အိမ်အိုလေး(စ/ဆုံး)
အိမ်အိုလေး(စ/ဆုံး)
အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးဆီက လေတိုးသံက ကျွန်မနားထဲမှာ ရှိုက်သံတစ်ခုလို ခပ်အုပ်အုပ် မြည်ဟည်းနေတယ်။ ခြံဝင်းထဲကို ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဝင်လာတဲ့အသံ၊ ဟွန်းတီးသံ ခပ်စူးစူးနောက်မှာ သမီးငယ်ရဲ့ အသံက ဟိန်းခနဲ ထွက်လာတာကြောင့် ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ချက် တုန်သွားရတယ်။ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံလွန်းလို့ ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ် ပြန်မနိုင်တော့သလိုပဲ။ အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လာတော့ သမီးငယ်နဲ့အတူ မအိရယ်၊ နောက်ထပ် လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့အားလုံးရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးကိုယ်စီနဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ဓားသွားတွေလိုပဲ ရင်ဘတ်ကို မွှန်းနေကြသလိုပါပဲ။
“အန်တီ… ဒီအမတွေက ဝယ်လက်တွေပါ၊ အဲဒါ အိမ်ကို ကြည့်ချင်တယ်ဆိုလို့ လိုက်ပို့တာပါ”
မအိရဲ့ စကားက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ အိမ်ကို ကြည့်မယ်…။ ဒီအိမ်အိုလေးကို သူတို့က ပရိဘောဂတစ်ခုလို၊ ဒါမှမဟုတ် ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ့် အဟောင်းအစုတ်တစ်ခုလို လာကြည့်ကြတာပေါ့။ ကျွန်မ အားတင်းပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက ဘယ်လောက်တောင် ခြောက်ကပ်နေမလဲဆိုတာ ကျွန်မကိုယ်တိုင် သိနေတယ်။
“အေး… အေး ကြည့်ပါကွယ်၊ သမီးငယ်… သမီးအမတွေကို လိုက်ပြလိုက်ပါဦး၊ မအိ… သမီးတို့ ထိုင်ဦးလေ”
ကျွန်မ နေရာပေးလိုက်တာက အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးအောက်မှာ ကိုအေးဆောင် ကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ သစ်သားကွပ်ပျစ်လေးဆီမှာပါ။ သမီးငယ်က ဝယ်လက်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်သွားတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခြေသံတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တဒုန်းဒုန်းနဲ့။ အဲဒီကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကျွန်မတို့ ခိုင်မြဲတဲ့ မိသားစုဘဝကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ အခုတော့ သူစိမ်းတွေရဲ့ ခြေရာတွေအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်တွေက နင်းခြေခံနေရပြီ။
“အဲဒီအမတွေက သံလမ်းမနီး၊ တာဝါတိုင်မနီး၊ မြောင်းမနီးတဲ့ နေရာပဲ လိုချင်တာတဲ့၊ ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း သန့်ရဦးမယ်တဲ့။ အန်တီတို့ ဝိုင်းက အဲဒီအမတို့ လိုချင်တာနဲ့ ကွက်တိဖြစ်နေတာ။ ပွဲတည့်လောက်မယ် ထင်တယ် အန်တီ”
လူငယ်လေးက စကားတွေ တရစပ် ပြောနေပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အကြည့်တွေက သရက်ပင်ကြီးဆီမှာပဲ ရပ်တန့်နေတယ်။ ကိုအေးဆောင်ရဲ့ အသံကို ကြားယောင်နေမိတယ်။
“မိရေ… ညနေ ငါးပိချက် စပ်စပ်လေး ချက်ကွာ၊ ဟိုးမှာ သရက်ကင်းတွေ၊ ငါ တက်ခူးလိုက်ဦးမယ်”
အဲဒီတုန်းက ကိုအေးဆောင်က သရက်ပင်ပေါ် တက်ဖို့ ပြင်နေတာ။ ကျွန်မက အောက်ကနေ လှမ်းဟန့်ရင်း ရယ်မောနေခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့ ကိုအေးဆောင်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒီအိမ်ကြီးကလည်း မကြာခင် သူစိမ်းလက်ထဲ ရောက်တော့မယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလို ကျိုးပျက်သွားတာလဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကပေါ့။ ကျွန်မတို့ မိသားစုလေးက တင့်တင့်တယ်တယ် ရှိခဲ့ပါတယ်။ ကိုအေးဆောင် ဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မမှာ ဒီအိမ်လေးနဲ့ သားသမီး နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာ။ ဒါပေမဲ့ အကြီးကောင်က စီးပွားရေး လုပ်မယ်ဆိုပြီး အိမ်ကို အပေါင်ထားဖို့ စပြောလာတဲ့နေ့ကစလို့ ကျွန်မတို့ ဘဝရဲ့ ပြိုလဲခြင်း နိဒါန်းက စခဲ့တာပဲ။
“အမေ… ကျွန်တော့်ကို ယုံစမ်းပါ။ ဒီတစ်ခါ ပရောဂျက်အောင်ရင် အမေ့ကို တိုက်အသစ် ဆောက်ပေးမယ်။ ဒီအိမ်အိုကြီးမှာ နေနေရတာ ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းလို့ပါ”
သားကြီးရဲ့ စကားကို ကျွန်မ ယုံခဲ့မိတယ်။ အမေဆိုတာ သားသမီး မျက်ရည်ကျရင် ရင်ဘတ်က အရင် နာရတာမျိုး မဟုတ်လား။ ကျွန်မ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေးဆိုတာက ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ အရှုံးတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရင်ဆိုင်ရရင်း အတိုးတွေက တောင်လိုပုံလာတယ်။ သားကြီးက အိမ်ကို ပြန်မလာတော့ဘူး။ သူ ဘယ်ပြေးနေမှန်း ကျွန်မ မသိရတော့ဘူး။
ကျန်ခဲ့တဲ့ သမီးငယ်ကတော့ နေ့တိုင်း ကျွန်မကို ဖိအားပေးတယ်။
“အမေ… အိမ်ကို ရောင်းမှ ရတော့မယ်။ မဟုတ်ရင် အတိုးတွေနဲ့တင် ကျွန်မတို့ လမ်းဘေးရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အစ်ကိုကြီးကတော့ ပြေးပြီ၊ ကျွန်မကတော့ အဖမ်းမခံနိုင်ဘူးနော်”
သမီးငယ်ရဲ့ စကားတွေက ဓားသွားတွေလိုပဲ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ငိုခဲ့ရတယ်။ ဒီအိမ်က ကိုအေးဆောင်ရဲ့ ချွေးနှဲစာတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ။ ဒီအိမ်မှာ သားသမီးတွေကို မွေးခဲ့တာ။ ဒီအိမ်မှာ ကိုအေးဆောင် နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို စွန့်ခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီအမှတ်တရတွေကို ငွေကြေးနဲ့ လဲလှယ်ရတော့မယ်တဲ့လား။
ကျွန်မတို့ ညစာ စားတဲ့အချိန်တိုင်းဟာ ငရဲခန်းတစ်ခုလိုပဲ။ သမီးငယ်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထမင်းပန်းကန်ကို စောင့်တီးစောင့်ကန် လုပ်တယ်။ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်၊ ကျွန်မကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်နဲ့။
“အမေ… ဟိုဘက်က ဝယ်လက်တွေက အိမ်ကြည့်ချင်နေပြီ။ အမေ ဘယ်တော့ ဆုံးဖြတ်မှာလဲ။ ကျွန်မကတော့ ရှင်လျက်နဲ့ သေနေရပြီ”
သမီးက အော်ဟစ်ပြီး
အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ဝယ်လက် မိန်းကလေးတွေရဲ့ စကားသံတွေက ကျွန်မကို လက်ရှိကမ္ဘာထဲ ပြန်ခေါ်လာတယ်။
“အမ… အိမ်ကတော့ တော်တော်လေး ဟောင်းနေပြီနော်။ ဝယ်ပြီးရင် အကုန်ဖျက်ပစ်ရမှာပဲ။ မြေကွက်ကတော့ ကောင်းသားပဲ”
အကုန်ဖျက်ပစ်ရမယ်တဲ့။ ကျွန်မရဲ့ အသည်းနှလုံးကို အရှင်လတ်လတ် ခွဲစိတ်မယ့် စကားတွေပဲ။ သူတို့က မြေကွက်ကိုပဲ မြင်တယ်၊ ဒီအိမ်ရဲ့ နံရံတွေမှာ ကပ်နေတဲ့ ရယ်မောသံတွေကို သူတို့ မမြင်ဘူး။ ဒီတိုင်တွေမှာ အမှတ်အသား လုပ်ထားတဲ့ သားသမီးတွေရဲ့ အရပ်တိုင်းတဲ့ မျဉ်းကြောင်းတွေကို သူတို့ မမြင်ဘူး။
ကျွန်မ သမီးငယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သမီးက ဝယ်လက်တွေ နောက်ကနေ ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ လိုက်ပါနေတာကို တွေ့ရတယ်။ သမီးအတွက်တော့ ဒီအိမ်က လွတ်မြောက်ရာလမ်းပေါ့။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီအိမ်က အသက်ရှူရတဲ့ အောက်ဆီဂျင်အိုး။ အခုတော့ ကျွန်မကို အောက်ဆီဂျင် ဖြတ်တော့မယ်။
