ကိုယ်ဝန်သည် ညီမ

ကိုယ်ဝန်သည် ညီမ

အခန်း (၁) — Setup

ကျွန်မက လူကို အလွန်ယုံလွန်းတဲ့သူပါ။ အဲ့ဒါကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မနာမည်က သီတာ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာအဆင့်ထိ ရောက်အောင် သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရင်းပြီး ကြိုးစားခဲ့ရသူပါ။ ကျွန်မမှာ မိသားစုဆိုလို့ အဖေရယ်၊ ညီမလေး စုရယ်ပဲ ရှိတယ်။ အမေဆုံးသွားကတည်းက စုကို ကျွန်မက အမေလိုရော၊ အစ်မလိုရော ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒကတော့ ကျွန်မချစ်ရတဲ့ သူတွေ အားလုံး ပျော်ရွှင်ဖို့ပါပဲ။ အလုပ်မှာလည်း ကျွန်မက ထိပ်ဆုံးမှာ၊ ချစ်သူ မင်းနဲ့လည်း မကြာခင် လက်ထပ်တော့မယ်။ ကျွန်မဘဝက တကယ်ကို ပြည့်စုံနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပြည့်စုံမှုတွေက သဲပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၂) — Connection

မင်းနဲ့ ကျွန်မက သုံးနှစ်လောက် တွဲခဲ့ကြတာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ နားခိုရာပေါ့။ စုကလည်း မင်းကို ခဲအိုဆိုပြီး အရမ်းချစ်တာ။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အပြင်သွားရင် လူတွေက အားကျကြတယ်။ စုက ကျွန်မဆီမှာပဲ ကပ်နေတတ်တဲ့ ကလေးမလေး။ မင်းကလည်း စုကို ညီမလေးအရင်းလို ဂရုစိုက်ပေးတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ရချိန်မှာ မင်းကပဲ အိမ်ကို လာကြည့်ပေးတယ်၊ စုကို ကျောင်းလိုက်ပို့ပေးတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး လူနှစ်ယောက် နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေတာကို ကြည့်ပြီး ကြည်နူးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ သံသယ မဝင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီ ယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို ပြန်တွန်းထုတ်မယ့် ချောက်ကမ်းပါး ဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃) — Turning Point

တစ်ရက်တော့ ကျွန်မ အလုပ်က စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲရောက်တော့ စုက ကုတင်ပေါ်မှာ ခွေခွေလေး အိပ်ပြီး ငိုနေတာ။ ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီး မေးတော့ သူက ဘာမှမပြောဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူက တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဆီးစစ်တံလေး တစ်ခုကို ထုတ်ပြတယ်။ မျဉ်းနှစ်ကြောင်း။ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလိုပဲ။ "ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူလုပ်တာလဲ" လို့ ကျွန်မ အော်မေးမိတယ်။ စုက ခေါင်းငုံ့ပြီး "ညီမ မသိဘူး... ပါတီတစ်ခုမှာ သောက်မိပြီး ဖြစ်သွားတာ" လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး၊ ကျွန်မရဲ့ အဖိုးတန်လေး။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကလေးကို ကျွန်မ တာဝန်ယူမယ်၊ စုကို ဘယ်သူမှ အထင်မသေးစေရဘူးလို့ပေါ့။

အခန်း (၄) — Conflict Deepens

အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဘဝက ငရဲစဖြစ်တော့တာပဲ။ စုရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကျွန်မ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေတွေ အကုန်သုံးခဲ့ရတယ်။ မင်းနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စုထားတဲ့ ငွေတွေကိုလည်း စုကို လူမသိအောင် တခြားမြို့မှာ သွားထားဖို့အတွက် သုံးလိုက်ရတယ်။ အလုပ်မှာလည်း ကျွန်မ အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ စုကို စိုးရိမ်ရတာတစ်ဖက်၊ အဖေ့ကို ဖုံးကွယ်ရတာတစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်မ လူက တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချော်လာတယ်။ မင်းကို ဖုန်းဆက်ရင်လည်း သူက အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုပြီး အမြဲပြောတယ်။ Seen ဖြစ်ပြီး Reply မပြန်တာတွေ များလာတယ်။ "မင်း... နင် ငါ့ကို အားမပေးတော့ဘူးလား" လို့ မေးရင် သူက "ငါလည်း ပင်ပန်းနေပြီ သီတာ" လို့ပဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောတတ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသလိုပဲ။

