တရုတ်ကြီးရဲ့ အထည့်ချုပ်မလေးအပေါ်ယုတ်မာမှု

 ယုံကြည်ခြင်း၏ အဖိုးအခ

စက်ချုပ်စက်သံ တဂျုံးဂျုံးကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ 

အဲဒီလို ရုန်းကန်နေရတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဆိုင်ကို လင်းလင်း ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက တရုတ်မလေးပါ။ အသားဖြူဖြူ၊ ကိုယ်လုံးသွယ်သွယ်နဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက အစ မြို့ဆန်လှတဲ့သူ။ ကျွန်မဆီမှာ အထည်တွေ လာအပ်ရင်းကနေ ကျွန်မတို့က ညီအစ်မတွေလို ရင်းနှီးသွားခဲ့ကြတယ်။ သူက ကျွန်မထက် အသက်ငယ်ပေမဲ့ စကားပြောတာက အလွန် ယဉ်ကျေးပြီး နားဝင်ချိုတယ်။ “အစ်မ... အစ်မရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်တာ၊ ဒီလို ဆိုင်အစုတ်လေးထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်မနေသင့်ဘူး” လို့ သူက ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်။

တစ်နေ့တော့ လင်းလင်းက ကျွန်မကို အလေးအနက် စကားတစ်ခွန်း ပြောလာတယ်။ “အစ်မ၊ ကျွန်မတို့ အလုပ်စပ်တူ လုပ်ကြရအောင်။ ကျွန်မမှာ အရင်းအနှီးရှိတယ်၊ အဆက်အသွယ်ရှိတယ်။ အစ်မမှာ အတတ်ပညာရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ အထည်ချုပ်စက်ရုံ အသေးစားလေး တစ်ခု ထောင်ကြမယ်။ အစ်မကို အစုရှယ်ယာလည်း ပေးမယ်၊ လစာလည်း ပေးမယ်။ အစ်မရဲ့ သမီးလေးတွေကို ဒီထက်ကောင်းတဲ့ ကျောင်းတွေမှာ ထားရအောင်လေ” တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို တည့်တည့်ကြီး လာမှန်တာပဲ။ မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်သားသမီးကို မြင့်မားတဲ့ ဘဝမျိုး ပေးချင်တာဟာ အပြစ်လား။ ကျွန်မ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်လေး တစ်ခုတော့ ရှိနေခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘေးအိမ်က ဒေါ်အေးက ကျွန်မကို သတိပေးရှာတယ်။ “သီတာ... နင် သေချာစဉ်းစားနော်။ တရုတ်တွေက သူတို့ အလုပ်ဖြစ်ဖို့ဆိုရင် ပေါင်းတတ်တယ်။ သူတို့ လိုချင်တာလည်း ရရော၊ အသုံးမလိုတော့ရင် ကန်ထုတ်ပစ်တတ်တယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်” တဲ့။ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်မက လင်းလင်းကို ယုံကြည်လွန်းနေတာကြောင့် “လင်းလင်းက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး ဒေါ်အေးရယ်၊ သူက ကျွန်မကို ညီမအရင်းလို ချစ်တာပါ” လို့ ပြန်ပြောခဲ့မိတယ်။ အဲဒီ ယုံကြည်မှုဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက လုံးဝ မထင်ခဲ့မိဘူး။

စက်ရုံလေး စတင်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်မတို့ မိသားစု ပျော်ခဲ့ကြတာ။ ကိုမျိုးကတောင် သူ့ရဲ့ ပန်းတိမ်အလုပ်ကို ခဏနားပြီး ကျွန်မကို ဝိုင်းကူပေးခဲ့တယ်။ စာချုပ်စာတမ်းတွေ ချုပ်ဆိုတဲ့အခါ လင်းလင်းက စာရွက်အထပ်လိုက်ကို ကျွန်မရှေ့ ချပေးတယ်။ “အစ်မ... ဒါတွေက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရပဲ၊ အစ်မ ကျွန်မကို ယုံတယ်မလား” တဲ့။ စာအုပ်ကြီးတွေထဲမှာ ရေးထားတဲ့ စာသားတွေက ကျွန်မ နားမလည်တဲ့ ဥပဒေစကားလုံးတွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ လင်းလင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရိုးသားလွန်းနေသလိုပဲ။ သမီးလေးတွေရဲ့ ရှေ့ရေးကို မြော်ကိုးပြီး ကျွန်မ လက်မှတ်ထိုးခဲ့မိတယ်။