“အန်တီ… အဲဒါဆို ကျွန်မတို့ စရန်ငွေ ပေးခဲ့မယ်နော်။ စာချုပ်ကိုတော့ မနက်ဖြန် ရုံးမှာ ချုပ်ကြတာပေါ့”
ဝယ်လက် မိန်းကလေးက ပိုက်ဆံအိတ်ထဲကနေ ငွေထုပ်ကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်မိတယ်။ ငွေစက္ကူတွေရဲ့ အသံက ကျွန်မအတွက်တော့ သုသာန်က မြေမြှုပ်သံတွေလိုပဲ။
“အမေ… အမေ… လက်ခံလိုက်လေ”
သမီးငယ်က ကျွန်မ လက်မောင်းကို လာပုတ်တယ်။ ကျွန်မ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ငွေထုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ လက်ထဲက ငွေတွေက ပူလောင်လွန်းလို့ လွှတ်ချပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးပြိုလဲခြင်းပဲ။
ဝယ်လက်တွေ ပြန်သွားတော့ သမီးငယ်က ကျွန်မ လက်ထဲက ငွေထုပ်ကို ချက်ချင်း ယူသွားတယ်။
“အမေ… ဒါက အတိုးပေးဖို့နော်။ အမေ့အတွက် ကျွန်မ တိုက်ခန်းလေး တစ်ခု ငှားထားပေးမယ်။ အဲဒီမှာ နေပေါ့”
ကျွန်မ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ သရက်ပင်ကြီးကိုပဲ ငေးနေမိတယ်။ သရက်ကင်းလေးတွေက လေထဲမှာ ယိမ်းထိုးနေကြတယ်။ ကိုအေးဆောင်သာ ရှိရင် “မိရေ… သရက်ကင်းတွေ ကြွေကုန်ပြီ” လို့ လှမ်းအော်မှာ သေချာတယ်။ အခုတော့ ကိုအေးဆောင် မရှိသလို၊ ဒီသရက်ပင်ကြီးလည်း ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ တကယ့် အမှန်တရားက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရက်စက်ခဲ့ပါတယ်။
စာချုပ်ချုပ်ရမယ့် နေ့ကို ရောက်တော့ ကျွန်မကို သမီးငယ်က ရုံးကို မခေါ်သွားဘူး။ “အမေက လူကြီးပဲ၊ အိမ်မှာပဲ နားနေ၊ ကျွန်မပဲ အကုန်လုပ်လိုက်မယ်” ဆိုပြီး ကျွန်မဆီက ကိုယ်စားလှယ်လွှဲစာမှာ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မလည်း သမီးကို ယုံပြီး ထိုးပေးလိုက်မိတာပေါ့။
ညနေကျတော့ သမီးငယ် ပြန်မလာဘူး။ ဖုန်းဆက်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ခံစားနေရတယ်။ ညသန်းခေါင်အထိ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်စောင့်နေမိတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မအိ ရောက်လာတယ်။ မအိရဲ့ မျက်နှာက ပျက်နေတယ်။
“အန်တီ… ကျွန်မ မပြောချင်ပေမဲ့ ပြောရတော့မယ်။ သမီးငယ်က အိမ်ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ယူပြီး သူနဲ့ တွဲနေတဲ့ လူငယ်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားပြီ။ အဲဒီလူငယ်က လောင်းကစားသမား အကြွေးတွေ တင်နေတဲ့သူတဲ့။ သမီးငယ်က အန်တီ့ကို လိမ်သွားတာ”
ကျွန်မ နားထဲမှာ ကမ္ဘာပျက်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သမီးငယ်… ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး သမီးလေး။ သူ့အစ်ကိုက အိမ်ကို ပေါင်တယ်၊ သူက အိမ်ကို ရောင်းပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်ပေါ့။ ကျွန်မ ဘဝမှာ ဘာကျန်သေးလဲ။ လင်ယောင်္ကျားလည်း မရှိ၊ အိမ်လည်း မရှိ၊ သားသမီးလည်း မရှိတော့ဘူး။
“ပြီးတော့ အန်တီ… အိမ်ကို ဝယ်တဲ့သူတွေက အန်တီတို့ ရပ်ကွက်က လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ဒီမြေကွက်မှာ ဟိုတယ်ဆောက်ဖို့ ပြင်နေတာ။ မနက်ဖြန်ကျရင် အိမ်ကို ဖျက်ဖို့ လူတွေ လာလိမ့်မယ်တဲ့”
မအိရဲ့ စကားက ကျွန်မကို သေမိန့် ပေးလိုက်သလိုပဲ။ ကိုအေးဆောင် ဒီမြေကွက်လေးကို ရဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရလဲ။ “မိ… ငါတို့ အိမ်လေးကတော့ ဘယ်တော့မှ သူများလက်ထဲ မရောက်စေရဘူး” လို့ သူ ကတိပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ သားသမီးတွေရဲ့ လိမ်လည်မှုကို ခံရင်း အိမ်ကို ရောင်းလိုက်မိပြီ။
