အပျက်မ နောင်တ
အပျက်မ နောင်တ
အခန်း (၁)
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာက အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ အဆုံးသတ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တိုင်း မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ်တောင် ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး။ မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက်ကျလို့၊ နှုတ်ခမ်းတွေ ခြောက်ကပ်လို့။ အရင်က တက်ကြွခဲ့တဲ့၊ ရယ်မောတတ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဒီမှန်ထဲမှာ ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလိုပဲ။ အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာလည်း အဲဒီလိုပဲ အေးစိမ့်ပြီး မှောင်အတိကျနေတာ။ လူတွေက ကျွန်မကို "အပျက်မ" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ အရေပြားထဲအထိ စိမ့်ဝင်ပြီး သွေးသားတွေထဲမှာ အဆိပ်လို ပျံ့နှံ့နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်အောင် ဘယ်သူက တွန်းပို့ခဲ့တာလဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။
အခန်း (၂)
ကိုဟိန်းနဲ့ စတွေ့တုန်းက သူဟာ ကျွန်မအတွက် ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို သူက ဂရုစိုက်မှုတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ပေးခဲ့တယ်။ "မေက အရမ်းလှတာပဲ၊ ကိုယ် မေ့ကိုပဲ တစ်သက်လုံး ရတနာတစ်ခုလို သိမ်းထားချင်တာ" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကျွန်မက အချစ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကအစ၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးအဆုံး အကုန်လိုက်စစ်တယ်။ အစကတော့ ဒါဟာ ချစ်လွန်းလို့ သဝန်တိုတာလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခိုင်းတယ်၊ မိသားစုနဲ့ ဝေးအောင် လုပ်တယ်။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို အရမ်းချစ်တော့ သူပြောသမျှ အကုန်ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့မိတာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးဟာ သူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
စပြောင်းလဲလာတာက ကျွန်မ အလုပ်ထွက်လိုက်ရတဲ့နေ့ကစတာပဲ။ "မေ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုဘူး၊ ကိုယ် ကျွေးထားမယ်" ဆိုတဲ့ စကားနောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေ ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ ဖုန်းကို သူ စစ်တယ်။ သူငယ်ချင်းအဟောင်းတစ်ယောက်ဆီက လာတဲ့ "နေကောင်းလား" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကြောင့် ကျွန်မ ပါးကို သူ အားနဲ့ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "မင်းက ငါ့နောက်ကွယ်မှာ ဖောက်ပြန်နေတာလား" တဲ့။ ကျွန်မ ငိုပြီး ရှင်းပြပေမယ့် သူ မယုံဘူး။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မကို သူ စကားလုံးတွေနဲ့ နှိပ်စက်တော့တာပဲ။ "မင်းက ငါမရှိရင် ဘာကောင်မှ မဟုတ်ဘူး"၊ "မင်းလို မိန်းမမျိုးကို ငါကလွဲရင် ဘယ်သူကမှ အဖတ်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ နေ့တိုင်း ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို ဖြစ်လာလေလေပဲ။ သူ စိတ်တိုရင် ရိုက်တယ်၊ စိတ်ကျေနပ်ရင် ချော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အချော့တွေက ခဏပါပဲ။ တစ်ခါတစ်လေကျရင် ကျွန်မကို အခန်းထဲမှာ သော့ပိတ်ထားခဲ့တတ်တယ်။ ဖုန်းကိုလည်း သူ လိုချင်မှ ပေးကိုင်တယ်။ ကျွန်မ ဘဝက ပြင်ပလောကနဲ့ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကြောက်စိတ်ထက် ပိုဆိုးတာက "ငါ တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လား" ဆိုတဲ့ သံသယစိတ်ပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုတွေကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝါးမြိုပစ်လိုက်တာ။ ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲနေချိန်မှာ သူက "မင်းက အပျက်မထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်" လို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောပြီး ကျွန်မကို နှိမ်ချခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာCollapse ဖြစ်တာက လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်တာထက် ပိုနာကျင်ရတယ်။ ကျွန်မ ညညဆို အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ သူ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေတတ်တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ မခံနိုင်တော့တဲ့အဆုံး သူ့ကို ပြန်ပြောမိတယ်။ "ကိုဟိန်း... ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါတော့" လို့။ အဲဒီမှာ သူက ရယ်တယ်။ အဲဒီရယ်သံက အရမ်း ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ "လွှတ်ပေးရအောင် မင်းမှာ သွားစရာ နေရာရှိလို့လား၊ မင်းအကြောင်းတွေကို ငါ လူမှုကွန်ရက်ပေါ် တင်လိုက်ရင် မင်း ဘယ်မှာ မျက်နှာဖော်ရဲမှာလဲ" တဲ့။ သူပြတဲ့ သူ့ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတုန်း၊ ဒါမှမဟုတ် သူ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတုန်းက ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ။
အခန်း (၆)
ဒါပေမဲ့ တကယ့်အလှည့်အပြောင်းက နောက်တစ်ပတ်မှာ ရောက်လာတယ်။ ကိုဟိန်း အပြင်သွားတုန်း သူ ထားခဲ့တဲ့ ဖုန်းအဟောင်းတစ်လုံးကို ကျွန်မ ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူနဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ စကားပြောခန်းတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သွေးတွေ အေးစိမ့်သွားတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို အသုံးချပြီး ပိုက်ဆံရှာနေတာ။ အွန်လိုင်းပေါ်က ဂရုတွေထဲမှာ ကျွန်မကို "အရောင်းအဝယ်" လုပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းနေတာတွေ၊ ကျွန်မကို အသုံးမကျတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် တမင် ဖန်တီးခဲ့တာတွေ အကုန်လုံးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးပြီး အမြတ်ထုတ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မကို "အပျက်မ" လို့ ကမ္ဘာသိအောင် လုပ်နေတဲ့သူက ကျွန်မ အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ လူသားကိုယ်တိုင်ပဲ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်းကို မြင်တော့ သူ မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အမူအရာ ပြောင်းပြီး ကျွန်မဆီကို တိုးလာတယ်။ "မေ... ဒါက ကိုယ် အကြွေးတွေ ဆပ်ရမှာမို့လို့ ခဏပဲ..." တဲ့။ ကျွန်မ ရယ်ချလိုက်မိတယ်။ အားရပါးရကို ရယ်ပစ်လိုက်တာ။ မျက်ရည်တွေ ကျနေရင်းနဲ့ကို ကျွန်မ ရယ်နေမိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ Breaking Point ပဲ။ ကျွန်မ နံဘေးက ဖန်အိုးကို ကောက်ကိုင်ပြီး နံရံကို ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။ "ရှင် ကျွန်မကို သတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းဦးမယ် ကိုဟိန်း" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မကို ရိုက်ဖို့ လက်ရွယ်ပေမယ့် ကျွန်မ မျက်လုံးထဲက အမုန်းတရားတွေကို မြင်တော့ သူ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
အခန်း (၇)
ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ လက်ထဲမှာ ဘာပစ္စည်းမှ မပါဘူး။ ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားရယ်၊ နှလုံးသားထဲက အမာရွတ်တွေရယ်ပဲ ပါလာတယ်။ သူ ခြိမ်းခြောက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ပြန့်ချင်ပြန့်ပါစေတော့။ လူတွေက ကျွန်မကို အပျက်မလို့ပဲ ခေါ်ပါစေတော့။ အဲဒီ ငရဲခန်းထဲမှာ ဆက်နေရတာထက်စာရင် အပြင်က တံတွေးခွက်ထဲမှာ ပက်လက်မျောရတာကမှ ပိုပြီး အသက်ရှူလို့ ဝဦးမယ်။
အခု ကျွန်မ မြို့ပြရဲ့ လူအုပ်ကြားထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေတယ်။ ကျွန်မမှာ နောင်တတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နောင်တက အမှားလုပ်မိလို့ ရတဲ့ နောင်တ မဟုတ်ဘူး။ မထိုက်တန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြတ်နိုးမိခဲ့တဲ့ နောင်တ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားဘဲ သူတစ်ပါး လက်ထဲ ပုံအပ်မိခဲ့တဲ့ နောင်တပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အပျက်အစီးတွေကြားထဲကနေ ကျွန်မ အသစ်ပြန်စရမယ်။ နာကျင်မှုက ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေပေမယ့်၊ ကျွန်မ အသက်ရှူနေသရွေ့တော့ ကျွန်မဟာ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ရှိနေဦးမှာပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ခြင်းဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ပျော်ဝင်သွားခြင်းဟာလည်း သစ္စာရှိခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို သူတစ်ပါးရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားမှာ ရှာမယ့်အစား ကိုယ့်နှလုံးသားရဲ့ အမှန်တရားမှာပဲ ရှာဖွေပါ။
Comments
Post a Comment