thainmedia

 အိမ်အိုလေး(စ/ဆုံး) အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးဆီက လေတိုးသံက ကျွန်မနားထဲမှာ ရှိုက်သံတစ်ခုလို ခပ်အုပ်အုပ် မြည်ဟည်းနေတယ်။ ခြံဝင်းထဲကို ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဝင်လာတဲ့အသံ၊ ဟွန်းတီးသံ ခပ်စူးစူးနောက်မှာ သမီးငယ်ရဲ့ အသံက ဟိန်းခနဲ ထွက်လာတာကြောင့် ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ချက် တုန်သွားရတယ်။ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံလွန်းလို့ ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ် ပြန်မနိုင်တော့သလိုပဲ။ အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လာတော့ သမီးငယ်နဲ့အတူ မအိရယ်၊ နောက်ထပ် လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့အားလုံးရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးကိုယ်စီနဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ဓားသွားတွေလိုပဲ ရင်ဘတ်ကို မွှန်းနေကြသလိုပါပဲ။ “အန်တီ… ဒီအမတွေက ဝယ်လက်တွေပါ၊ အဲဒါ အိမ်ကို ကြည့်ချင်တယ်ဆိုလို့ လိုက်ပို့တာပါ”  မအိရဲ့ စကားက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ အိမ်ကို ကြည့်မယ်…။ ဒီအိမ်အိုလေးကို သူတို့က ပရိဘောဂတစ်ခုလို၊ ဒါမှမဟုတ် ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ့် အဟောင်းအစုတ်တစ်ခုလို လာကြည့်ကြတာပေါ့။ ကျွန်မ အားတင်းပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက ဘယ်လောက်တောင် ခြောက်ကပ်နေမလဲဆိုတာ ကျွန်မကိုယ်တိုင် သိနေတယ်။  “အေး… အေး ကြည့်ပါကွယ်၊ သမီးငယ်…...

 အမေ့အမွေ ကျွန်တော်သည် အိမ်တစ်အိမ်သို့ ရောက်လျှင် ထိုအိမ်၏ ဧည့်ခန်းထက် ထိုအိမ်ပိုင်ရှင်၏ စာအုပ်စင်ကိုသာ အရင်ဆုံး ကြည့်မိတတ်သည့် အကျင့်ရှိသည်။ စာအုပ်စင်ဟူသည်မှာ အိမ်တစ်အိမ်၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး ပိုင်ရှင်၏ အတွေးအခေါ်နှင့် အဆင့်အတန်းကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ဖော်ပြသနေသည့် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်သည်။ ယနေ့ ကျွန်တော် ရောက်ရှိနေသည်မှာ စီးပွားရေးလောကတွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားလှသော ကိုဆန်းလွင်၏ နေအိမ်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဧည့်ခန်းမှာ ကျယ်ဝန်းခမ်းနားလှပြီး နံရံတစ်ဖက်လုံးကို နေရာယူထားသည့် စာအုပ်ဗီရိုကြီးများက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲဆောင်နေသည်။ “ဆရာ ... ဆောရီးဗျာ ... ကျွန်တော် နည်းနည်းကြာသွားတယ်” ဟု သူက အားနာတကြီး ပြောရင်း လက်ထဲမှ ဖုန်များကို သုတ်လိုက်သည်။ “ရပါတယ် ကိုဆန်းလွင် ... ကျွန်တော် ရောက်နေတာ မကြာသေးပါဘူး။ ဒီစာအုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကိုဆန်းလွင်ရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို ကျွန်တော် လေးစားမိတယ်ဗျာ။ ဒါတွေက ကိုဆန်းလွင် ဖတ်တာတွေလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး စာအုပ်စင်ကို ကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်ဆရာ ... ကျွန်တော့်ဘဝကို ဒီလို မြှင့်တင်ပေးခဲ့တဲ့ နေရာမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ရတနာတွေပေါ့” သူက စာ...

