နောက်ဆုံးပေးစာ
နောက်ဆုံးပေးစာ
အခန်း (၁) — အခြေခံအုတ်မြစ်
ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိပြီဆိုရင် အဲ့ဒီလူရဲ့ အရိပ်ကိုတောင် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်တတ်တဲ့ မိန်းမစားမျိုးပါ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အဲ့ဒါပါပဲ။ ကိုမင်းခန့်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ သူက ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ခိုကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ လုံခြုံမှုလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မမှာ သူငယ်ချင်းဆိုလို့လည်း ငယ်သူငယ်ချင်း မေ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ဟာ ခွဲမရတဲ့ သုံးပွင့်ဆိုင် သူငယ်ချင်းတွေလို၊ မိသားစုလိုပါပဲ။ ကျွန်မ သူတို့ကို အရမ်းချစ်တယ်၊ အရမ်းလည်း ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ "နင့်မှာ ငါရှိတယ်" လို့ မေက အမြဲပြောလေ့ရှိသလို၊ "မင်းကို ကိုယ်တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်မှာပါ" လို့ ကိုမင်းခန့်ကလည်း ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဲ့ဒီကတိတွေကြားမှာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။
အခန်း (၂) — ချည်နှောင်မှု
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေတိုင်းမှာ ကျွန်မ စိတ်မပူခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုမင်းခန့်ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ မေ့ကို အပ်ထားခဲ့လို့ပဲ။ "မေ… ကိုမင်းခန့်က အစားအသောက် ဂျေးများတယ်၊ နင်ပဲ ကြည့်ပေးပါဦး" လို့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တောင်းဆိုခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အတူတူ ထမင်းစားကြတယ်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပိုနေသလိုတောင် ခံစားရပေမယ့် အဲ့ဒါကို ကျွန်မက ကြည်နူးစရာလို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းကောင်းနဲ့ လင်ကောင်း ရထားတာ ငါ့ကံပဲလို့ တွေးခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးကိုလည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြခဲ့တယ်။ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီလေ။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
အရာအားလုံးက ကျွန်မရဲ့ မွေးနေ့ညမှာ စတင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ သူတို့ကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်ချင်လို့ ဘာမှ အကြောင်းမကြားဘဲ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာ။ ဒါပေမယ့် အံ့သြသွားတာက ကျွန်မ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ မေ ရှိမနေဘူး။ ဒါပေမယ့် မေ့ရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကျန်နေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါထက် ပိုဆိုးတာက ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ စာတိုလေးပဲ။ "သူ ပြန်လာတော့မှာလား၊ ငါတို့ ဒီည ဘယ်မှာ တွေ့ကြမလဲ" တဲ့။ ပေးပို့သူက နာမည်မရှိဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲ တစ်ချက် တုန်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ချက်ချင်း ပြန်ဖျောက်လိုက်တယ်။ "မဟုတ်မှာပါ… ငါ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာပါ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လိမ်ညာလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကိုမင်းခန့်ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မဆီမှာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။
အခန်း (၄) — နက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ ကျွန်မ စောင့်ကြည့်မိလာတယ်။ ကိုမင်းခန့် ဖုန်းကို လျှို့ဝှက်နံပါတ် ခံထားတယ်။ ကျွန်မ ခေါ်ရင် "Busy" ဖြစ်နေတာမျိုး၊ စာပို့ရင် "Seen" ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာတာမျိုးတွေ ခဏခဏ ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မ မေ့ကို ရင်ဖွင့်ကြည့်တယ်။ မေက ကျွန်မလက်ကို ကိုင်ပြီး "နင် အထင်လွဲနေတာပါ၊ ကိုမင်းခန့်က နင့်ကို သိပ်ချစ်တာပဲကို" လို့ နှစ်သိမ့်တယ်။ ဒါပေမယ့် မေ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ကျွန်မ မမြင်ဖူးတဲ့ လက်ကောက်အသစ်လေး တစ်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီလက်ကောက်က ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ကဒ်ထဲကနေ ငွေအမြောက်အမြား ထွက်သွားတဲ့နေ့နဲ့ ကွက်တိပဲ။ ကျွန်မ နှလုံးသားက တဆစ်ဆစ် နာကျင်လာတယ်။ ကျွန်မ အနားမှာ ရှိနေတဲ့ လူနှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်မကို ဝိုင်းပြီး ကပြနေတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုထဲမှာ ကျွန်မက အရူးတစ်ယောက်လို ကပြနေရသလိုပဲ။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
