အမေ့အမွေ
အမေ့အမွေ
ကျွန်တော်သည် အိမ်တစ်အိမ်သို့ ရောက်လျှင် ထိုအိမ်၏ ဧည့်ခန်းထက် ထိုအိမ်ပိုင်ရှင်၏ စာအုပ်စင်ကိုသာ အရင်ဆုံး ကြည့်မိတတ်သည့် အကျင့်ရှိသည်။ စာအုပ်စင်ဟူသည်မှာ အိမ်တစ်အိမ်၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး ပိုင်ရှင်၏ အတွေးအခေါ်နှင့် အဆင့်အတန်းကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ဖော်ပြသနေသည့် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်သည်။ ယနေ့ ကျွန်တော် ရောက်ရှိနေသည်မှာ စီးပွားရေးလောကတွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားလှသော ကိုဆန်းလွင်၏ နေအိမ်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဧည့်ခန်းမှာ ကျယ်ဝန်းခမ်းနားလှပြီး နံရံတစ်ဖက်လုံးကို နေရာယူထားသည့် စာအုပ်ဗီရိုကြီးများက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲဆောင်နေသည်။
“ဆရာ ... ဆောရီးဗျာ ... ကျွန်တော် နည်းနည်းကြာသွားတယ်” ဟု သူက အားနာတကြီး ပြောရင်း လက်ထဲမှ ဖုန်များကို သုတ်လိုက်သည်။
“ရပါတယ် ကိုဆန်းလွင် ... ကျွန်တော် ရောက်နေတာ မကြာသေးပါဘူး။ ဒီစာအုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကိုဆန်းလွင်ရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို ကျွန်တော် လေးစားမိတယ်ဗျာ။ ဒါတွေက ကိုဆန်းလွင် ဖတ်တာတွေလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
သူက ပြုံးလိုက်ပြီး စာအုပ်စင်ကို ကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်ဆရာ ... ကျွန်တော့်ဘဝကို ဒီလို မြှင့်တင်ပေးခဲ့တဲ့ နေရာမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ရတနာတွေပေါ့”
သူက စာအုပ်များကို ‘ရတနာ’ ဟု သုံးနှုန်းလိုက်ကတည်းက သူ၏ စိတ်ဓာတ်အခြေအနေကို ကျွန်တော် ခန့်မှန်း၍ ရနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်မျက်လုံးက စာအုပ်ဗီရိုများ၏ အလယ်တည့်တည့်၊ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် မှန်ဘောင်သွင်း၍ အမြတ်တနိုး ချိတ်ဆွဲထားသည့် အရာတစ်ခုအပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုအရာမှာ စာအုပ်လည်းမဟုတ်၊ ဆုတံဆိပ်လည်းမဟုတ်။ အလွန်ကို ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အထပ်ထပ် ဖာထေးထားသော၊ အရောင်အဆင်း လွင့်ပြယ်နေသည့် မိန်းမဝတ် ထဘီခပ်နွမ်းနွမ်းလေး တစ်ထည် ဖြစ်နေသည်။
ထိုမှန်ဘောင်၏ ဘေးတွင်တော့ ဆံထုံးကြီးနှင့် ရှေးဆန်လှသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံရှိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း မျက်ဝန်းများကတော့ ကြင်နာမှုနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ကိုဆန်းလွင် ... ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားတာ တစ်ခုရှိတယ်” ဟု ကျွန်တော်က နံရံပေါ်က မှန်ဘောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “အဲဒီ မှန်ဘောင်နဲ့ သေသေချာချာ ထည့်ထားတဲ့ ထဘီလေးအကြောင်းပါ”
ကိုဆန်းလွင်၏ မျက်ဝန်းများက မှေးစင်းသွားပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ရင်း “ဪ ... အဲဒါ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ ထဘီပါဆရာ” ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောရှာသည်။
“ကျွန်တော် တခြားအိမ်တွေမှာတော့ အမေ့ခြေရာ၊ အဖေ့ခြေရာတွေကို မှန်ဘောင်သွင်းထားတာ တွေ့ဖူးပါတယ်ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ဦးခန်းမှာ ဒီလို ထဘီဟောင်းတစ်ထည်ကို အမြတ်တနိုး သိမ်းထားတာတော့ ကျွန်တော် အခုမှ မြင်ဖူးတာပဲ”
