ကလေးတစ်ယောက်နဲ့မယားကြီး

 အခန်း (၁) — Setup

ကျွန်မနာမည် မေ။ ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ချန်မထားဘဲ ပုံအောချစ်တတ်တဲ့ မိန်းမစားမျိုးပါ။ ကိုသူရနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မတို့အိမ်ထောင်ရေးက အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အေးချမ်းသလိုရှိပေမဲ့ ကလေးမရနိုင်တဲ့ ပြဿနာက ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်တဲ့တံတိုင်းတစ်ခု ခံနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့ ချို့ယွင်းချက်လို့ပဲ ယူဆပြီး ကိုသူရကို အမြဲအားနာနေခဲ့ရတာ။ ကိုသူရကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က မိုးရွာတဲ့ညတစ်ညမှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကိုသူရက ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှော့ခ်ရနေတုန်း သူပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲစေခဲ့တယ်။ "ဒါ ငါ့ကလေးပဲ... ငါ့အမှားတစ်ခုကြောင့် မွေးလာတဲ့ကလေး၊ သူ့အမေက မရှိတော့လို့ ငါခေါ်လာတာ၊ မင်းလက်မခံနိုင်ရင်လည်း ငါဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး" တဲ့။

အခန်း (၂) — Connection

ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့ရတယ်။ ကိုသူရကို ကျွန်မ အသက်ထက်ချစ်တာ။ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာထက်စာရင် သူတခြားမိန်းမနဲ့ ရလာတဲ့ကလေးကို ပြုစုရတာက ပိုသက်သာမယ်လို့ ကျွန်မ ရူးရူးမိုက်မိုက် ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ကလေးနာမည်က မိုး။ မိုးကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကိုသူရ ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်တွေက ကျွန်မမျက်လုံးထဲမှာ မြင်ယောင်နေပေမဲ့ ကလေးမှာ အပြစ်မရှိဘူးဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ကျွန်မ ထိန်းခဲ့ရတယ်။ "မေမေ" လို့ သူစခေါ်တဲ့နေ့က ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ဒါဟာ ကျွန်မ မမွေးခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မ ယောက်ျားရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကနေ ရလာတဲ့ သက်သေတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မိုးကို တကယ်ချစ်မိသွားတယ်။ ကိုသူရကို ချစ်တဲ့စိတ်က မိုးအပေါ်ကို ကူးစက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

အခန်း (၃) — Turning Point

အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုသူရက ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်လာတယ်။ ကျွန်မအပေါ်ကိုလည်း အရင်လို သံယောဇဉ် မပြတော့ဘူး။ သူ အိမ်ကို နောက်ကျမှ ပြန်လာတတ်တယ်။ ဖုန်းကိုလည်း အမြဲ Password ခံထားတယ်။ ကျွန်မကတော့ မယားကြီးပီသစွာနဲ့ ဘာမှမသိသလို နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သိတာက သူ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ညဘက်တွေဆို သူ လသာဆောင်မှာ ထွက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ ခဏခဏ တွေ့ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဝေဒနာတစ်ခုကို ကျွန်မ မြင်နေရပေမဲ့ အဲ့ဒါက သူ ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့ မိန်းမအတွက် လွမ်းနေတာလို့ပဲ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာ။ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်က အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကြောက်တာပဲ။

အခန်း (၄) — Conflict Deepens

မိုး ငါးနှစ်ပြည့်တဲ့နေ့မှာ ကိုသူရ ရုတ်တရက် လဲကျသွားတယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့မှ သိရတာက သူက ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်တဲ့။ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားတယ်။ "ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ကျွန်မကို ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ" လို့ မေးတော့ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး။ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အားနာမှုတွေ၊ နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဆေးရုံတင်ထားတဲ့ တစ်လျှောက်လုံး သူ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ "မေ... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ငါ မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်" လို့ သူ ခဏခဏ ပြောတယ်။ ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့သူက ဘာလို့ ဒီစကားကို အခါခါ ပြောနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ "ခွင့်လွှတ်ပါတယ်... ရှင် ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ပြီးသားပါ" လို့ပဲ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိခဲ့တယ်။