အလုပ်တွေက စစချင်းမှာ အရမ်းကို ကောင်းခဲ့ပါတယ်။ အော်ဒါတွေ တသီတတန်းကြီး ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ နေ့မအိပ် ညမအိပ် အထည်ဒီဇိုင်းတွေ ဆွဲရတယ်၊ အထည်ချုပ်လုပ်သားတွေကို ကြီးကြပ်ရတယ်။ လင်းလင်းကတော့ အရောင်းပိုင်းနဲ့ ငွေကြေးပိုင်းကို ကိုင်တွယ်တယ်။ သုံးလေးလလောက် ကြာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဝင်ငွေတွေ သိသိသာသာ တိုးလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်မ လက်ထဲကို ပိုက်ဆံအလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်မလာတာပဲ။ “အစ်မရယ်... စက်အသစ်တွေ ထပ်ဝယ်ရဦးမယ်၊ နေရာချဲ့ရဦးမယ်လေ။ အစ်မ သမီးလေးတွေအတွက် ကျွန်မ သီးသန့် ဘဏ်အကောင့်တစ်ခုထဲမှာ ငွေစုပေးထားတယ်” လို့ လင်းလင်းက အမြဲ ပြောတတ်တယ်။

ကျွန်မကလည်း သူ့ကို ယုံကြည်တာကြောင့် ဘာမှ မမေးမြန်းခဲ့ဘူး။ အလုပ်ထဲမှာပဲ စိတ်နှစ်ထားခဲ့တယ်။ ကိုမျိုးကတော့ တစ်ခါတလေ သံသယဝင်ပုံရပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ တက်ကြွမှုကို ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောရှာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အခြေအနေတွေက စတင် ပြောင်းလဲလာတယ်။ လင်းလင်းက အရင်လို အပြုံးချိုချိုတွေ မပေးတော့ဘဲ အပြစ်တင်တာတွေ များလာတယ်။ “အစ်မကလည်း... ဒီလောက် အထည်ပျက်တွေ ထွက်နေရင် ကျွန်မတို့ ရှုံးမှာပေါ့” လို့ အလုပ်သမားတွေ ရှေ့မှာတင် အော်ဟစ်လာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မကောင်းပေမဲ့ အလုပ်သဘောအရပဲလို့ ဖြေသိမ့်ခဲ့တယ်။

တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ ရုံးခန်းထဲမှာ မတော်တဆ စာရွက်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါတွေက ကျွန်မ လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာချုပ်တွေရဲ့ မိတ္တူတွေပါ။ စာသားတွေကို သေချာ ဖတ်ကြည့်မိတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ သွေးတွေ ဆူတက်သွားတယ်။ ကျွန်မဟာ အစုရှယ်ယာရှင် မဟုတ်ဘဲ အကြွေးအားလုံးကို တာဝန်ယူရမယ့် အာမခံသူ တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာပါ။ ပြီးတော့ စက်ရုံရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးက လင်းလင်း တစ်ဦးတည်း အမည်နဲ့ ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်သွားသလိုပဲ။ လင်းလင်းကို ဖုန်းဆက်ပေမဲ့ သူ မကိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ဘဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။