အမှန်တရားက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုခါးသီးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ အလုပ်ခန်းထဲမှာ မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရတဲ့ စာအိတ်ဟောင်းလေး တစ်အိတ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ဓာတ်ပုံတွေ ရှိနေတယ်။ ကိုမင်းခန့်နဲ့ မေ။ သူတို့ နှစ်ယောက် ကျောင်းတုန်းက ရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေ။ သူတို့က ကျွန်မနဲ့ မသိခင်ကတည်းက ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မနဲ့ မေ သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာတာဟာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူး။ ကိုမင်းခန့်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ဖြစ်ခဲ့တာဟာလည်း အချစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု အမွေအနှစ်တွေနဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို သူတို့ ပေါင်းပြီး သိမ်းပိုက်ဖို့ အစကတည်းက စီစဉ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဖတ်လိုက်ရတဲ့ မေ့ရဲ့ ပေးစာဟောင်း တစ်စောင်မှာ "သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ပါ၊ ငါတို့ အနာဂတ်အတွက် ငါ အောင့်အီးနိုင်ပါတယ်" တဲ့။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတယ်။ ငါ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်တာဟာ လိမ်ညာမှုသက်သက်ပဲလား။
အခန်း (၆) — ပြတ်တောက်ခြင်း
ကျွန်မ သူတို့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီညမှာ သူတို့နှစ်ယောက် အိပ်ခန်းထဲမှာ စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ တံခါးဝကနေ ကြားလိုက်ရတယ်။ "အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ၊ ရှယ်ယာတွေ အားလုံး လွှဲပြီးရင် သူ့ကို ကွာရှင်းလိုက်တော့" လို့ မေက ပြောနေတာ။ ကိုမင်းခန့်က ရယ်ပြီး "သူက လူယုံလွယ်တော့ ခက်တာပဲ၊ ကိုယ် သူ့ကို တစ်ခါမှ မချစ်ခဲ့ဖူးဘူး" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ အခန်းထဲကို ဝင်မသွားခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား အသံတိတ် လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှု၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝ... အားလုံးဟာ သူတို့အတွက်တော့ ကစားစရာ တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မ ဘာမှ မပြောဘဲ အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ငိုဖို့တောင် မျက်ရည် မရှိတော့ဘူး။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ သူတို့အတွက် နောက်ဆုံးပေးစာ တစ်စောင် ချန်ထားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီစာထဲမှာ ကျွန်မ သိသမျှ အမှန်တရားတွေနဲ့အတူ လုပ်ငန်းပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ဥပဒေအရ ပြန်လည်ရယူမယ့် အကြောင်းတွေကို ရေးထားခဲ့တယ်။ သူတို့ လိုချင်တဲ့ ပိုက်ဆံကို သူတို့ ဘယ်တော့မှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ငါးနှစ်တာ အချိန်တွေကိုတော့ ဘယ်အရာနဲ့မှ ပြန်လဲလို့ မရတော့ဘူး။ အခု ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နေတယ်။ လူတွေကို ယုံကြည်ဖို့ ကြောက်ရွံ့နေတုန်းပဲ။ ကိုမင်းခန့်နဲ့ မေတို့ဆီက ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် လာနေပေမယ့် ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ အချစ်ဆိုတာထက် ပိုနာကျင်ရတာက ယုံကြည်မှု ဖောက်ပြန်ခြင်းပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေရန် ဓားတစ်စင်း ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အနီးဆုံးလူက ပေးသော ဒဏ်ရာသည် ကုသ၍ မရနိုင်သော အမာရွတ်အဖြစ် ထာဝရ ကျန်ရစ်တတ်သည်။
Comments
Post a Comment