တရုတ်ရောက်မြန်မာမလေး အဖြစ်ဆိုး

 အဝေးတစ်နေရာမှ လွင့်ပျံ့လာသော ဆောင်းလေအေးသည် တရုတ်နိုင်ငံ မြောက်ပိုင်း၏ ညချမ်းကို ပိုမိုခြောက်ကပ်စေသည်။ ကျွန်မ၏ အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အပြာရောင်အလင်းတန်းလေးကသာ အဖော်အဖြစ် ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ နာမည်က ထက်ထက်။ အသက်က သုံးဆယ်ကျော်၊ သမီးနှစ်ယောက်၏ မိခင်၊ အိမ်ထောင်ကွဲထားသည်မှာ ကိုးနှစ်တိုင်ခဲ့ပြီ။ ဤကိုးနှစ်တာကာလပတ်လုံး ကျွန်မသည် မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ နူးညံ့မှုကို မေ့လျော့ပြီး သမီးနှစ်ယောက်အတွက် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် ဖခင်ရော မိခင်ပါ ပေါင်းစပ်ထားသော စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က စတင်ခဲ့သည့် အွန်လိုင်းပေါ်မှ ဆုံတွေ့မှုတစ်ခုက ကျွန်မ၏ အေးခဲနေသော နှလုံးသားကို နွေးထူးစေခဲ့သည်။ 

သူ့နာမည်က မင်းခန့်။ သူကလည်း ကျွန်မလိုပင် အိမ်ထောင်ဖက် ဆုံးပါးသွားသည်မှာ ကိုးနှစ်ရှိပြီဖြစ်သော ဖခင်တစ်ဦးဟု ဆိုသည်။ သူ၏ ရင်ဖွင့်သံများ၊ သမီးလေးတစ်ယောက်တည်းကို ပြုစုပျိုးထောင်နေရသည့် ဒုက္ခများက ကျွန်မ၏ ဘဝနှင့် ထပ်တူကျလွန်းနေခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်သည် ညစဉ်ညတိုင်း ဖုန်းပြောဖြစ်ကြသည်။ သူက ကျွန်မကို နားလည်ပေးနိုင်ဆုံး လူသားတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမေ၊ အဖေနှင့် ညီမဖြစ်သူတို့နှင့်ပင် ကျွန်မကို ဖုန်းဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သေးသည်။ "သမီးလေး... မင်းခန့်က သားအဖေကောင်း တစ်ယောက်ပါ၊ သမီးတို့ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် အန်တီတို့က ဝမ်းသာပါတယ်" ဟူသော သူ၏ မိခင်ဆိုသူ၏ စကားများက ကျွန်မ၏ သံသယများကို အရည်ပျော်စေခဲ့သည်။ သူက အခု ထိုင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေသည်ဟု ဆိုကာ ကျွန်မကို သူရှိရာသို့ လာခဲ့ရန်၊ ခရီးစရိတ် အားလုံးကို သူက တာဝန်ယူမည်ဖြစ်ကြောင်း အတင်းအကြပ် ခေါ်ဆိုနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သမီးနှစ်ယောက်အတွက် အနာဂတ်နှင့် ကိုယ့်အတွက် နားခိုရာ ရင်ခွင်အသစ်တစ်ခုကို တောင့်တမိနေခဲ့သည်။

