ပထွေးနဲ့မှားမိတဲ့ သမီး

 **ခေါင်းစဉ် - ပထွေးနဲ့မှားမိတဲ့ သမီး**

**အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း (Setup)**

အိမ်ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အမြဲတမ်း အေးစက်လွန်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။ အဖေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း အမေဟာ သူ့ဘဝသစ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်တဲ့နှစ်မှာ အမေက ဦးသန့်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့တယ်။ သူက အမေထက် အသက်အများကြီးငယ်သလို၊ စကားပြောရင်လည်း အမြဲတမ်း သိမ်မွေ့လွန်းတယ်။ အမေကတော့ သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အစကတည်းက သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကြောက်နေခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ဘဝထဲကို ဂရုစိုက်မှုတွေ အတင်းအဓမ္မ ထိုးသွင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ခံစစ်တံတိုင်းတွေဟာ စတင် ယိုင်နဲ့လာခဲ့ပါတယ်။

**အခန်း (၂) — သံယောဇဉ် (Connection)**

ဦးသန့်က အမေမရှိတဲ့အချိန်တွေမှာ ကျွန်မကို ပိုဂရုစိုက်ပြတတ်တယ်။ "နန့်အတွက် အမေက အချိန်မပေးနိုင်ပေမဲ့ ဦးရှိတယ်လေ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ အားငယ်မှုကို အနိုင်ယူသွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကြိုက်တဲ့ မုန့်တွေဝယ်လာပေးတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဝါသနာတွေကို နားထောင်ပေးတယ်။ တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဦးသန့်ဟာ ကျွန်မအတွက် ပထွေးတစ်ယောက်ထက် ပိုတဲ့၊ တစ်ဦးတည်းသော နားခိုရာလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီ သံယောဇဉ်ဟာ မှားယွင်းနေမှန်း သိပေမဲ့ နွေးထွေးမှု ငတ်မွတ်နေတဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်ခွက်မှန်းသိရက်နဲ့ သောက်မိတဲ့ ရေအေးတစ်ခွက် ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။

**အခန်း (၃) — အချိုးအကွေ့ (Turning Point)**

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့ ညတစ်ညမှာ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ အမေက နယ်ဘက်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားနေတဲ့အချိန်။ မိုးကြိုးပစ်သံတွေကြောင့် ကြောက်နေတဲ့ ကျွန်မဆီကို ဦးသန့် ရောက်လာခဲ့တယ်။ ချော့မော့ရာကနေ စတင်ခဲ့တဲ့ ထိတွေ့မှုတွေဟာ နယ်ကျွံတဲ့အထိ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရုန်းကန်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ "ဒါဟာ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ပဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့" ဆိုတဲ့ မှော်ဝင်စကားလုံးတွေအောက်မှာ ကျွန်မ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီညကစပြီး ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာလွန်းလို့ မှန်ထဲတောင် မကြည့်ရဲတော့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။

**အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ (Conflict Deepens)**

အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ဦးသန့်ဟာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အရင်ကလို နူးညံ့တဲ့လူ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်မကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း လုပ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို စစ်တယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောရင် စိတ်ဆိုးတယ်၊ ကျွန်မ ဘယ်သွားသွား သူ့ကို သတင်းပို့ရတယ်။ "မင်းမှာ ငါပဲရှိတာ၊ မင်းအမေသာ သိသွားရင် မင်းကို သတ်မှာ" ဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေနဲ့ ကျွန်မကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို ကြည့်တိုင်း ရင်ထဲမှာ မီးတောက်နေပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းကိုတော့ တင်းတင်းစိထားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဟာ အိမ်ကြီးတစ်လုံးထဲမှာ အကျဉ်းကျနေတဲ့ လူရှိန်သေ သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်လိုပါပဲ။

**အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း (Emotional Collapse)**

တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဦးသန့်ကို ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ "ဖျက်ချလိုက်ပေါ့၊ ဒါ မခက်ပါဘူး" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အေးစက်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ကျွန်မကို ချစ်လို့ ဒီလိုလုပ်တာလို့ အမြဲပြောခဲ့တဲ့လူဟာ အခုတော့ ကျွန်မကို အမှိုက်တစ်စလို သဘောထားနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ အိပ်မပျော်တဲ့ ညပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ အမေ့ကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားတိုင်းလည်း ဦးသန့်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်သံတွေက နားထဲမှာ ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။

**အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော ပေါက်ကွဲမှု (Breaking Point)**

ကျွန်မ အားလုံးကို အဆုံးသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အမေ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့မှာ အမေ့ရှေ့မှာပဲ ဒူးထောက်ပြီး အရာအားလုံးကို ဖွင့်ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းက စောင့်ကြိုနေခဲ့တယ်။ အမေက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ပြီး မောင်းထုတ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အမေဟာ တည်ငြိမ်လွန်းနေခဲ့တယ်။ အမေက ဦးသန့်ကို ကြည့်ပြီး "ရှင် ဒီကလေးမလေးကိုတောင် မလွှတ်ဘူးလား" လို့ ခပ်အေးအေးပဲ ပြောခဲ့တယ်။ အမေ သိနေခဲ့တာလား? ဟုတ်တယ်။ အမေဟာ ဦးသန့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေကို သိရက်နဲ့ သူ့ရဲ့ ငွေကြေးနဲ့ ထောက်ပံ့မှုတွေကို မဆုံးရှုံးချင်လို့ ကျွန်မကို အသုံးချခံအဖြစ် လွှတ်ထားပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ ကျွန်မ အားကိုးရဆုံး လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ရောင်းစားခြင်းကို ခံခဲ့ရတာပါ။

**အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ (Ending + Lesson)**

ကျွန်မ အဲ့ဒီအိမ်ကနေ ဘာတစ်ခုမှ မယူဘဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ အမေ့ကိုလည်း မုန်းဖို့ အားမရှိတော့သလို၊ ဦးသန့်ကိုလည်း ကလဲ့စားချေဖို့ စိတ်မကူးတော့ဘူး။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက အပြစ်မဲ့တဲ့ အသက်လေးကိုတော့ ကျွန်မ ဆုံးရှုံးခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လိမ်ညာရင်း အဆိပ်သင့်တဲ့ အချစ်တွေနဲ့ အတူတူ ပျက်စီးသွားကြလိမ့်မယ်။ ကျွန်မကတော့ နာကျင်မှုတွေကို ရင်းပြီး လွတ်လပ်မှုကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေဟာ အမာရွတ်ဖြစ်ကျန်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီအမာရွတ်တွေကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး တောင့်တင်းစေခဲ့ပါတယ်။

**သင်ခန်းစာ - မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးမထားတတ်ဘဲ သူတစ်ပါးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကိုပဲ မျှော်လင့်နေသရွှေ့၊ ကျွန်မတို့ဟာ တစ်ပါးသူရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကစားကွင်းက အရုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။**