နောက်နေ့ မနက်မှာ လင်းလင်း စက်ရုံကို ရောက်မလာတော့ဘူး။ သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ရင်လည်း "" ဖြစ်ပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာဘူး။ စက်ရုံကို အထည်စ လာသွင်းတဲ့သူတွေ၊ အထည်ချုပ်ခ လာတောင်းတဲ့သူတွေက စက်ရုံရှေ့မှာ စုပြုံနေကြပြီ။ သူတို့အားလုံးက ကျွန်မကိုပဲ တောင်းဆိုနေကြတာ။ “မသီတာ... ခင်ဗျားပဲ ဒီစက်ရုံမှာ အကြီးအကဲ မဟုတ်လား၊ ကျုပ်တို့ ပိုက်ဆံတွေ ပေးတော့” လို့ ဝိုင်းအော်ကြတယ်။ ကျွန်မ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မမှာရှိတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာလေးတွေ၊ ကိုမျိုးရဲ့ ပန်းတိမ်ကိရိယာလေးတွေကို ရောင်းပြီး အလုပ်သမားအချို့ကို ချော့မော့ ပေးလိုက်ရတယ်။

လင်းလင်းကို လိုက်ရှာတော့ သူ နေတဲ့ တိုက်ခန်းက ပြောင်းသွားပြီလို့ သိရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဘဝလုံးစာ ယုံကြည်မှုတွေ၊ အားထုတ်မှုတွေဟာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အဆိုးဆုံးကတော့ ဥပဒေကြောင်းအရ လင်းလင်းက အကွက်စေ့စေ့ လုပ်သွားတာပဲ။ အကြွေးတွေက ကျွန်မ ခေါင်းပေါ်မှာ တောင်ပုံရာပုံ။ အိမ်မှာရှိတဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကအစ အကြွေးရှင်တွေက လာသိမ်းကြတယ်။ သမီးလေးတွေက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ကျွန်မကို ဖက်ထားကြတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ မိခင်ဘဝဟာ ဘယ်လောက်တောင် အသုံးမကျသလဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိတယ်။

ကိုမျိုးကတော့ ဘာမှ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ ကျွန်မကို အပြစ်တင်မယ့်အစား “ရပါတယ် သီတာရယ်... ကိုယ်တို့ ပြန်စကြတာပေါ့” လို့ ခပ်တိုးတိုး ပြောရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို ပြန်စရမှာလဲ။ အကြွေးရှင်တွေက နေ့တိုင်း လာခြိမ်းခြောက်နေတာ။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြိုလဲလာတယ်။ ညဘက်တွေဆိုရင် အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ လင်းလင်းရဲ့ အပြုံးတွေကို ပြန်မြင်ယောင်ရင်း မုန်းတီးစိတ်တွေက ရင်ထဲမှာ အဆိပ်လို ပျံ့နှံ့နေတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်မိတာဟာ ဒီလောက်အထိ အဖိုးအခ ကြီးမားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ကျွန်မ စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ လမ်းဘေးမှာ ထိုင်နေမိတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ လင်းလင်းဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရ ကိုင်လိုက်ပေမဲ့ တစ်ဖက်က ထွက်လာတဲ့ အသံက အေးစက်စက်ပါပဲ။ “အစ်မ... အစ်မ အချုပ်မခံချင်ရင် ကျွန်မ ခိုင်းတာ တစ်ခုလုပ်ပေးရမယ်။ ဒါဆိုရင် အစ်မရဲ့ အကြွေးတွေ အားလုံးကို ကျွန်မ ဆပ်ပေးမယ်။ ပြီးတော့ အစ်မ သမီးလေးတွေအတွက် ကျွန်မ ဖယ်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း ပေးမယ်” တဲ့။ အဲဒီကမ်းလှမ်းချက်က ကျွန်မကို ငရဲတွင်းထဲ ဆွဲချဖို့ ကြိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်နေမှန်း အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။

လင်းလင်း ခိုင်းတာက အခြားမဟုတ်ပါဘူး။ သူ ခိုးသွင်းထားတဲ့ တရားမဝင် အထည်တွေကို ကျွန်မရဲ့ အမည်နဲ့ တာဝန်ယူပြီး နယ်စပ်ကို ပို့ပေးဖို့ပါ။ ဒါဟာ ရာဇဝတ်မှုဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ငြင်းဆန်ဖို့ အင်အား မရှိတော့ဘူး။ အကြွေးရှင်တွေရဲ့ ရန်ကနေ လွတ်ဖို့၊ သမီးလေးတွေ ကျောင်းဆက်တက်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အလှည့်အပြောင်းပဲ။

