ့သမီး

 အခန်း (၁) မိုးအေးအေးမှာ အဖေ့ရဲ့ တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးသံက ဧည့်ခန်းထဲအထိ ပျံ့လွင့်နေတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ နားကြပ်ကို ပိုမြဲအောင် တပ်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ အဖေဟာ ဂုဏ်မောက်ချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ်အတွက် အနှောင့်အယှက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ နာမည်က နှင်း။ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ အလုပ်ရခါစ၊ အသိုင်းအဝိုင်းအသစ်၊ သူငယ်ချင်းအသစ်တွေကြားမှာ ကျွန်မက မြို့ကြီးသူ ပုံစံဖမ်းနေရတာလေ။ အဖေကတော့ နယ်က တက်လာတဲ့ ပင်စင်စားစာရေးကြီးပီပီ ပုဆိုးအနွမ်းနဲ့၊ ပါးစပ်ကလည်း အမြဲ ဆေးပေါ့လိပ်နံ့ နံနေတတ်တယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေ အိမ်လာရင် အဖေ့ကို အခန်းထဲက မထွက်ဖို့ အမြဲ သတိပေးထားရတယ်။ အခန်း (၂) အဲဒီနေ့က ကျွန်မဘဝရဲ့ အရေးအကြီးဆုံးနေ့လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ ကိုသက်နဲ့ သူ့မိဘတွေ ကျွန်မဆီကို လာလည်မယ့်နေ့။ ကိုသက်က ချမ်းသာတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်သား။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ကျွန်မဟာ မိဘတွေက နိုင်ငံခြားမှာ အခြေချနေတဲ့ သူဌေးသမီးတစ်ယောက်လို လိမ်ထားခဲ့တာ။ အဖေ့ကိုတော့ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ကူညီပေးနေတဲ့ အဝေးက အမျိုးကြီးတစ်ယောက်လို့ ပြောထားလိုက်တယ်။ အဖေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွ...