အတ္တနောင်တ(စ/ဆုံး)

 အတ္တနောင်တ

ကျွန်တော့်လက်တွေက တုန်ယင်နေတယ်။ ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ အဖြူရောင်ပိတ်စလွှမ်းထားတဲ့ ခုတင်ထက်က ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ရက်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ သတ္တိမရှိဘူး။ လေထုထဲမှာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံတွေ၊ ရှိုက်သံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်နားထဲမှာတော့ အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေ၊ မာန်မာနတွေနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်မက်ဆိုတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးဟာ ခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေရင်းမှာတင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ သားကြီး... ဖေဖေ မှားခဲ့တာပါ။ အစကနေ ပြန်စလို့ရရင် ဖေဖေ မင်းကို ဆရာဝန်ဖြစ်ဖို့ မတိုက်တွန်းတော့ဘူး။ မင်းကို လူဖြစ်ဖို့ပဲ ဖေဖေ ဆုတောင်းပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ပြန်မလှည့်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိနေရတယ်။

ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းတွေနဲ့ စတင်ခဲ့တာလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ငယ်စဉ်က ဆရာဝန်ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မက်ဟာ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲမှာ ဂုဏ်ထူးနှစ်ခုတည်းနဲ့ အမှတ်မမီဘဲ စီးပွားရေးတက္ကသိုလ် တက်ခဲ့ရချိန်မှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မင်းအောင်က ဆေးတက္ကသိုလ် တက်ခွင့်ရသွားတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမုန်းတရားနဲ့ အငုံ့စိတ်တွေ အမြစ်တွယ်ခဲ့တယ်။ "ငါ့သားကျရင်တော့ မင်းထက်သာစေရမယ်" ဆိုတဲ့ အတ္တဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှင်သန်ခြင်း အကြောင်းပြချက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မရွှေညိုနဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး သားကြီး ထွဋ်ခေါင်နဲ့ သမီးငယ် ရွှေရုပ်ကို ရလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဲဒီအတ္တတွေက သားသမီးတွေဆီကို မြားဦးလှည့်ခဲ့တော့တာပါပဲ။

သားကြီး ထွဋ်ခေါင်ဟာ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ကလေးပါ။ သူက ပန်းချီဆွဲတာကို ဝါသနာပါပြီး အရောင်တွေနဲ့ ကစားရတာကို နှစ်သက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပန်းချီဆွဲတာဟာ အချိန်ဖြုန်းတာပဲလို့ မြင်ခဲ့တယ်။ "မင်း အပိုတွေလုပ်မနေနဲ့၊ စာကျက်စမ်း၊ အဆင့်တစ်ရအောင်လုပ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာကို ကျွန်တော် နေ့တိုင်း သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သားက လိမ္မာပါတယ်၊ ကျွန်တော် ခိုင်းသမျှ၊ ကျွန်တော် ပြောသမျှကို ငြင်းဆန်လေ့မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အရောင်တွေ မှိန်ဖျော့လာတာကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့မိဘူး။ ကျွန်တော် မြင်တာက သူ့ရဲ့ အမှတ်စာရင်းနဲ့ အဆင့်ဇယားကိုပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုဆိုတာ သားရဲ့ အမှတ်စာရင်းတွေပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် တလွဲမာန်တက်ခဲ့မိတာပါ။

သားကြီး ကိုးတန်းနှစ်မှာ တစ်ကျောင်းလုံးမှာ အဆင့်သုံး ရခဲ့တယ်။ သာမန်မိဘတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင် ဒါဟာ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒါဟာ ရှုံးနိမ့်မှုပဲ။ အိမ်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ အမှတ်စာရင်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်မိတယ်။ "ငါ မင်းကို ဘယ်လောက်အကုန်အကျခံထားလဲ မင်းသိလား? အဆင့်သုံးဆိုတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ?" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မိတော့ သားက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပြီး "အဆင့်သုံးရတာ အပြစ်လား ဖေဖေ?" လို့ ပြန်မေးခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနကို ဆွဲလှုပ်လိုက်သလိုပဲ။ "ငါက မင်းတို့ဘဝ ကောင်းစားစေချင်လို့ကွ၊ မင်းတို့ကို ဆရာဝန်ဖြစ်စေချင်လို့၊ မင်းတို့က ခွေးဖြစ်ချင်တဲ့ကောင်လား?" လို့ ကျွန်တော် ပေါက်ကွဲထွက်မိတယ်။

သားက မျက်ရည်တွေကြားကနေ "ဆရာဝန်ဖြစ်မှ ကောင်းစားတာလား? ဆရာဝန်မဖြစ်ရင် ခွေးဖြစ်ရောလား? ဖေဖေလည်း ဆရာဝန်မဖြစ်ခဲ့ဘူးလေ" လို့ ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော့်မှာ ရှိသမျှ ဒေါသတွေက လက်ဖျားဆီ ရောက်သွားတော့တာပါပဲ။ ကြိမ်လုံးနဲ့ သူ့ကျောပြင်ကို အရှိူးရာထင်အောင် ကျွန်တော် ရိုက်ခဲ့မိတယ်။ မရွှေညိုကတော့ ဘေးနားမှာ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ငိုရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညကစပြီး သားကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ မြင်မရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားသွားခဲ့တယ်။ သားက ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လာတယ်၊ စကားနည်းလာတယ်၊ သူလုပ်ချင်တဲ့အရာမှန်သမျှကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်လာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို သားကြီး လိမ္မာလာတာ၊ စာထဲ စိတ်ရောက်လာတာလို့ပဲ တလွဲထင်မှတ်ခဲ့မိပြန်တယ်။

