အငယ်အနှောင်းနဲ့ရတဲ့သား
အခန်း (၁) — အခြေတည်ခြင်း
အိမ်ကြီးထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲက ကြားနေရတဲ့ ပန်းကန်ဆေးသံ သဲ့သဲ့ကလွဲရင် ဒီအိမ်မှာ အသက်ရှူသံတွေက ပျောက်ဆုံးနေတာ ကြာပြီ။ အခန်းထောင့်က ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ကျွန်မ ထိုင်နေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ဒီအိမ်ကို သတို့သမီးအဖြစ် စဝင်လာတုန်းက ဒီလောက်အထိ အေးစက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။
ကျွန်မ နာမည်က သီတာ။ ကိုကိုနဲ့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အပြစ်က ကလေးမရနိုင်တာပဲ။ ယောက္ခမဖြစ်သူရဲ့ "မြုံတဲ့မိန်းမ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကိုကိုကတော့ ကျွန်မကို ချစ်ရှာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲက အားငယ်ရိပ်တွေကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ကျိုးရတယ်။ ကိုကိုက မျိုးဆက်ကို လိုချင်တဲ့သူ။ ကိုကိုက မိသားစုဆိုတာကို တန်ဖိုးထားတဲ့သူ။
အခန်း (၂) — ချိတ်ဆက်မှု
အဲဒီညက ကိုကို အရက်တွေ အလွန်အကျွံ မူးလာတယ်။ ကျွန်မ ပခုံးပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး သူ ငိုတယ်။ "သီတာ... ငါ့မှာ သားလေးတစ်ယောက်လောက် ရှိရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲကွာ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချခိုင်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကိုကို့ကို အပြစ်ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက် မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ကိုကို့ကို တိတ်တဆိတ် ဖောက်ပြန်တဲ့သူ မဖြစ်စေချင်ဘူး။
ဒါကြောင့် ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ နွေနွေ့ကို ရှာခဲ့တယ်။ နွေနွေးက ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစုက ကောင်မလေး။ ရိုးသားတယ်၊ အေးဆေးတယ်။ ကျွန်မ သူနဲ့ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ "ကိုကို့ကို သားတစ်ယောက် ပေးပါ၊ နွေနွေ့ကို ကျွန်မ ထောက်ပံ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ကို ကျွန်မဆီကတော့ အပြီးမယူသွားပါနဲ့" လို့ ကျွန်မ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ကိုယ်တိုင် ခင်းတဲ့ လမ်းမှာ ကိုယ်တိုင် ဆူးနင်းမိတော့မယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ကိုကို့မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ မြင်ချင်တာ တစ်ခုတည်းနဲ့ ကျွန်မ အားလုံးကို စီစဉ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
ကိုကိုက နွေနွေ့ဆီကို စရောက်သွားတယ်။ ကျွန်မကပဲ တွန်းပို့ခဲ့တာပါ။ အစပိုင်းမှာ ကိုကိုက ငြင်းဆန်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သားသမီးရလိုစိတ်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။ နွေနွေး ကိုယ်ဝန်ရပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတဲ့နေ့က ကျွန်မ ဘုရားစင်ရှေ့မှာ တစ်ညလုံး ငိုခဲ့တယ်။ ဝမ်းသာလို့လား၊ ဝမ်းနည်းလို့လား ကျွန်မ မခွဲခြားတတ်တော့ဘူး။
ကိုကို့ရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ နာမည်က တဖြည်းဖြည်း အောက်ရောက်သွားတယ်။ အရင်ကဆို "မိန်းမ" လို့ ခေါ်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက အခုတော့ "အိမ်မှာပဲ စားလိုက်တော့မယ်" "ဒီည ပြန်မလာဖြစ်ဘူး" ဆိုတာတွေ ဖြစ်ကုန်တယ်။ ကျွန်မ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်ရင် ကိုကိုက Seen ပြပေမဲ့ ပြန်မထူးတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေက နံရံတစ်ခုလို ခြားလာခဲ့ပြီ။
အခန်း (၄) — ပဋိပက္ခများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခြင်း
သားလေး မွေးလာတယ်။ နွေနွေးနဲ့ ကိုကို့ရဲ့သား။ ကိုကို့မျက်နှာမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ကြည်နူးမှုတွေ ဝေဆာနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အပ်နဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ကိုကိုက အိမ်ပြန်လာတာ ရှားလာတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဥပဒေအရ ဇနီးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ဒီအိမ်ကြီးမှာ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ နွေနွေ့ဆီ သွားခဲ့တယ်။ ကလေးလေးကို ချီထားတဲ့ ကိုကို့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားတယ်။ သူတို့ သုံးယောက်က တကယ့် မိသားစု အစစ်အမှန်လိုပဲ။ ကျွန်မကတော့ ကြားက နှောက်ယှက်နေတဲ့ လူပိုကြီး တစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "သီတာ... မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဆိုတဲ့ ကိုကို့ရဲ့ အေးစက်စက် အမေးစကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်စေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