 အတ္တနောင်တ ကျွန်တော့်လက်တွေက တုန်ယင်နေတယ်။ ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ အဖြူရောင်ပိတ်စလွှမ်းထားတဲ့ ခုတင်ထက်က ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ရက်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ သတ္တိမရှိဘူး။ လေထုထဲမှာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံတွေ၊ ရှိုက်သံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်နားထဲမှာတော့ အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေ၊ မာန်မာနတွေနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်မက်ဆိုတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးဟာ ခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေရင်းမှာတင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ သားကြီး... ဖေဖေ မှားခဲ့တာပါ။ အစကနေ ပြန်စလို့ရရင် ဖေဖေ မင်းကို ဆရာဝန်ဖြစ်ဖို့ မတိုက်တွန်းတော့ဘူး။ မင်းကို လူဖြစ်ဖို့ပဲ ဖေဖေ ဆုတောင်းပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ပြန်မလှည့်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိနေရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းတွေနဲ့ စတင်ခဲ့တာလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ငယ်စဉ်က ဆရာဝန်ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မက်ဟာ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲမှာ ဂုဏ်ထူးနှစ်ခုတည်းနဲ့ အမှတ်မမီဘဲ စီးပွားရေးတက္ကသိုလ် တက်ခဲ့ရချိန်မှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မင်းအောင်က ဆေးတက္ကသိုလ် တက်ခွင့်ရသွားတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမုန...

 အဝေးတစ်နေရာမှ လွင့်ပျံ့လာသော ဆောင်းလေအေးသည် တရုတ်နိုင်ငံ မြောက်ပိုင်း၏ ညချမ်းကို ပိုမိုခြောက်ကပ်စေသည်။ ကျွန်မ၏ အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အပြာရောင်အလင်းတန်းလေးကသာ အဖော်အဖြစ် ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ နာမည်က ထက်ထက်။ အသက်က သုံးဆယ်ကျော်၊ သမီးနှစ်ယောက်၏ မိခင်၊ အိမ်ထောင်ကွဲထားသည်မှာ ကိုးနှစ်တိုင်ခဲ့ပြီ။ ဤကိုးနှစ်တာကာလပတ်လုံး ကျွန်မသည် မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ နူးညံ့မှုကို မေ့လျော့ပြီး သမီးနှစ်ယောက်အတွက် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် ဖခင်ရော မိခင်ပါ ပေါင်းစပ်ထားသော စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က စတင်ခဲ့သည့် အွန်လိုင်းပေါ်မှ ဆုံတွေ့မှုတစ်ခုက ကျွန်မ၏ အေးခဲနေသော နှလုံးသားကို နွေးထူးစေခဲ့သည်။  သူ့နာမည်က မင်းခန့်။ သူကလည်း ကျွန်မလိုပင် အိမ်ထောင်ဖက် ဆုံးပါးသွားသည်မှာ ကိုးနှစ်ရှိပြီဖြစ်သော ဖခင်တစ်ဦးဟု ဆိုသည်။ သူ၏ ရင်ဖွင့်သံများ၊ သမီးလေးတစ်ယောက်တည်းကို ပြုစုပျိုးထောင်နေရသည့် ဒုက္ခများက ကျွန်မ၏ ဘဝနှင့် ထပ်တူကျလွန်းနေခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်သည် ညစဉ်ညတိုင်း ဖုန်းပြောဖြစ်ကြသည်။ သူက ကျွန်မကို နားလည်ပေးနိုင်ဆုံး လူသားတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမ...

 အတိတ်မေ့နေတဲ့ နာရီတစ်လုံးလို တိတ်ဆိတ်လွန်းတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရင်ခုန်သံတွေကို ရေတွက်နေမိတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိသွားပြီလဲ မသိတော့ပါဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသား ကျော်ဇင်ဟာ ကိုယ်ထည်ကတော့ ကျွန်မနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ လက်ထဲက တောက်တောက်ပပ လင်းနေတဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထဲမှာ ပျော်ဝင်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ထမင်းဝိုင်းထဲမှာ ဟင်းခတ်ဇွန်းချင်း ထိခတ်သံကလွဲရင် ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာစကားသံမှ မရှိဘူး။ "ဒီနေ့ ဟင်းက နည်းနည်း ငန်သွားလား" လို့ ကျွန်မ မဝံ့မရဲ မေးလိုက်မိရင်တောင် သူက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကနေ မျက်လုံးမခွာဘဲ "အင်း... ကောင်းပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ဝတ္တရားအရ ပစ်ချပေးတတ်တယ်။ အဲဒီစကားဟာ လေထဲမှာ တန့်နေပြီးမှ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို ခဲဆွဲသလို လေးလံစွာ ကျဆင်းသွားတယ်။ အိမ်ထောင်သက် ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်မတို့ဟာ ချစ်သူတွေဘဝကနေ သူစိမ်းတွေထက် ပိုဝေးကွာတဲ့ အခန်းဖော်တွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတာလား။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ သူ့အနားကို တိုးကပ်သွားပြီး အရင်လို ပခုံးလေးမှီချင်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လက်မတွေက ဖုန်းပေါ်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေပုံက ကျွန်မကို ...