မနက်ခင်း လင်းလာတော့ ကျွန်မ အထုပ်လေး တစ်ထုပ်ကို ပြင်လိုက်တယ်။ ဒီအိမ်ကနေ ကျွန်မ ယူသွားစရာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ကိုအေးဆောင်ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံနဲ့ အဝတ်အစား နှစ်စုံ။ ဒါပါပဲ။
အိမ်ရှေ့မှာ ဘူဒိုဇာ ကားကြီးတစ်စီး ရောက်နေပြီ။ လူတွေက အိမ်ပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို အတင်းအဓမ္မ ဖယ်ထုတ်နေကြတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးနားမှာ ခဏ ရပ်လိုက်မိတယ်။
“အန်တီ… သွားကြရအောင်လေ”
မအိက ကျွန်မကို လာခေါ်တယ်။ ကျွန်မ သရက်ပင်ကြီးကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။ သရက်ပင်ရဲ့ အခေါက်တွေက ကြမ်းတမ်းနေပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ကိုအေးဆောင်ရဲ့ လက်တွေလိုပဲ နွေးထွေးနေတုန်း။
“ကိုအေးဆောင်ရေ… ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်”
ကျွန်မ အသံတိတ် ရှိုက်ငိုမိတယ်။ အိမ်အိုလေးကတော့ လူတွေရဲ့ ရိုက်နှက်သံတွေအောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျနေပြီ။ ကြမ်းပြင်တွေ ကွဲအက်သံ၊ သစ်သားတွေ ကျိုးပဲ့သံတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသား ကွဲကြေတဲ့ အသံတွေပဲ။
ကျွန်မ ခြံဝင်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ် ရောက်တဲ့အထိ ကျွန်မ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ရဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘူဒိုဇာက သရက်ပင်ကြီးကို တိုက်ဖြိုလိုက်တဲ့ အသံကိုတော့ ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဝုန်းခနဲ မြည်သွားတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးလည်း မြေခသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ ဘယ်ကို သွားရမလဲ မသိဘူး။ ဒီအိမ်အိုလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဖြစ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကမ္ဘာပျက်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ကျွန်မ လမ်းမပေါ်မှာ လွင့်မျောနေရပြီ။ သားသမီးတွေရဲ့ သစ္စာဖောက်မှု၊ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းမှုတွေက ကျွန်မကို ဒီနေရာအထိ ပို့ဆောင်ခဲ့တာ။
ဘဝဆိုတာ အဆောက်အအုံတစ်ခုလိုပဲ။ အုတ်မြစ် မခိုင်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် အတွင်းက ဝါးပိုးစားလာရင် တစ်နေ့တော့ အလိုလို ပြိုကျသွားမှာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု အုတ်မြစ်က မခိုင်မာခဲ့ဘူး။ အချစ်နဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့ပေမဲ့ အတ္တတွေကြားမှာ ပြိုလဲခဲ့ရတယ်။
နေဝင်ရီတရော အချိန်မှာ ကျွန်မ လမ်းဟောင်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ လူဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ထဲမှာ မနေရရင်တောင် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ အိမ်ထဲမှာတော့ နေထိုင်သွားကြရတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ- “ဘဝမှာ အမြဲတမ်း တည်မြဲနေမယ့် အရာဆိုတာ မရှိဘူး။ အထူးသဖြင့် သွေးသားဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်ကတောင် လောဘနဲ့ အတ္တရှေ့မှာ အရည်ပျော်သွားတတ်တယ်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။”
Comments
Post a Comment