Posts

နောက်ဆုံးပေးစာ

 နောက်ဆုံးပေးစာ အခန်း (၁) — အခြေခံအုတ်မြစ် ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိပြီဆိုရင် အဲ့ဒီလူရဲ့ အရိပ်ကိုတောင် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်တတ်တဲ့ မိန်းမစားမျိုးပါ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အဲ့ဒါပါပဲ။ ကိုမင်းခန့်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ သူက ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ခိုကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ လုံခြုံမှုလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မမှာ သူငယ်ချင်းဆိုလို့လည်း ငယ်သူငယ်ချင်း မေ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ဟာ ခွဲမရတဲ့ သုံးပွင့်ဆိုင် သူငယ်ချင်းတွေလို၊ မိသားစုလိုပါပဲ။ ကျွန်မ သူတို့ကို အရမ်းချစ်တယ်၊ အရမ်းလည်း ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ "နင့်မှာ ငါရှိတယ်" လို့ မေက အမြဲပြောလေ့ရှိသလို၊ "မင်းကို ကိုယ်တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်မှာပါ" လို့ ကိုမင်းခန့်ကလည်း ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဲ့ဒီကတိတွေကြားမှာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ အခန်း (၂) — ချည်နှောင်မှု လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေတိုင်းမှာ ကျွန်မ စိတ်မပူခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုမင်းခန့်ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ မေ့ကို အပ်ထားခဲ့လို့ပဲ။ "မေ… ကိုမင်းခန့်က အစားအသောက် ဂျေးများတယ်၊ နင်ပဲ ကြည့်ပေးပါ...

အငယ်အနှောင်းနဲ့ရတဲ့သား

 အခန်း (၁) — အခြေတည်ခြင်း အိမ်ကြီးထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲက ကြားနေရတဲ့ ပန်းကန်ဆေးသံ သဲ့သဲ့ကလွဲရင် ဒီအိမ်မှာ အသက်ရှူသံတွေက ပျောက်ဆုံးနေတာ ကြာပြီ။ အခန်းထောင့်က ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ကျွန်မ ထိုင်နေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ဒီအိမ်ကို သတို့သမီးအဖြစ် စဝင်လာတုန်းက ဒီလောက်အထိ အေးစက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မ နာမည်က သီတာ။ ကိုကိုနဲ့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အပြစ်က ကလေးမရနိုင်တာပဲ။ ယောက္ခမဖြစ်သူရဲ့ "မြုံတဲ့မိန်းမ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကိုကိုကတော့ ကျွန်မကို ချစ်ရှာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲက အားငယ်ရိပ်တွေကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ကျိုးရတယ်။ ကိုကိုက မျိုးဆက်ကို လိုချင်တဲ့သူ။ ကိုကိုက မိသားစုဆိုတာကို တန်ဖိုးထားတဲ့သူ။ အခန်း (၂) — ချိတ်ဆက်မှု အဲဒီညက ကိုကို အရက်တွေ အလွန်အကျွံ မူးလာတယ်။ ကျွန်မ ပခုံးပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး သူ ငိုတယ်။ "သီတာ... ငါ့မှာ သားလေးတစ်ယောက်လောက် ရှိရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲကွာ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချခိုင်းလိုက်သ...