 တခုလပ်မိန်းမရဲ့ မာယာ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသည့် ညနေခင်း၏ အေးစိမ့်မှုက ကော်ဖီဆိုင်လေး၏ မှန်ပြတင်းအပြင်ဘက်မှာ ကပ်ငြိနေသည်။ ဆိုင်ထဲမှာတော့ လတ်ဆတ်သော ကော်ဖီနံ့နှင့်အတူ သာယာငြိမ့်ညောင်းသည့် သီချင်းသံက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ကျွန်မ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ထိုင်နေသည့် မင်းခန့်က ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းလေးတွေကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မြင်နေရသည့် အရိပ်အယောင်က ကြင်နာမှု၊ လေးစားမှုနှင့် အဆုံးမရှိသော ဂရုဏာတရားတို့ပင် ဖြစ်သည်။ “သန္တာ... ကိုယ့်ဘဝထဲကို ရောက်လာပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” သူ့အသံက နွေးထွေးသည်။ အသက် နှစ်အရွယ်၊ ကလေးတစ်ယောက်အမေ၊ အိမ်ထောင်ကွဲ (တရားဝင် မဟုတ်သေးသော်လည်း) မိန်းမတစ်ယောက်ကို သူက တန်ဖိုးထားလွန်းသည်။ ကျွန်မဘဝမှာ တစ်ခါမှ မရရှိခဲ့ဖူးသော အရာတွေကို သူက ပုံအောပေးခဲ့သည်။ လေးစားမှု၊ နားလည်မှု၊ ပြီးတော့ မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခံစားရသင့်တဲ့ လုံခြုံမှု။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက အသက်တူတူပင်။ သူကလည်း ရင့်ကျက်သလို၊ ကျွန်မအတွက်တော့ သူဟာ မုန်တိုင်းထန်နေတဲ့ ပင်လယ်ထဲက ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလို အားကိုးရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ “မင်းခန့်ရယ်... သန္တာက အနာအဆာတွေနဲ့ လူပါ” ကျွန်မက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောတော့ သူက ကျွန်မမေးစေ့က...

 ယုံကြည်ခြင်း၏ အဖိုးအခ စက်ချုပ်စက်သံ တဂျုံးဂျုံးကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးခဲ့တာ ကြာပါပြီ။  အဲဒီလို ရုန်းကန်နေရတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဆိုင်ကို လင်းလင်း ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက တရုတ်မလေးပါ။ အသားဖြူဖြူ၊ ကိုယ်လုံးသွယ်သွယ်နဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက အစ မြို့ဆန်လှတဲ့သူ။ ကျွန်မဆီမှာ အထည်တွေ လာအပ်ရင်းကနေ ကျွန်မတို့က ညီအစ်မတွေလို ရင်းနှီးသွားခဲ့ကြတယ်။ သူက ကျွန်မထက် အသက်ငယ်ပေမဲ့ စကားပြောတာက အလွန် ယဉ်ကျေးပြီး နားဝင်ချိုတယ်။ “အစ်မ... အစ်မရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်တာ၊ ဒီလို ဆိုင်အစုတ်လေးထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်မနေသင့်ဘူး” လို့ သူက ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်။ တစ်နေ့တော့ လင်းလင်းက ကျွန်မကို အလေးအနက် စကားတစ်ခွန်း ပြောလာတယ်။ “အစ်မ၊ ကျွန်မတို့ အလုပ်စပ်တူ လုပ်ကြရအောင်။ ကျွန်မမှာ အရင်းအနှီးရှိတယ်၊ အဆက်အသွယ်ရှိတယ်။ အစ်မမှာ အတတ်ပညာရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ အထည်ချုပ်စက်ရုံ အသေးစားလေး တစ်ခု ထောင်ကြမယ်။ အစ်မကို အစုရှယ်ယာလည်း ပေးမယ်၊ လစာလည်း ပေးမယ်။ အစ်မရဲ့ သမီးလေးတွေကို ဒီထက်ကောင်းတဲ့ ကျောင်းတွေမှာ ထားရအောင်လေ” တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို တည့်တည့်ကြီး လာမှန်တာပဲ။ မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်သားသမီးကို မြင့်မား...