ကိုဆန်းလွင်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “အဲဒီ ထဘီလေးက ကျွန်တော့်ဘဝကို ဒီလိုအနေအထား ရောက်လာစေတယ်လို့ ပြောရင် ဆရာ ယုံမလား” ဟု မေးသည်။
ကျွန်တော် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး “မယုံဘူးလို့ မပြောနိုင်ပါဘူး ကိုဆန်းလွင်။ အရာတိုင်းမှာ သူ့နောက်ခံသမိုင်းနဲ့သူ ရှိတတ်တာပဲ။ ပြောပြနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သိချင်မိတာပေါ့ဗျာ”
ကိုဆန်းလွင်က ခုံတစ်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ငေးကြည့်ကာ “အဲဒီအကြောင်းကို ပြောရမယ်ဆိုရင် ဘယ်နှညပြောပြော ပြောနိုင်တယ်ဆရာ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က သိပ်ဆိုးခဲ့တာဗျ။ ကျောင်းမနေချင်ဘူး။ အိမ်က ထွက်ပြေးတဲ့အထိကို ဆိုးခဲ့တာ” ဟု စတင်ပြောပြလေတော့သည်။
ကျွန်တော် ရှစ်တန်းကျောင်းသားဘဝတုန်းကပေါ့ ဆရာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ လောကကြီးကို ဘာမှမသိဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူကြီးလို့ ထင်နေတဲ့ အရွယ်။ ကျွန်တော့်အမေကတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ မုန့်ဟင်းခါးရောင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တာ။ အဖေက ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးသွားတာဆိုတော့ အမေ့မှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရှိတာပေါ့။
အမေက မနက် နှစ်နာရီဆို ထပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေပြီ။ မုန့်ဟင်းခါးအိုး အခိုးအငွေ့တွေကြားမှာ အမေ့မျက်နှာဟာ အမြဲတမ်း ချွေးတွေနဲ့ ရွဲနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့ရဲ့ ရုန်းကန်မှုကို မြင်ပေမဲ့လည်း မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ရှိတာက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လျှောက်လည်ချင်တာ၊ အဝတ်အစား ကောင်းကောင်းဝတ်ချင်တာ၊ ပြီးတော့ ... ဒီနိမ့်ကျတဲ့ ဘဝကနေ လွတ်မြောက်ချင်တာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ နည်းလမ်းက မှားနေခဲ့တယ်။ ကျောင်းကို ပုံမှန်မတက်ဘဲ သူငယ်ချင်းဆိုးတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ဂိမ်းဆိုင်ရောက်လိုက်၊ ရုပ်ရှင်ရုံရောက်လိုက်နဲ့ အချိန်ဖြုန်းခဲ့တယ်။ အမေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းတက်နေတယ်လို့ပဲ ထင်နေရှာတာ။ တစ်ခါတလေ အမေက ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံပေးရင် “ငါ့သားလေး စာကြိုးစားပါ၊ အမေကတော့ မတတ်လို့သာ ဒီလို ရုန်းကန်နေရတာ၊ ငါ့သားကိုတော့ လူတန်းစေ့ စေချင်တယ်” လို့ အမြဲပြောတတ်တယ်။
အမေ အဲဒီလိုပြောတိုင်း ကျွန်တော် စိတ်ပျက်မိတယ်။ “လူတန်းစေ့” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကျွန်တော် မုန်းတယ်။ အမေဝတ်ထားတဲ့ ထဘီကို ကြည့်လိုက်ရင် အမြဲတမ်း နွမ်းဖတ်နေပြီး ဖာထေးရာတွေနဲ့။ အမေ့မှာ အကောင်းစား ထဘီဆိုလို့ တစ်ထည်မှ မရှိဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့ဆီက ပိုက်ဆံကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ လိမ်ယူပြီး အပြင်မှာ ဖြုန်းတီးနေခဲ့တာ။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေက အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။ ကျောင်းက ဆရာမက အိမ်ကို ရောက်လာပြီး ကျွန်တော် ကျောင်းမတက်တာ တစ်လရှိပြီဖြစ်ကြောင်း လာပြောတော့တာပဲ။ အဲဒီနေ့က အမေ့မျက်နှာကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ အမေက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်လည်းမရိုက်ဘူး၊ ဆဲလည်းမဆဲဘူး။ အမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ မျက်ရည်တွေ တသွင်သွင် စီးကျလာတယ်။