ကိုယ်ဝန်သည် ညီမ

ကိုယ်ဝန်သည် ညီမ အခန်း (၁) — Setup ကျွန်မက လူကို အလွန်ယုံလွန်းတဲ့သူပါ။ အဲ့ဒါကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မနာမည်က သီတာ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာအဆင့်ထိ ရောက်အောင် သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရင်းပြီး ကြိုးစားခဲ့ရသူပါ။ ကျွန်မမှာ မိသားစုဆိုလို့ အဖေရယ်၊ ညီမလေး စုရယ်ပဲ ရှိတယ်။ အမေဆုံးသွားကတည်းက စုကို ကျွန်မက အမေလိုရော၊ အစ်မလိုရော ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒကတော့ ကျွန်မချစ်ရတဲ့ သူတွေ အားလုံး ပျော်ရွှင်ဖို့ပါပဲ။ အလုပ်မှာလည်း ကျွန်မက ထိပ်ဆုံးမှာ၊ ချစ်သူ မင်းနဲ့လည်း မကြာခင် လက်ထပ်တော့မယ်။ ကျွန်မဘဝက တကယ်ကို ပြည့်စုံနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပြည့်စုံမှုတွေက သဲပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ အခန်း (၂) — Connection မင်းနဲ့ ကျွန်မက သုံးနှစ်လောက် တွဲခဲ့ကြတာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ နားခိုရာပေါ့။ စုကလည်း မင်းကို ခဲအိုဆိုပြီး အရမ်းချစ်တာ။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အပြင်သွားရင် လူတွေက အားကျကြတယ်။ စုက ကျွန်မဆီမှာပဲ ကပ်နေတတ်တဲ့ ကလေးမလေး။ မင်းကလည်း စုကို ညီမလေးအရင်းလို ဂရုစိုက်ပေးတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ရချိန်မှာ မင်းကပဲ အိမ်ကို...

မယားပါသမီး

 မယားပါသမီး အခန်း (၁) — အမုန်း၏ အစပြုခြင်း ကျွန်တော့်အိမ်ရဲ့ ထမင်းစားပွဲဟာ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်လွန်းလှပါတယ်။ သံဒါနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ သံဒါ့ရဲ့ နောက်ပါသမီး နှင်း ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ ရင်ထဲက မနှစ်သက်ခဲ့ဘူး။ သူမကို မြင်တိုင်း သံဒါ့ရဲ့ အတိတ်က တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ သက်သေကြီးလို့ပဲ မြင်မိတယ်။ နှင်းက အခုမှ အသက် ၁၉ နှစ်။ အေးတိအေးစက်နိုင်လှတဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် မုန်းတယ်။ ကျွန်တော့်ကို "ဦးလေး" လို့ ခေါ်တဲ့ သူမရဲ့ လေသံမှာ အားငယ်ရိပ်တွေ ပါနေတတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို အပိုလုပ်တယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတယ်။ သံဒါကတော့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတောင်းပန်တိုးလျှိုးတတ်ပါတယ်။ "ကိုမြတ်ရယ်... နှင်းလေးက ဘာမှမသိတဲ့ ကလေးပါ။ သူ့ကို အဲဒီလောက်ကြီး မမုန်းပါနဲ့လား" ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထမင်းပွဲက ထလာခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ နှင်းဟာ ကျွန်တော့်အိမ်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ပဲ။ အခန်း (၂) — နံရံတစ်ခုခြားထားတဲ့ ဆက်နွယ်မှု တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် ဖျားနေတုန်း သံဒါက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ခေတ္တသွားနေရတယ်။ အိမ်မှာ နှင်...

အပျက်မ နောင်တ

 အပျက်မ နောင်တ အခန်း (၁) ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာက အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ အဆုံးသတ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တိုင်း မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ်တောင် ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး။ မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက်ကျလို့၊ နှုတ်ခမ်းတွေ ခြောက်ကပ်လို့။ အရင်က တက်ကြွခဲ့တဲ့၊ ရယ်မောတတ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဒီမှန်ထဲမှာ ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလိုပဲ။ အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာလည်း အဲဒီလိုပဲ အေးစိမ့်ပြီး မှောင်အတိကျနေတာ။ လူတွေက ကျွန်မကို "အပျက်မ" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ အရေပြားထဲအထိ စိမ့်ဝင်ပြီး သွေးသားတွေထဲမှာ အဆိပ်လို ပျံ့နှံ့နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်အောင် ဘယ်သူက တွန်းပို့ခဲ့တာလဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ အခန်း (၂) ကိုဟိန်းနဲ့ စတွေ့တုန်းက သူဟာ ကျွန်မအတွက် ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို သူက ဂရုစိုက်မှုတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ပေးခဲ့တယ်။ "မေက အရမ်းလှတာပဲ၊ ကိုယ် မေ့ကိုပဲ တစ်သက်လုံး ရတနာတစ်ခုလို သိမ်းထားချင်တာ" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကျွန်မက အချစ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကအစ၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးအဆုံး ...

