အိမ်ထောင်ရှိမိန်းမရဲ့ အထီးကျန်မှု

 အတိတ်မေ့နေတဲ့ နာရီတစ်လုံးလို တိတ်ဆိတ်လွန်းတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရင်ခုန်သံတွေကို ရေတွက်နေမိတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိသွားပြီလဲ မသိတော့ပါဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသား ကျော်ဇင်ဟာ ကိုယ်ထည်ကတော့ ကျွန်မနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ လက်ထဲက တောက်တောက်ပပ လင်းနေတဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထဲမှာ ပျော်ဝင်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ထမင်းဝိုင်းထဲမှာ ဟင်းခတ်ဇွန်းချင်း ထိခတ်သံကလွဲရင် ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာစကားသံမှ မရှိဘူး။ "ဒီနေ့ ဟင်းက နည်းနည်း ငန်သွားလား" လို့ ကျွန်မ မဝံ့မရဲ မေးလိုက်မိရင်တောင် သူက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကနေ မျက်လုံးမခွာဘဲ "အင်း... ကောင်းပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ဝတ္တရားအရ ပစ်ချပေးတတ်တယ်။ အဲဒီစကားဟာ လေထဲမှာ တန့်နေပြီးမှ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို ခဲဆွဲသလို လေးလံစွာ ကျဆင်းသွားတယ်။ အိမ်ထောင်သက် ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်မတို့ဟာ ချစ်သူတွေဘဝကနေ သူစိမ်းတွေထက် ပိုဝေးကွာတဲ့ အခန်းဖော်တွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတာလား။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ သူ့အနားကို တိုးကပ်သွားပြီး အရင်လို ပခုံးလေးမှီချင်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လက်မတွေက ဖုန်းပေါ်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေပုံက ကျွန်မကို "ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့" လို့ အသံတိတ် မောင်းထုတ်နေသလိုပါပဲ။ အိမ်ထောင်ဖက် ရှိလျက်နဲ့ အထီးကျန်ရတဲ့ ဝေဒနာဟာ ကန္တာရထဲမှာ ရေငတ်နေရတာထက် ပိုပြီး ပြင်းရှလွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့မျက်နှာကို သေချာကြည့်မိတယ်။ အရင်က ကျွန်မကို ကြင်ကြင်နာနာ ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ အဲဒီမျက်ဝန်းတွေဟာ အခုတော့ ဖုန်းထဲက အလင်းပြာတွေအောက်မှာ အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။ ကျွန်မတို့ကြားက တံတိုင်းဟာ အုတ်တွေနဲ့ စီထားတာမဟုတ်ဘဲ ဒီဖုန်းမျက်နှာပြင်လေးနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ တွေးနေမိရင်း မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အလိုအလျောက် စီးကျလာခဲ့တယ်။

ကျော်ဇင့်ရဲ့ အပြုအမူတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ထူးဆန်းလာတယ်။ အရင်က အလုပ်ကပြန်လာရင် ရေမိုးချိုးပြီး ကျွန်မနဲ့ တီဗီတူတူကြည့်တတ်တဲ့ သူဟာ အခုတော့ အိပ်ခန်းထဲမှာပဲ တံခါးပိတ်ပြီး ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အချိန်ကုန်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ အခန်းထဲဝင်သွားရင် သူက ဖုန်းကို အမြန်မှောက်ထားလိုက်တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ဖက်ကို လှည့်သွားတာမျိုးတွေ လုပ်တတ်လာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သံသယမီးတွေ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာခဲ့တယ်။ သူ တစ်ခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိနေတာလား။ ကျွန်မထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် သူ့ဖုန်းထဲမှာ ရှိနေတာလား။ တစ်ညတော့ သူ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူ့ဖုန်းက ကုတင်ပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေဟာ တုန်ယင်နေပေမယ့် သိချင်စိတ်က ထိန်းမရအောင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တော့ Password ခံထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အရင်က ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ သူ့ဖုန်းရဲ့ ဂဏန်းလေးလုံးဟာ ကျွန်မအတွက် ကျော်ဖြတ်လို့မရတဲ့ တံတိုင်းကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ ဘေးနားမှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး "ရှင် ကျွန်မကို မချစ်တော့ဘူးလား ကျော်ဇင်" လို့ စိတ်ထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် မေးနေမိတယ်။ သူကတော့ ဘာမှမသိသလို အသက်ရှူသံ မှန်မှန်နဲ့ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ သာယာနေသယောင်ရှိပေမယ့် အတွင်းထဲမှာတော့ အဖတ်ဆယ်လို့ မရအောင် ဆွေးမြည့်နေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ပါပဲ။ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ ရင်ခုန်သံတွေကို မမျှော်လင့်တော့ပါဘူး၊ အဖော်တစ်ယောက်လို အနားမှာ ရှိပေးစေချင်တာတောင် သူက ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တယ်။