သားကြီး ဆယ်တန်းရောက်တော့ ကျွန်တော် ပိုပြီး တင်းကျပ်ခဲ့တယ်။ မြို့ရဲ့ နာမည်ကြီး ကိုယ်ပိုင်အထက်တန်းကျောင်းမှာ ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား ထားခဲ့တယ်။ အိမ်ကို နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ် ပြန်ခွင့်ရှိပေမဲ့ စာကျက်ချိန် နည်းသွားမှာစိုးလို့ ကျွန်တော် ပြန်မလာခိုင်းဘူး။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တစ်ပတ်တစ်ကြိမ် သွားပြီး အမှတ်စာရင်းတွေကို စစ်ဆေးတယ်၊ ဆရာမတွေနဲ့ တွေ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ အခြေအနေမကောင်းလို့ စီးပွားရေး ကျဆင်းလာတာတောင် သားရဲ့ ကျောင်းလခနဲ့ လိုအပ်တာမှန်သမျှကိုတော့ ကျွန်တော် အကြွေးတွေတင်ပြီး ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တကို အသက်သွင်းဖို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

ဒီဇင်ဘာလရဲ့ အေးစိမ့်တဲ့ စနေနေ့မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော် ကျောင်းကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သားကြီးရဲ့ အစမ်းစာမေးပွဲ အမှတ်စာရင်းမှာ သင်္ချာနဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ အမှတ်တွေ လျော့နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်သွေးတွေ ဆူပွက်လာခဲ့တယ်။ အဆောင်ထဲမှာ ကျောင်းသားတွေ အများကြီးရှိနေတဲ့ကြားကပဲ သားကို ကျွန်တော် ခေါ်ထုတ်ခဲ့တယ်။ သားက အသားတွေ ဖြူဖျော့ပြီး မျက်လုံးတွေက တွင်းကျနေတယ်၊ ဖျားနေတဲ့ပုံစံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ "ဟေ့ကောင် ထွဋ်ခေါင်၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင် ထွက်ခဲ့စမ်း" လို့ ကျွန်တော် အော်လိုက်တော့ သားက ယိုင်တိယိုင်တိုင်နဲ့ ထွက်လာတယ်။

စာမေးပွဲ နောက်ဆုံးနေ့မှာ ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ကျောင်းက သားကြီး သတိမေ့လဲကျသွားလို့ ဆေးရုံတင်လိုက်ရပြီတဲ့။ ကျွန်တော် ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား ရောက်သွားတဲ့အခါ သားက အောက်ဆီဂျင် ပိုက်တွေကြားမှာ ငြိမ်သက်နေပြီ။ ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါပြတယ်။ "ကလေးက စိတ်ဖိစီးမှု ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့တာပါ။ ဦးနှောက်သွေးကြောပေါက်သွားတာ။ သူ တော်တော်လေးလည်း ဖျားနေတာကို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အတင်းစာကျက်ခိုင်းထားရတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်တော့်ရင်ဝကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပါပဲ။ သားကြီးရဲ့ အိတ်ထဲကနေ စာအိတ်လေးတစ်အိတ် ထွက်လာတယ်။

ခုတော့ ကျွန်တော့်အိမ်ဟာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတယ်။ မရွှေညိုက ကျွန်တော့်ကို စကားမပြောတော့ဘူး၊ သူက အရူးတစ်ယောက်လို သားရဲ့ အခန်းထဲမှာပဲ ထိုင်ငိုနေတတ်တယ်။ သမီးငယ် ရွှေရုပ်လေးကလည်း ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ရှောင်ဖယ်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေလည်း အကြွေးတွေကြားမှာ နစ်မြုပ်ပြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ အတ္တကလွဲလို့ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ သားကြီးရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် နေ့တိုင်း နောင်တမျက်ရည်တွေနဲ့ ရှင်သန်နေရတယ်။

"သားကြီးရေ... ဖေဖေ မှားပါတယ်ကွာ။ ဖေဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ အစကနေ ပြန်စလို့ရခဲ့ရင် ဖေဖေ မင်းကို ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ နွေးနွေးထွေးထွေး ထားပါ့မယ်။ မင်းဆွဲတဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ဖေဖေ ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ချိတ်ထားပါ့မယ်" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောမိပေမဲ့ ပြန်လာတဲ့ အဖြေကတော့ အေးစိမ့်တဲ့ လေတိုးသံပဲ ရှိပါတော့တယ်။ ကိုယ့်အတ္တကို အချစ်လို့ အမည်တပ်ပြီး သားသမီးတွေရဲ့ အသက်ရှူသံကို ပိတ်ဆို့ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်လို အဖေမျိုးဟာ ဒီလောကမှာ အဆိုးဝါးဆုံး လူသားပါပဲ။ ဘဝဆိုတာ အမှတ်စာရင်းတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အဆင့်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ အတူရှိနေစဉ်မှာ ပေးနိုင်တဲ့ နွေးထွေးမှုတွေသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိခဲ့ရချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ဘာမှ ပြန်ပြင်လို့မရတော့တဲ့ အပျက်အစီးပုံကြီး တစ်ပုံ ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။

သင်ခန်းစာ - အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ မိမိဖြစ်ချင်သောအရာကို သူတစ်ပါးအပေါ် ပုံချခြင်းမဟုတ်ဘဲ ချစ်ခင်သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို လေးစားတန်ဖိုးထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အတ္တဖြင့် တည်ဆောက်သော နန်းတော်ထက် မေတ္တာဖြင့် ဆောက်သော တဲအိမ်လေးက ပို၍ ခိုင်မြဲပါသည်။