သမီးရဲ့ဦး(စ/ဆုံး)

 သမီးရဲ့ဦး(စ/ဆုံး) အခန်း (၁) — Setup ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေဆိုတဲ့အရိပ်ကို မရခဲ့တဲ့သူပါ။ အမေကလည်း သူ့ဘဝနဲ့သူ ရုန်းကန်နေရတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားရတယ်။ အဲ့ဒီလိုအချိန်မှာပဲ ဦးနဲ့ ဆုံခဲ့တာ။ ဦးက ကျွန်မထက် အသက် ၂၀ ကျော်ကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးရဲ့ ရင့်ကျက်မှုတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ နတ်ဘုံနတ်နန်းလိုပါပဲ။ ဦးက ကျွန်မကို သမီးလို့ ခေါ်တယ်။ ဦးရဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ကျွန်မအတွက် လုံခြုံမှုတွေ ရှိနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူကို အလွန်ယုံကြည်တတ်တာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ကို နွေးထွေးမှုပေးတဲ့သူဆိုရင် အသက်ကိုတောင် ထိုးပေးချင်တဲ့အထိ ရူးမိုက်ခဲ့တာ။ အခန်း (၂) — Connection ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ တိုးတက်လာခဲ့တယ်။ ဦးက ကျွန်မရဲ့ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်။ ဖုန်းအသစ် ဝယ်ပေးတယ်၊ အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ ဆင်ပေးတယ်။ ဦးနဲ့အတူရှိရင် ကျွန်မက လောကကြီးမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးပဲ။ ဦးက ပြောလေ့ရှိတယ်... သမီးမှာ ဦးပဲ ရှိတာနော်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံနဲ့... ဦးက သမီးအတွက် အကောင်းဆုံးပဲ လုပ်မှာ တဲ့။ အဲ့ဒီစကားကို ကျွန်မက ရွှေလိုမှတ်ခဲ့တယ်။ ဦးရဲ့ ရင...

ကလေးတစ်ယောက်နဲ့မယားကြီး

 အခန်း (၁) — Setup ကျွန်မနာမည် မေ။ ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ချန်မထားဘဲ ပုံအောချစ်တတ်တဲ့ မိန်းမစားမျိုးပါ။ ကိုသူရနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မတို့အိမ်ထောင်ရေးက အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အေးချမ်းသလိုရှိပေမဲ့ ကလေးမရနိုင်တဲ့ ပြဿနာက ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်တဲ့တံတိုင်းတစ်ခု ခံနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့ ချို့ယွင်းချက်လို့ပဲ ယူဆပြီး ကိုသူရကို အမြဲအားနာနေခဲ့ရတာ။ ကိုသူရကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က မိုးရွာတဲ့ညတစ်ညမှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကိုသူရက ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှော့ခ်ရနေတုန်း သူပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲစေခဲ့တယ်။ "ဒါ ငါ့ကလေးပဲ... ငါ့အမှားတစ်ခုကြောင့် မွေးလာတဲ့ကလေး၊ သူ့အမေက မရှိတော့လို့ ငါခေါ်လာတာ၊ မင်းလက်မခံနိုင်ရင်လည်း ငါဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး" တဲ့။ အခန်း (၂) — Connection ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့ရတယ်။ ကိုသူရကို ကျွန်မ အသက်ထက်ချစ်တာ။ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာထက်စာရင် သူတခြားမိန်းမနဲ့ ရလာတဲ့ကလေးကို ပြုစုရတာက ပိုသက်သာမယ်လို့ ကျွန်မ ရူးရူးမိုက်မိုက် ဆုံးဖြတ်ခဲ့...