သားလေးရဲ့ တစ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့။ ကျွန်မကတော့ အဝေးကပဲ ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။ ကိုကိုက နွေနွေ့ကို ပုခုံးဖက်ထားပြီး ကိတ်မုန့်ခွဲနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ကိုကို့နှလုံးသားထဲမှာ ကျွန်မအတွက် နေရာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အနစ်နာခံမှုက ကျွန်မကိုပဲ ပြန်သတ်နေတာ။
ညဘက်တွေမှာ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကြည့်မိတယ်။ ကိုကို့ဆီက ဖုန်းဝင်လာမလားလို့။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ရဲ့ Facebook ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ပုံရိပ်တွေက နွေနွေးနဲ့ သားလေးရဲ့ ပုံတွေပဲ။ ကျွန်မနဲ့ တွဲရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေကတော့ အောက်ဆုံးကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ "ငါ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ခဲ့တာလဲ" လို့။ ဒါပေမဲ့ အဖြေကတော့ ရှင်းနေပါတယ်။ ကိုကို့ကို ချစ်လွန်းလို့ပါ။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု
မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ နွေနွေးက ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ သူ ငိုနေတယ်။ "အစ်မ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုကိုက အစ်မဆီကို မပြန်တော့ဘူးလို့ ပြောနေတယ်။ ကျွန်မ ဒါကို မလိုချင်ပါဘူး။ အစ်မရဲ့ အနစ်နာခံမှုကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မ ထွက်သွားပေးပါ့မယ်" တဲ့။
နွေနွေးက ကိုကို့ကို တကယ်ချစ်သွားတာ။ ကိုကိုကလည်း နွေနွေ့ကိုရော သားလေးကိုရော သံယောဇဉ် တွယ်နေပြီ။ ကျွန်မသာ ကြားထဲက ရှိနေရင် အားလုံးက ငရဲကျနေကြရမှာ။ ကိုကိုက ကျွန်မကို အားနာလို့ မကွာရှင်းတာ။ နွေနွေးက ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်လို့ အားနာနေတာ။ ကလေးလေးကတော့ ဘာမှမသိဘဲ သူ့အဖေနဲ့ အမေကို လိုချင်နေမှာ။
ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တယ်။ လူသုံးယောက် ပျော်ဖို့အတွက် လူတစ်ယောက်ပဲ နာကျင်ရမယ်ဆိုရင် အဲဒီလူက ကျွန်မပဲ ဖြစ်သင့်တယ်။ ကျွန်မကပဲ ဒီဇာတ်လမ်းကို စခဲ့တာပဲလေ။
အခန်း (၇) — အဆုံးသတ်နှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ အဝတ်အစား အနည်းငယ်နဲ့ အိမ်ထောင်ဖက် လက်စွပ်လေးကို စားပွဲပေါ်မှာ ချန်ထားခဲ့တယ်။ ကိုကို့ဆီ စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်။ "ကိုကို... နွေနွေးနဲ့ သားလေးကို ဂရုစိုက်ပါ။ သူတို့မှာ ကိုကိုပဲ ရှိတာ။ သီတာ့အတွက် မပူပါနဲ့။ ကိုကို ပျော်နေတာ မြင်ရရင် သီတာ ကျေနပ်ပါပြီ" လို့။
ကျွန်မ အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ကားပေါ်ကနေ လှည့်ကြည့်မိတော့ ကျွန်မတို့ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး နေခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးက မှောင်မည်းလို့။ ကျွန်မ ဘယ်ကို သွားရမလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်က ကိုကို့ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ကိုကို့ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးဖို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အငယ်အနှောင်းနဲ့ ရတဲ့သားဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရင်နှစ်သည်းချာ မဟုတ်ခဲ့ပေမဲ့ ကိုကို့အတွက်တော့ အသက်သွေးကြော ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ အသက်သွေးကြောလေး ရှင်သန်ဖို့အတွက် ကျွန်မကတော့ သမိုင်းထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ လူပိုတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ နေရစ်ခဲ့တော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံမှာ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းထက် စွန့်လွှတ်ခြင်းက ပိုပြီး လေးနက်တတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုက တခြားသူတွေအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေဖို့လည်း သတိထားရပါလိမ့်မယ်။ အချစ်ကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမိတာဟာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပေးဆပ်မှုတော့ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး။
Comments
Post a Comment