ကျွန်မ ကိုမျိုးကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့ဘူး။ “ကိုမျိုး... ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို ခဏ သွားရမယ်၊ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရလာလိမ့်မယ်” လို့ပဲ လိမ်ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထွက်ခွာသွားတဲ့နေ့က သမီးလေးတွေရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်နေခဲ့တာ။ ဒါဟာ သူတို့ကို နောက်ဆုံး မြင်ရခြင်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေခဲ့တယ်။ နယ်စပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အရာအားလုံးက ကျွန်မ ထင်ထားသလို မဟုတ်ဘူး။ လင်းလင်းက ကျွန်မကို အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးခဲ့တာပါ။ အကောက်ခွန်က ဖမ်းတဲ့အခါ လင်းလင်းက လွတ်သွားပြီး ကျွန်မကတော့ လက်ရဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတယ်။

စစ်ဆေးရေး 

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အံ့သြစရာ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ လင်းလင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က တကယ့် ခေါင်းဆောင်ဆိုသူက ကျွန်မဆီကို လာတယ်။ သူက လင်းလင်းထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ တရုတ်ကြီး တစ်ယောက်ပါ။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး “မင်းက မင်းရဲ့ မိသားစုအတွက် ဒီလောက်အထိ အနစ်နာခံတာလား” လို့ မေးတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငိုပဲ ငိုနေမိတယ်။ သူက ဆက်ပြောတယ် “လင်းလင်းက မင်းကိုတင် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကိုလည်း လိမ်ခဲ့တာ။ ဒီအထည်တွေက ငါ့ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘူး၊ သူ ခိုးထုတ်ထားတာတွေ။ ငါ မင်းကို ကူညီမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အတွက် သက်သေ လိုက်ပေးရမယ်” တဲ့။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လား၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် ကျော့ကွင်းတစ်ခုလားဆိုတာ ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။

အချိန်တွေက တစ်ရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ ထောင်ကနေ လွတ်လာတာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ။ လင်းလင်းကတော့ သူ့ရဲ့ မတရားတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံနေရတယ်။ ကျွန်မကို ကူညီခဲ့တဲ့ တရုတ်ကြီးကတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးစီးပွားအတွက် ကျွန်မကို သုံးခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မကို လွတ်မြောက်အောင် ကူညီခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြန်ရခဲ့တဲ့ ဘဝက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။

တစ်ခါတလေ လမ်းမှာ လင်းလင်းနဲ့ ပုံစံတူတဲ့သူတွေကို မြင်ရင် ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်လာတတ်တယ်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ခွက်တစ်ခွက်လိုပဲ၊ တစ်ခါ ကွဲသွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရရှိခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းတယ်။ အပြင်ပန်း အပြုံးတွေ၊ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ရပြီ။

ကျွန်မရဲ့ သမီးလေးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ အမြဲ သတိပေးမိတယ်။ “သမီးတို့... လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ဖို့ထက် ယုံဖို့က ပိုခက်ခဲတယ်ဆိုတာ မှတ်ထားပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို လွယ်လွယ်နဲ့ သူတစ်ပါးလက်ထဲ မအပ်လိုက်ပါနဲ့” လို့။ အခု ကျွန်မမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ မရှိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နာကျင်မှုတွေကနေ ရလာတဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုတော့ ရှိနေပြီ။ လောကကြီးက ရက်စက်တတ်ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကတော့ ရိုးသားစွာနဲ့ ဆက်လက် ရှင်သန်နေရဦးမှာပဲ။

သင်ခန်းစာ။ ။ လောဘနဲ့ ရောယှက်နေတဲ့ ယုံကြည်မှုဟာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး လက်နက်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိတဲ့သူဟာ ကိုယ့်ကို အသတ်နိုင်ဆုံး ရန်သူ ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။