“ငါ့သား ... အမေ့ကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ” တဲ့။
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ကို နောင်တရစေမယ့်အစား ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။ “အမေက ကျွန်တော့်ကို ဘာပေးနိုင်လို့လဲ။ အမေ့ကို ကြည့်လိုက်ရင် နွမ်းပါးနေတာပဲ မြင်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဒီဘဝမှာ မနေချင်တော့ဘူး” လို့ အော်ဟစ်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းပြေးခဲ့တယ်။ အမေက နောက်ကနေ လိုက်ခေါ်ပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့တယ် ဆရာ။ အဲဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးသော ခြေလှမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
အိမ်က ထွက်ပြေးပြီး တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ လောကကြီးဟာ ကျွန်တော် ထင်သလို မလွယ်ကူမှန်း စသိလာတယ်။ ပိုက်ဆံကုန်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ “သူငယ်ချင်း” ဆိုသူတွေက ကျွန်တော့်ကို ပစ်ထားကြတယ်။ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ လမ်းဘေးမှာ အိပ်နေရတဲ့ ညတွေမှာ အမေ့ရဲ့ မုန့်ဟင်းခါးနံ့လေးကို သတိရမိတယ်။ အမေ ခွံ့ကျွေးတဲ့ ထမင်းလုတ်လေးတွေကို တမ်းတမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မာနက ခံနေတော့ အိမ်ကို ပြန်မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ မခံနိုင်တဲ့အဆုံး ညသန်းခေါင်ယံမှာ အိမ်ကို ခိုးပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ကြည့်နေမိစဉ်မှာပဲ အိမ်ထဲကနေ အမေ့ရဲ့ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားရတယ်။ အမေဟာ မီးဖိုထဲမှာ တစ်ခုခု လုပ်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ အမေက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အလုပ်လုပ်နေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲကို ဝင်သွားတော့ အမေက ကျွန်တော့်ကို မြင်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြေးဖက်တယ်။
“ပြန်လာပြီလား ငါ့သား ... ပြန်လာရင် ပြီးတာပါပဲ။ ဗိုက်ဆာနေပြီလား”
အမေက ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ အပြစ်မတင်ဘူး။ ချက်ချင်းပဲ ထမင်းပွဲပြင်ပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သတိထားမိတာက အမေဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ပိန်သွားတယ်။ မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေပြီး လက်တွေကလည်း တုန်နေတယ်။ အမေဝတ်ထားတဲ့ ထဘီကတော့ ဟိုအရင်က ဝတ်နေကျ အဟောင်းလေးပဲ။
ကျွန်တော် အိမ်မှာ ပြန်နေဖြစ်ပေမဲ့ စာပြန်မလုပ်ဖြစ်ဘူး။ အမေ့ကိုလည်း ကူမလုပ်ပေးဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို မကျေနပ်သလို ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ တစ်ခါတစ်ရံ ညဘက်တွေမှာ အမေ အိမ်ကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားတာကို ကျွန်တော် သတိပြုမိတယ်။ အမေ ဘယ်သွားတာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။ ရပ်ကွက်ထဲက တစ်အိမ်အိမ်မှာ အဝတ်သွားလျှော်ပေးတယ် ဒါမှမဟုတ် ပန်းကန်သွားဆေးပေးတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ အမေဟာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး နာမကျန်း ဖြစ်လာတယ်။ တစ်ခါတလေ အမေ လမ်းလျှောက်ရင် ယိုင်နဲ့နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ “အမေ နေမကောင်းရင် နားလေ” လို့ပဲ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောခဲ့တယ်။ အမေကတော့ ပြုံးပြီး “ရပါတယ် ငါ့သားရဲ့၊ အမေက သန်မာပါတယ်” လို့ ပြန်ပြောလေ့ရှိတယ်။
ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက အမေဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အမွေတစ်ခုကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး စုဆောင်းပေးနေတယ်ဆိုတာပဲ။ အမေဟာ ကျွန်တော် ကျောင်းပြန်တက်ဖို့အတွက်၊ ကျွန်တော့်ဘဝ ရှေ့ရေးအတွက် သူလုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
တစ်ညမှာတော့ အမေ အိမ်ပြန်မလာဘူး ဆရာ။ ကျွန်တော် စောင့်ရင်းနဲ့ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ မနက်မိုးလင်းတော့ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေ အိမ်ရှေ့မှာ ရောက်နေကြပြီ။ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာတွေက မကောင်းဘူး။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာတယ်။
“မောင်ဆန်းလွင် ... မင်းအမေ ... မင်းအမေ ဆေးရုံမှာ ဆုံးသွားပြီ”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ အမေ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။ အမေဟာ အေးစက်ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေတယ်။
အမေ့ရဲ့ အလောင်းဘေးမှာ အထုပ်လေးတစ်ထုပ် ရှိနေတယ်။ ဆေးရုံက ဆရာမတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အဲဒီအထုပ်လေး ကမ်းပေးရင်း “ဒါက မင်းအမေ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားတဲ့ အထုပ်လေးပဲ။ သူ့ထဘီကြားထဲမှာ ဝှက်ထားတာ” လို့ ပြောပြတယ်။
ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲဒီအထုပ်လေးကို ဖြေကြည့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတာကတော့ ငွေစက္ကူ အဟောင်းလေးတွေ အများကြီးပဲ။ ပြီးတော့ စာအုပ်အစုတ်လေး တစ်အုပ်။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ အမေက နေ့တိုင်း စာရင်းမှတ်ထားတာ။ “သားအတွက် ကျောင်းလခ၊ သားအတွက် အဝတ်အစားဖိုး၊ သားအတွက် တက္ကသိုလ်တက်ရင် သုံးဖို့ ...”
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အကြီးမားဆုံး ရိုက်ခတ်လိုက်တာကတော့ အဲဒီငွေတွေက ဘယ်က ရလာသလဲဆိုတဲ့ အမှန်တရားပဲ။ အမေဟာ ညဘက်တွေမှာ ရပ်ကွက်ထဲက ဆောက်လုပ်ရေးဆိုဒ်တစ်ခုမှာ အုတ်သယ်တဲ့အလုပ်ကို ခိုးလုပ်နေခဲ့တာ ဆရာ။ အသက်ကြီးကြီးနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က ညဘက် အုတ်သယ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းလိုက်မလဲ။ အမေဟာ ကျွန်တော် ကျောင်းပြန်တက်ဖို့အတွက် ငွေစုချင်လွန်းလို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုကို လျစ်လျူရှုခဲ့တာ။
အမေ့ရဲ့ အလောင်းမှာ ဝတ်ထားတဲ့ ထဘီကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီထဘီက အစွန်းအထင်းတွေနဲ့၊ ရွှံ့တွေနဲ့၊ ပြီးတော့ ... အမေ့ရဲ့ သွေးတွေနဲ့။ အမေဟာ အုတ်တွေပြုတ်ကျပြီး ဒဏ်ရာရခဲ့တာတောင် အလုပ်ကို မနားခဲ့ဘူး။ အမေ ဆေးရုံကို ရောက်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အလုပ်ခွင်မှာ မူးလဲပြီး အုတ်ပုံတွေကြားထဲ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လို့တဲ့။
ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖက်ပြီး အော်ငိုမိတယ်။ “အမေရယ် ... သား မှားပါပြီ။ သားကို ပြန်ဆုံးမပါဦး။ သားကို ရိုက်ပါဦး” လို့ အော်ခေါ်ပေမဲ့ အမေကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာလေးကတော့ ပြုံးနေသယောင်ရှိတယ်။ သူ့သားအတွက် သူ တာဝန်ကျေခဲ့ပြီဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာ ထင်ပါရဲ့။
