မယားပါသမီး
မယားပါသမီး
အခန်း (၁) — အမုန်း၏ အစပြုခြင်း
ကျွန်တော့်အိမ်ရဲ့ ထမင်းစားပွဲဟာ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်လွန်းလှပါတယ်။ သံဒါနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ သံဒါ့ရဲ့ နောက်ပါသမီး နှင်း ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ ရင်ထဲက မနှစ်သက်ခဲ့ဘူး။ သူမကို မြင်တိုင်း သံဒါ့ရဲ့ အတိတ်က တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ သက်သေကြီးလို့ပဲ မြင်မိတယ်။
နှင်းက အခုမှ အသက် ၁၉ နှစ်။ အေးတိအေးစက်နိုင်လှတဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် မုန်းတယ်။ ကျွန်တော့်ကို "ဦးလေး" လို့ ခေါ်တဲ့ သူမရဲ့ လေသံမှာ အားငယ်ရိပ်တွေ ပါနေတတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို အပိုလုပ်တယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတယ်။ သံဒါကတော့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတောင်းပန်တိုးလျှိုးတတ်ပါတယ်။
"ကိုမြတ်ရယ်... နှင်းလေးက ဘာမှမသိတဲ့ ကလေးပါ။ သူ့ကို အဲဒီလောက်ကြီး မမုန်းပါနဲ့လား"
ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထမင်းပွဲက ထလာခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ နှင်းဟာ ကျွန်တော့်အိမ်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ပဲ။
အခန်း (၂) — နံရံတစ်ခုခြားထားတဲ့ ဆက်နွယ်မှု
တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် ဖျားနေတုန်း သံဒါက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ခေတ္တသွားနေရတယ်။ အိမ်မှာ နှင်းနဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်ထဲ။ ကျွန်တော် အိပ်ရာထဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲနေတုန်း တံခါးကို ခပ်တိုးတိုး ခေါက်တဲ့အသံ ကြားလိုက်ရတယ်။
"ဦးလေး... ယာဂုလေး ချက်ထားလို့။ သောက်လိုက်ဦးမလားဟင်"
သူမရဲ့ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်းက "မသောက်ဘူး... ထွက်သွားစမ်း" လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ မထွက်သွားဘူး။ ကျွန်တော့်နဖူးပေါ်ကို ရေပတ်ဝတ်လေး တင်ပေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပုတ်ထုတ်လိုက်မိတယ်။
"ငါ့ကို မထိနဲ့လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ နင့်အမေရှေ့မှာပဲ ဟန်ဆောင်ပြစမ်းပါ"
သူမရဲ့ လက်ထဲက ရေခွက်လေး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျပြီး ကွဲသွားတယ်။ သူမ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ငိုသံကို ထိန်းထားရင်း ကွဲအစတွေကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ကောက်နေတဲ့ သူမရဲ့ ကျောပြင်ကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ခါးခါးသီးသီး ဖြစ်နေမိတုန်းပဲ။
အခန်း (၃) — အချိုးအကွေ့
သံဒါ နယ်ကပြန်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရုတ်တရက် သတိလစ်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့မှ သိလိုက်ရတာက သံဒါဟာ ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာပဲ။ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ သံဒါက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလဲ။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေတဲ့ သံဒါက ကျွန်တော့်လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
"ကိုမြတ်... ကျွန်မ မရှိတော့ရင် နှင်းလေးကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူက... သူက သိပ်သနားဖို့ကောင်းတာပါ ကိုမြတ်ရယ်"
ကျွန်တော် ဘာမှကတိမပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သံဒါ့ကို ဆုံးရှုံးရတော့မယ့် အပူတွေနဲ့အတူ နှင်းကိုပါ ပိုပြီး အပြစ်တင်မိလာတယ်။ ဒီကောင်မလေးကြောင့် သံဒါ စိတ်ဆင်းရဲပြီး ရောဂါရတာလို့ပဲ ခေါင်းမာမာနဲ့ ယုံကြည်နေမိတယ်။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
သံဒါ ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အသုဘအပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့မှာ အိမ်က သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို ခြောက်ကပ်နေတယ်။ နှင်းကတော့ ဧည့်ခန်းထောင့်မှာ ဒူးလေးပိုက်ပြီး ငိုနေတုန်းပဲ။ သူမကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စိတ်ပျက်စရာပဲ။
"နင့်အမေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ငါ့အိမ်မှာ နင် ဆက်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူးထင်တယ်"
ကျွန်တော် ရက်ရက်စက်စက် ပြောလိုက်မိတယ်။ နှင်းက မျက်ရည်တွေကြားက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ မျှော်လင့်ချက်ပျက်သုဉ်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
"ဦးလေး... ကျွန်မ ဘယ်သွားရမလဲဟင်။ ကျွန်မမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး"
"အဲဒါ နင့်ကိစ္စ။ ငါ့မျက်စိရှေ့က အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရင် ရပြီ"
ကျွန်တော် သူမကို ငွေတစ်ထုပ် ပစ်ပေးပြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက နှင်းဟာ အထုပ်တစ်ထုပ်နဲ့ အိမ်ကနေ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) — ပြိုလဲခြင်း
နှင်း ထွက်သွားပြီး သုံးရက်အကြာမှာ ကျွန်တော် သံဒါ့ရဲ့ မီးခံသေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ သံဒါ အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက် သိမ်းထားတတ်တဲ့ စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ စာတစ်စောင်နဲ့အတူ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါနေတယ်။
ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးချစ်သူ "နွယ်" ရဲ့ ဓာတ်ပုံ။ နွယ်က ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့ပြီး တခြားသူနဲ့ လက်ထပ်သွားတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။
စာထဲမှာ သံဒါ့ရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ဒီလို ရေးထားတယ်...