အခန်း (၅) — Emotional Collapse

ကိုသူရ ဆုံးသွားတဲ့နေ့က မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ၊ ကျွန်မကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ အလွန်အမင်း ချစ်ရတဲ့သူက ထွက်သွားပြီ။ မိုးကတော့ ဘာမှမသိသေးဘဲ "ဖေဖေ ဘယ်တော့နိုးမှာလဲ" လို့ မေးနေရှာတယ်။ ဈာပနပြီးတဲ့နောက် အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ ကိုသူရရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဗီရိုအောက်ခြေမှာ သေချာဝှက်ထားတဲ့ သံသေတ္တာလေးတစ်ခုကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ စာအိတ်အဟောင်းလေးတွေနဲ့ မှတ်တမ်းတွဲအချို့ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်နေခဲ့တယ်။

အခန်း (၆) — Breaking Point

စာအိတ်ထဲက ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရပ်သွားသလိုပဲ။ ကိုသူရက ကလေးမရနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်တဲ့။ သူက မျိုးပွားနိုင်စွမ်း မရှိဘူးလို့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကတည်းက ဆေးစစ်ချက်ထွက်ထားတာ။ ဒါဆို မိုးက ဘယ်သူ့ကလေးလဲ။ ကျွန်မ နောက်ထပ် စာတစ်စောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးဆီက ရေးထားတဲ့စာ။ "အစ်ကို... မေသိသွားရင် သေသွားလိမ့်မယ်၊ ကျွန်မ အမှားအတွက် အစ်ကိုကပဲ တာဝန်ယူပေးပါ၊ ဒီကလေးက မေ့ရဲ့ မျိုးရိုးပဲမို့ အစ်ကိုပဲ စောင့်ရှောက်ပေးပါ" တဲ့။ အမှန်တရားက ရိုက်ချလိုက်တဲ့ တူတစ်ချောင်းလိုပဲ။ မိုးက ကိုသူရရဲ့ ကလေးမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးက အိမ်ထောင်ရှိသူတစ်ယောက်နဲ့ မှားပြီး ရလာတဲ့ကလေး။ ကိုသူရက ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး အရှက်မကွဲအောင်၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု သိက္ခာမကျအောင် သူကိုယ်တိုင် အရှက်ခွဲခံပြီး ဗီလိန်အဖြစ် ခံယူခဲ့တာ။ ကျွန်မကို "ဖောက်ပြန်တဲ့သူ" လို့ အထင်ခံပြီး ၅ နှစ်လုံးလုံး ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတွေကို မြိုသိပ်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မကို ကလေးရစေချင်လွန်းလို့ သူ့အရှက်ကို ရင်းပြီး မိုးကို ခေါ်လာပေးခဲ့တာ။

အခန်း (၇) — Ending + Lesson

ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခွေကျပြီး အသံကုန်ဟစ်ငိုမိတော့တယ်။ ကျွန်မ ၅ နှစ်လုံးလုံး သူ့ကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲခဲ့တယ်၊ အပြစ်တင်ခဲ့တယ်။ သူကတော့ အပြုံးမပျက်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတွေကို မေတ္တာနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ပြောခွင့်မရတော့သလို၊ "တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ ပြောဖို့လည်း နောက်ကျသွားပြီ။ မိုးက အခန်းဝမှာ ရပ်ပြီး ကျွန်မကို ကြောင်ကြည့်နေတယ်။ ဒီကလေးဟာ ကျွန်မယောက်ျားရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုမဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ရဲ့ အတိုင်းအထက်အလွန်ကြီးမားတဲ့ အနစ်နာခံမှု ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ မိုးကို ပြေးဖက်လိုက်တယ်။ ကိုသူရ... ရှင်က လူမိုက်ကြီးပါပဲ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နာကျင်အောင် လုပ်သွားရတာလဲ။ အမှန်တရားဆိုတာ တစ်ခါတလေ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ပျော်ရွှင်မှုထက် နောင်တဆိုတဲ့ ငရဲကိုပဲ လက်ဆောင်ပေးတတ်တာကို ကျွန်မ သင်ခန်းစာရလိုက်ပါပြီ။

သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ဖို့ထက် ပေးဆပ်ဖို့ကိုပဲ ဦးတည်တဲ့အခါ၊ တစ်ဖက်လူအတွက် ငရဲကျခံဝံ့တဲ့အထိ နက်ရှိုင်းသွားတတ်ပေမဲ့ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက တစ်ခါတလေမှာ ကျန်ရစ်သူအတွက် ထာဝရနောင်တ ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။