အခန်း (နှစ်) — ပဋိပက္ခနှင့် အလှည့်အပြောင်း

ကျွန်မ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြန်မာပြည်ရှိ မိသားစုထံ အသိပေးသောအခါ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပါ။ "ထက်ထက်... နင့်ကို ငါတို့ တားတာက နင့်အကျိုးအတွက်ပါ၊ အွန်လိုင်းပေါ်က လူကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံမှာလဲ၊ နင့်မှာ သမီးနှစ်ယောက် ရှိတာကို မမေ့နဲ့ဦး" ဟူသော အမေ့၏ အော်ဟစ်သံက ဖုန်းထဲမှ တိုးထွက်လာသည်။ မိသားစု၏ ကန့်ကွက်မှုက ပြင်းထန်သလောက် မင်းခန့်၏ ချိုသာသော စကားလုံးများက ကျွန်မကို ပိုမို ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။ "ထက်... ကိုယ့်ကို မယုံဘူးလား၊ ကိုယ့်မိသားစုနဲ့တောင် ပေးပြောထားတာပဲ၊ ကိုယ်တို့ အတူတူ သမီးသုံးယောက်လုံးကို စောင့်ရှောက်ကြမယ်လေ" ဟူသော သူ၏ ကတိစကားများက ကျွန်မ၏ တွန့်ဆုတ်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ကျွန်မသည် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ စဉ်းစားခဲ့သည်။ တရုတ်ပြည်၏ အေးစက်သော စက်ရုံအလုပ်ထဲတွင် ကျွန်မ၏ လူငယ်ဘဝကို အကုန်ခံတော့မည်လား၊ သို့မဟုတ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် မိသားစုအသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် စွန့်စားတော့မည်လား။ ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရလွန်း၍ ပင်ပန်းနေခြင်းနှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဂရုစိုက်မှုကို ငတ်မွတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်မသည် မိသားစုကို ဖုန်းပိတ်ကာ မင်းခန့် ပို့ပေးသော ငွေဖြင့် ထိုင်းနိုင်ငံသို့ သွားရန် လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင်တော့ "ငါ့သမီးတွေအတွက်ပါ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြေပေးနေခဲ့သော်လည်း နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင်တော့ ကျွန်မ၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အခန်း (သုံး) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

ခရီးစဉ်က ကျွန်မ ထင်ထားသလောက် မချောမွေ့ခဲ့ပါ။ တရုတ်-မြန်မာ နယ်စပ်မှတစ်ဆင့် တရားမဝင် လမ်းကြောင်းများဖြင့် သွားရခြင်းက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။ မင်းခန့်ကတော့ ဖုန်းထဲတွင် အမြဲတမ်း အားပေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုင်းနယ်စပ်သို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများက ကျဲလာသည်။ ကျွန်မ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ထားသော်လည်း သူက "Seen" ပြရုံသာ ပြပြီး ပြန်မဖြေတော့သည့် အကြိမ်များလာသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ဗလောင်ဆူနေခဲ့သည်။ "သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါ့ကို မလိုချင်တော့တာလား" ဟူသော အတွေးများက ညစဉ် နှိပ်စက်နေသည်။ 

ဘန်ကောက်သို့ ရောက်ရန် နီးကပ်လာသော အချိန်တွင် ကျွန်မသည် လမ်းဘေးက ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုတွင် ခေတ္တနားနေစဉ် သူ့ထံသို့ ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူ မကိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ လက်များ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မင်းခန့်၏ ညီမဟု ဆိုသူထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာသည်။ "အစ်မ... အစ်ကိုက အခု အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခဏ အပြင်သွားနေလို့၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အစ်မကို လာကြိုမယ့်သူ တစ်ယောက်ရှိလိမ့်မယ်၊ အဲဒီလူနောက်ကို လိုက်သွားလိုက်ပါ" တဲ့။ ထိုစကားက ကျွန်မကို စိတ်အေးစေမည့်အစား ပိုမို ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ပတ်ဝန်းကျင်က လူစိမ်းများ၊ ဘာသာစကား မတတ်သော နယ်မြေ၊ နှင့် ယုံကြည်ရမည့်သူ၏ ပျောက်ကွယ်နေမှုတို့က ကျွန်မကို အမှောင်ထုထဲသို့ တွန်းပို့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အခန်း (လေး) — အမြင့်ဆုံးအချက်နှင့် အမှန်တရား