အခန်း (၅) — Emotional Collapse

ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ စုရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကိစ္စက ကုမ္ပဏီထဲမှာ သတင်းထွက်သွားတယ်။ တစ်ဖက်ပြိုင်ဘက်တွေက ဒါကို အသုံးချပြီး ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးကြတယ်။ ကျွန်မကို ကုမ္ပဏီကနေ နားဖို့ အမိန့်ထုတ်လိုက်တယ်။ အလုပ်ပြုတ်သွားတာထက် ကျွန်မကို ပိုနာကျင်စေတာက အဖေပါပဲ။ အဖေက ဒီသတင်းကို ကြားပြီး နှလုံးရောဂါနဲ့ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ ဆေးရုံစရိတ်တွေ၊ စုရဲ့ စရိတ်တွေက ကျွန်မကို ဖိစီးလာတယ်။ မင်းဆီကို ကျွန်မ ဖုန်းပေါင်း ရာချီ ခေါ်ခဲ့တယ်။ သူ မကိုင်ဘူး။ ကျွန်မ အရမ်းအားငယ်လာတယ်။ "နင်... မင်း တကယ်အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား..." လို့ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ပေမယ့် သူ ဖတ်တောင် မဖတ်တော့ဘူး။ အားလုံးက ကျွန်မကို ကျောခိုင်းသွားကြပြီ။

အခန်း (၆) — Breaking Point

အဖေ ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ အဖေ့ဈာပနမှာတောင် မင်း ပေါ်မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ စုကို ခေါ်ပြီး မြို့ပြင်က အိမ်လေးကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ စုရဲ့ ဗိုက်က တော်တော်ကြီးနေပြီ။ တစ်ရက်မှာတော့ စုရဲ့ ဖုန်းက အိမ်သာထဲမှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတာကို ကျွန်မ မတော်တဆ မြင်လိုက်ရတယ်။ "ဒီနေ့ ညနေ လာခဲ့မယ်၊ ဗိုက်ထဲက ကလေးအတွက် အာဟာရမှုန့် ဝယ်လာခဲ့မယ်" တဲ့။ ပို့တဲ့သူက မင်း။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ စုကို အခန်းထဲ ခေါ်ပြီး မေးခွန်းထုတ်တော့ စုက ဒူးထောက်ငိုတယ်။ "မမ... ညီမ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုမင်းက ညီမကို အရင်စပြီး ချဉ်းကပ်တာပါ၊ ညီမလည်း သူ့ကို ချစ်မိသွားတယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ရယ်မိတယ်၊ အရူးတစ်ယောက်လို အကျယ်ကြီး ရယ်မိတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်တွေ၊ အဖေ၊ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အကုန်ပေးဆပ်ပြီး ကာကွယ်ခဲ့တာက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်နေတဲ့ သူနှစ်ယောက်ကိုတဲ့လား။

အခန်း (၇) — Ending + Lesson

နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ အားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်တယ်။ စုကိုလည်း မမုန်းနိုင်သလို မင်းကိုလည်း ပြန်မတောင်းပန်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ သူတို့ရှေ့ကနေ အပြီးအပိုင် ထွက်လာခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်မ မြို့လေးတစ်မြို့မှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေပါတယ်။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်လိုက်တဲ့ သတင်းတွေ၊ ကလေးလေးနဲ့ ပျော်နေတဲ့ ပုံတွေကို မြင်ရတယ်။ ကျွန်မမှာတော့ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ မိသားစုလည်း မရှိ၊ အချစ်လည်း မရှိ။ အရာအားလုံးက ပြာပုံဘဝ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ မှားခဲ့တာက လူတွေကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် ပိုချစ်မိခဲ့တာပါပဲ။

သင်ခန်းစာ — အလွန်အကျွံ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ အတိုင်းအဆမရှိ ပေးဆပ်ခြင်းက တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးမယ့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ လူတိုင်းကို ကိုယ့်ထက် မချစ်ပါနဲ့။