"ကိုမြတ်... နှင်းက ကျွန်မရဲ့ သမီးမဟုတ်ပါဘူး။ သူက ကိုမြတ်ရဲ့ သမီးအရင်းပါ။ နွယ်က ကိုမြတ်နဲ့ လမ်းခွဲသွားတဲ့အချိန်မှာ ကိုမြတ်ရဲ့ ကလေးကို ကိုယ်ဝန်လွယ်ထားခဲ့ရတာ။ နွယ် ဆုံးခါနီးမှာ နာမည်ပျက်မှာစိုးလို့ ကျွန်မဆီကို ကလေး လာအပ်ခဲ့တာပါ။ ကိုမြတ်ကို အမှန်အတိုင်းပြောရင် နွယ်ကို အထင်လွဲမှာစိုးလို့ ကျွန်မကပဲ ကျွန်မသမီးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ကိုမြတ်ဆီ ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ ကိုမြတ်ရယ်။ ကိုမြတ်က နှင်းကို မုန်းနေတာ မြင်ရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ကျိုးရပါတယ်။"
အခန်း (၆) — အရှိန်အဟုန်ပြင်းသော နောင်တ
ကျွန်တော် ခြေကုန်လက်ပန်းကျစွာနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဘာတွေလုပ်ခဲ့မိတာလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သွေးသား၊ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့ရတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သူကို ကျွန်တော်က ငါးနှစ်လုံးလုံး နှိပ်စက်ခဲ့တာလား။
"နှင်း... နှင်းလေး..."
ကျွန်တော် အော်ဟစ်ခေါ်မိပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ သူမကို ကျွန်တော် ရိုက်နှက်ခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေ၊ ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်ခဲ့တဲ့ ရွံရှာဖွယ် အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး သတ်နေသလိုပဲ။
ကျွန်တော် သူမ သွားနိုင်မယ့် နေရာမှန်သမျှ လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ ဘူတာရုံ၊ ကားဂိတ်၊ သံဒါ့ရဲ့ အဝေးက အမျိုးတွေဆီအထိ လိုက်မေးခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ကျွန်တော် ပေးလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံထုတ်ကလည်း အိမ်ရှေ့က အမှိုက်ပုံးထဲမှာ အစအနမပျက် ပြန်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ဆီက ဘာကိုမှ မယူသွားခဲ့ဘူး။ သူမ ယူသွားတာက ကြေမွနေတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုပဲ။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ခြောက်လ ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် နှင်းကို ရှာမတွေ့သေးဘူး။ အိမ်ထဲမှာ သူမရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူမ တိုက်ပေးခဲ့တဲ့ ကြမ်းပြင်၊ သူမ ချက်ကျွေးခဲ့တဲ့ (ကျွန်တော် မစားခဲ့တဲ့) ဟင်းအနံ့တွေက ကျွန်တော့်ကို နေ့တိုင်း ခြောက်လှန့်နေတယ်။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်မှာ စားပွဲထိုးနေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပိန်ချောင်နေပြီး မျက်နှာလေး ညှိုးငယ်နေတဲ့ နှင်း။ ကျွန်တော် သူမဆီကို ပြေးသွားပြီး လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်မိတယ်။
"သမီး... ဖေဖေ လိုက်ရှာနေတာ။ အိမ်ပြန်ရအောင်နော်"
နှင်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်ကလို ကြောက်ရွံ့မှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီအစား စိမ်းသက်မှုနဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ ခံစားချက်တွေပဲ ရှိတော့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို အသာအယာ ဖယ်ချလိုက်တယ်။
"ဦးလေး... ကျွန်မမှာ အိမ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မမှာ အဖေဆိုတာလည်း မရှိဘူး။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မကို အိမ်က နှင်ထုတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်မ နှလုံးသားက သေသွားခဲ့ပြီ"
သူမက နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမနောက်ကို လိုက်ဖို့ ခြေလှမ်းပြင်ပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက လေးလံလွန်းနေတယ်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ခွင့်တောင် မရတော့ဘူးလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနနဲ့ အမုန်းတွေက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။
နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ပါ။ တစ်ခါတလေမှာ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်ဟာ အရာအားလုံးကို ပြုပြင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့တဲ့ အခိုက်အတန့် ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - အမုန်းတရားဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် ပြန်လည်မကုစားနိုင်သော ဒဏ်ရာကိုသာ ရရှိစေလိမ့်မည်။
Comments
Post a Comment