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လူရည်သန့်သန့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ကျွန်မကို လာကြိုသည်။ သူက မင်းခန့်၏ သူငယ်ချင်းဟု ဆိုကာ ကျွန်မကို ကားတစ်စီးပေါ်သို့ တင်ခေါ်သွားသည်။ ကားမောင်းနေစဉ်အတွင်း ထိုသူ၏ ဖုန်းထဲမှ စကားပြောသံများကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကုန်ပစ္စည်းက အခု ပါလာပြီ၊ အရင်တစ်ခေါက်ကထက် ပိုတန်တယ်၊ ပိုက်ဆံကို အရင်အတိုင်းပဲ ခွဲမယ်" ဟူသော စကားများ။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသား တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသည်။ ကျွန်မသည် မင်းခန့်ထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်သော်လည်း စက်ပိတ်ထားသည်။

ကျွန်မသည် အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုသူက ကျွန်မကို ဓားဖြင့် ချိန်ကာ ငြိမ်ငြိမ်နေရန် ခြိမ်းခြောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်မကို မြို့စွန်ရှိ အိမ်ဟောင်းကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကျွန်မကို ဖုန်းထဲမှ ပြုံးပြခဲ့သော "မင်းခန့်" မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မကို ရောင်းစားရန် စီစဉ်နေသော လူကုန်ကူးသူ ပွဲစားတစ်စု ဖြစ်နေသည်။ ပို၍ ရင်နာစရာကောင်းသည်မှာ ကျွန်မနှင့် ဖုန်းပြောခဲ့သော မင်းခန့်၏ မိခင်နှင့် ညီမဆိုသူများသည်လည်း ထိုဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူတို့သည် ကျွန်မကဲ့သို့ အထီးကျန်နေသော အမျိုးသမီးများကို အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် သားကောင်ဖမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ကိုးနှစ်တာ စောင့်ထိန်းခဲ့သော သိက္ခာများ၊ သမီးလေးများအတွက် ထားခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်များအားလုံးသည် မြေခခဲ့ရပြီ။ မင်းခန့်ဆိုသော လူသည် ကျွန်မ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အသုံးချကာ ကျွန်မ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

အခန်း (ငါး) — နောင်တနှင့် နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ

ကျွန်မသည် ထိုမှောင်မိုက်သော အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ကျွန်မ၏ ဖုန်းကို သူတို့ သိမ်းယူသွားခဲ့သော်လည်း ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အမေ့၏ အသံနှင့် သမီးလေးများ၏ ပုံရိပ်များက အထပ်ထပ် အခါခါ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ "မိသားစုက သဘောမတူဘူး ဆိုတာက အသေအချာပါပဲ" ဟူသော ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရေးခဲ့သည့် စကားလုံးများကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ကျွန်မသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လောဘနှင့် အထီးကျန်မှုကို အချစ်ဟု မှားယွင်းစွာ နာမည်တပ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။ 

ယခုတော့ ကျွန်မသည် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေမှန်းပင် မသိရတော့ပါ။ တစ်ချိန်က နွေးထွေးမည်ဟု ထင်ခဲ့သော ရင်ခွင်သည် အဆိပ်အတောက်များ ပြည့်နှက်နေသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ကိုးနှစ်တာ ရုန်းကန်မှုများသည် အဆုံးသတ်တွင် ဤကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ်ရာ ဇာတ်သိမ်းရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။ သမီးလေးတို့ရေ... မေမေ မှားခဲ့ပြီ။ မေမေသည် လှပသော စကားလုံးများ နောက်ကို လိုက်ရင်း သင်တို့၏ အနာဂတ်ကိုပါ လောင်းကြေးထပ်မိခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသော မျက်ရည်များသည် နောင်တ၏ အရသာကို ခါးသက်စွာ ခံစားနေရသည်။

သင်ခန်းစာ။ ။

တခါတရံတွင် အထီးကျန်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်လုံးများကို ကန်းစေတတ်သည်။ လှပသော စကားလုံးများနောက်ကွယ်တွင် မည်သည့် အဆိပ်လက်နက်များ ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို သတိမမူမိဘဲ ယုံကြည်မိခြင်းသည် ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိသားစု၏ တားမြစ်ချက်သည် ချုပ်ချယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အကာအကွယ်ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ရချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျနေတတ်သည်။