သည်းခံနိုင်စွမ်းတွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ ပေါက်ကွဲမိပါတော့တယ်။ "ရှင် ဖုန်းထဲမှာ ဘာတွေ အဲဒီလောက် ကြည့်နေတာလဲ ကျော်ဇင်၊ ကျွန်မက ဒီအိမ်မှာ ရှိနေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်လေ၊ အရုပ်မဟုတ်ဘူး" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး ပြောမိတယ်။ သူကတော့ အေးစက်စက် မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "မင်း အပိုတွေ မတွေးစမ်းပါနဲ့ စုမွန်၊ ငါ ပင်ပန်းနေလို့ အနားယူနေတာကို မင်းက ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။ အဲဒီ "ပင်ပန်းတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်မှာ သူ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားသလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ စကားပြောရင်တောင် သူက ဟိုနားထောင် ဒီနားထောင်နဲ့ အာရုံမရှိဘူး။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကိုတောင် သူ မေ့နေသလားလို့ ထင်ရတယ်။ အိမ်ထဲမှာ နှစ်ယောက်တူတူရှိနေပေမယ့် ကျွန်မ ခံစားနေရတာက ကမ္ဘာဦးအစက လူသားတစ်ယောက်လို အထီးကျန်နေတာမျိုးပါ။ သူ အပြင်သွားရင်လည်း ဖုန်းကို သူ့ကိုယ်ပွားလို အမြဲယူသွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ ပို့လိုက်တဲ့ Message တွေကို သူ Seen ပြပေမယ့် ပြန်စာမလာဘူး။ အဲဒီ 'Seen' ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ အရင်က "နေကောင်းလား" "ထမင်းစားပြီးပြီလား" လို့ ဂရုတစိုက် မေးတတ်တဲ့ သူဟာ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုကိုတောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို မြင်နေသလားလို့ ကျွန်မ တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ နင့်နေအောင် ခံစားရတယ်။ ဒီအိမ်ထောင်ရေးက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မလဲ။ ကျွန်မ ဘယ်လိုရှေ့ဆက်ရမလဲ။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တယ်။

ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကတော့ ကျွန်မတို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ တစ်ရက်မှာ ကျော်ဇင် ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဖုန်းကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် သတိလစ်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ သူ့ကို ဆေးရုံ ပို့လိုက်ရတယ်။ ဆရာဝန်တွေ စစ်ဆေးနေတုန်းမှာ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သိမ်းဆည်းရင်း သူ့ဖုန်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဖုန်းက Lock ကျမနေဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲက Gallery ကို ဖွင့်ကြည့်မိလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့... ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့အရာတွေကြောင့် အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ဗီဒီယိုတွေ အများကြီးပဲ။ ကျွန်မ ချက်ပြုတ်နေတာ၊ ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတာ၊ ကျွန်မ ရယ်မောနေတာတွေကို သူက ခိုးရိုက်ထားတာတွေ။ ပြီးတော့ Folder တစ်ခုထဲမှာ သူ ကိုယ်တိုင် ရိုက်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုတွေ ရှိနေတယ်။ ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျော်ဇင်က ဖုန်းကင်မရာကို ကြည့်ပြီး စကားပြောနေတာ။ "စုမွန်... ငါ့မှာ ဦးနှောက်အကျိတ် ဖြစ်နေတာ မင်းကို ငါ မပြောရဲဘူး။ ခွဲစိတ်ရင်လည်း အောင်မြင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်းက နည်းလွန်းတယ်။ ငါ မင်းရှေ့မှာ အားနည်းပြရမှာကို သေမလောက် ကြောက်တယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးကွဲသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ ဖုန်းထဲမှာ အမြဲ အလုပ်ရှုပ်နေတာက တစ်ခြားမိန်းကလေးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ မရှိတော့တဲ့နောက် ကျွန်မ ဘယ်လို ရှင်သန်ရမလဲဆိုတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေ၊ ဘဏ်အကောင့် နံပါတ်တွေ၊ အိမ်ရဲ့ သော့တွေ ဘယ်မှာ ထားတယ်ဆိုတာတွေကို မှတ်စုတွေ ရေးနေခဲ့တာပါ။ သူ ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာက သူ မရှိတဲ့ အခါ ကျွန်မ သူ့ကို သိပ်မလွမ်းအောင်၊ သူနဲ့ ဝေးကွာရတာကို ကျင့်သားရအောင် တမင်တကာ စိတ်နာအောင် လုပ်နေခဲ့တာဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးမိပါတော့တယ်။

ကျော်ဇင် ခွဲစိတ်ခန်းထဲကနေ ပြန်ထွက်မလာတော့ပါဘူး။ သူ သတိမရခင် ကျွန်မ သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး "ဘာလို့ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့တာလဲ၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို အထီးကျန်အောင် ထားခဲ့တာလဲ" လို့ မေးချင်ခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ အေးစက်စက် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့ပဲ ကျွန်မကို ထားရစ်ခဲ့ပြီ။ အခုတော့ အိမ်လေးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း တကယ်ကို အထီးကျန်သွားခဲ့ပါပြီ။ အရင်က သူ ဖုန်းကြည့်နေလို့ အထီးကျန်ရတာကမှ နွေးထွေးမှု ရှိပါသေးတယ်။ အခုတော့ သူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲက ဗီဒီယိုလေးတွေကို ပြန်ကြည့်ရင်း၊ သူ့ရဲ့ အသံလေးတွေကို နားထောင်ရင်း ကျွန်မ နေ့ရက်တွေကို ကုန်ဆုံးနေရတယ်။ သူ ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုခဲ့တဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်မက သူ့ကို အပြစ်တင်ခဲ့မိတာတွေအတွက် နောင်တတွေက ကျွန်မကို တရှုံ့ရှုံ့ ကိုက်ခဲနေတယ်။ "သူ အနားမှာ ရှိနေတုန်းက ဘာလို့ ပိုပြီး နားလည်အောင် မကြိုးစားခဲ့မိတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး ခြောက်လှန့်နေတော့မှာပါ။ အပြင်ပန်း မြင်ရတဲ့ အေးစက်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အနစ်နာခံမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေ ရှိနေတတ်တာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အခုတော့ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာက သူ့ရဲ့ ဖုန်းလေးတစ်လုံးနဲ့ ဘယ်တော့မှ ကုစားလို့ မရတော့မယ့် နောင်တတွေပါပဲ။ အထီးကျန်မှုဆိုတာ ဘေးနားမှာ လူမရှိလို့ ဖြစ်တာမဟုတ်ဘဲ၊ ရှိနေတဲ့လူရဲ့ နှလုံးသားကို အချိန်မီ မဖတ်နိုင်ခဲ့လို့ ဖြစ်ရတာဆိုတာကို ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့ရပါတော့တယ်။

အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အတူတူရှိနေရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို တစ်ယောက်က ဘာသာပြန်နိုင်ဖို့ လိုပါတယ်။ နောင်တဆိုတာ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိလိုက်ရတဲ့ သူတွေအတွက် အခါခါ သေရတဲ့ အဆိပ်တစ်ခွက်ပါပဲ။