ကိုဆန်းလွင်၏ အသံက တုန်ရီနေပြီး သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။ သူက နံရံပေါ်က မှန်ဘောင်သွင်းထားသည့် ထဘီလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် လူသစ်ဖြစ်ခဲ့တာ ဆရာ။ အမေ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ရှာပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီငွေလေးတွေကို ကျွန်တော် တစ်ပြားမှ မဖြုန်းခဲ့ဘူး။ အဲဒါကို အရင်းအနှီးလုပ်ပြီး ကျွန်တော် ကျောင်းပြန်တက်ခဲ့တယ်၊ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ရောက်နေတဲ့ နေရာဟာ အမေ့ရဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေကြောင့် ရလာတာပါ”
သူက ခဏနားပြီး ဆက်ပြောသည်။ “အမေ ဆုံးတုန်းက ဝတ်ထားတဲ့ ဒီထဘီလေးကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မလျှော်ခဲ့ဘူး။ ဒီပေါ်မှာ အမေ့ရဲ့ ချွေးတွေ၊ သွေးတွေနဲ့ အမေ့ရဲ့ မေတ္တာတွေ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ဓာတ်ကျတိုင်း၊ လမ်းမှားချင်တိုင်း ဒီထဘီလေးကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆွဲတင်ခဲ့ရတာ။ ဒါဟာ အမေ ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံး အမွေပါပဲ”
ကျွန်တော် ကိုဆန်းလွင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်လာမိသည်။ အောင်မြင်မှုဟူသည်မှာ ငွေကြေးနှင့် ဂုဏ်ပကာသနများတွင်သာ ရှိသည်မဟုတ်ဘဲ၊ မိဘ၏ မေတ္တာကို သိတတ်နားလည်ခြင်းနှင့် ထိုမေတ္တာကို တန်ဖိုးထားခြင်းတွင်လည်း ရှိနေကြောင်း နားလည်လိုက်ရသည်။
ကိုဆန်းလွင်က မှန်ဘောင်နားသို့ သွားပြီး ထိုထဘီဟောင်းလေးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ “လူတွေက အမွေဆိုရင် ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ၊ အိမ်ခြံမြေတွေကိုပဲ မြင်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီထဘီစုတ်လေးဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အမွေပဲ ဆရာ။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်ပါပဲ”
ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လမ်းတွင် စဉ်းစားနေမိသည်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးသည် မိဘများထံမှ တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု အမွေရခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ အချို့က ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများကို ရခဲ့ကြပြီး၊ အချို့ကတော့ နာကျင်စရာ သင်ခန်းစာများကို ရခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အကောင်းဆုံးသော အမွေဟူသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရန် လမ်းပြပေးခဲ့သည့် မိဘများ၏ စစ်မှန်သော မေတ္တာတရားပင် ဖြစ်တော့သည်။
ကိုဆန်းလွင်၏ ဧည့်ခန်းထဲမှ ထိုထဘီဟောင်းလေးသည် စာအုပ်ဗီရိုကြီးများထက် ပို၍ လေးနက်သော သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ကျွန်တော့်အား ပေးလိုက်လေပြီ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အဖိုးတန်ဆုံးသော အမွေဟူသည်မှာ မိဘများ ချန်ရစ်ခဲ့သည့် ငွေကြေးဥစ္စာမဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော်တို့၏ ဘဝကို လမ်းမှန်သို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည့် သူတို့၏ အနစ်နာခံမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားကို သိမြင်သည့်အချိန်တွင် နောင်တမရစေရန် မိဘတို့ ရှိနေစဉ်မှာပင် သူတို့၏ တန်ဖိုးကို သိမြင်တတ်ဖို့ လိုအပ်ပါသည်။
Comments
Post a Comment