ခုတင်အမှတ် (၂၅)

 အခန်း (၁) — Setup

ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အယုံကြည်ရဆုံးဆိုလို့ လူနှစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ တစ်ယောက်က ကျွန်တော် အသက်ထက်မက ချစ်ရတဲ့ ဇနီးသည် မေ၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်ကတည်းက ဒုက္ခသုက္ခ အတူဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက် ညီမင်း။ ကျွန်တော်က လူကို အလွန်ယုံလွန်းတဲ့လူပါ။ အဲ့ဒါပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို ပျက်စီးစေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ရဲ့ သံယောဇဉ်ဟာ ခိုင်မြဲလွန်းလို့ ဘယ်သူမှ ကြားထဲက မဖျက်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆေးရုံကြီးတစ်ခုရဲ့ အဆောင် ၃၊ ခုတင်အမှတ် (၂၅) ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေ စတင်ရာ နေရာဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာအဆင့်နဲ့ အလုပ်ကြိုးစားပြီး မေ လိုချင်တာ အကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တဲ့ လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါ။ မေ ကလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် အမြဲနူးညံ့ခဲ့တယ်။ ညီမင်းကလည်း ကျွန်တော့်အလုပ်ကိစ္စတွေကအစ အိမ်ကိစ္စအဆုံး ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လိုပါပဲ။

အခန်း (၂) — Connection

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ညီမင်း တစ်ယောက် ကျောက်ကပ်ရောဂါ အသည်းအသန်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူငယ်ချင်းအတွက် ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲလို့ပဲ တွေးခဲ့တာ။ မေ ကလည်း မျက်ရည်စမ်းစမ်းနဲ့ ပြောခဲ့တယ်... ကိုကြီးရယ်... ညီမင်းက ကိုကြီးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းလေ... သူတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကိုကြီး ဘယ်လောက်ဝမ်းနည်းမလဲ ကျွန်မ သိပါတယ်... တဲ့။ အဲ့ဒီစကားတွေက ကျွန်တော့်ကို တွန်းအားပေးခဲ့တာပဲ။ ဆေးစစ်ချက်တွေအရ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောက်ကပ်က သူနဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်။ ကျွန်တော် မစဉ်းစားတော့ဘူး။ ငါ့သူငယ်ချင်း အသက်ရှင်ဖို့ ငါ့ကျောက်ကပ်တစ်ခု ပေးရတာ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ မေ ကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ စွန့်လွှတ်မှုကို ဂုဏ်ယူတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ ဒီထက်ပိုပြီး ခိုင်မာသွားပြီလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့မိတာပေါ့။

အခန်း (၃) — Turning Point

ခွဲစိတ်မှုက အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခုတင်အမှတ် (၂၅) မှာ သတိပြန်ရလာတဲ့အချိန်မှာ ဘေးမှာ မေ ရှိနေမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ သူနာပြုတစ်ယောက်ပဲ ရှိနေတယ်။ ကိုယ်ထဲက ခွဲစိတ်ဒဏ်ရာက တစစ်စစ်နဲ့ နာကျင်နေပေမဲ့ စိတ်ထဲက ပိုပြီး စိုးရိမ်နေတာက ညီမင်း အခြေအနေပါ။ သူနာပြုကို မေးကြည့်တော့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက အခြေအနေကောင်းတယ်လို့ သိရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ခွဲစိတ်ပြီး နှစ်ရက်ကြာတဲ့အထိ မေ ရောက်မလာတာပဲ။ ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်တယ်။ မကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့တယ်။ Seen ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်စာမလာဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေက ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲလာပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မလှုပ်နိုင်သေးဘူး။ မေ... နင် ဘယ်မှာလဲ... ငါ့ကို ဒီလို နာကျင်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာလဲ...။

အခန်း (၄) — Conflict Deepens

သုံးရက်မြောက်နေ့မှာ ညီမင်းကို ဆေးရုံက ဆင်းခွင့်ပြုလိုက်ပြီလို့ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုတောင် လာမနှုတ်ဆက်သွားဘူးလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ရင်ထဲမှာ ဟာသွားတယ်။ ခွဲစိတ်ဒဏ်ရာက ပိုးဝင်သလိုလိုနဲ့ ဖျားချင်လာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေတွေ အကုန်လွှဲပြောင်းသွားပြီဆိုတဲ့ ဖုန်းထဲက Notification တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခြံကွက်ကို ရောင်းချဖို့ လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာချုပ်ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကိုလည်း ရှေ့နေဆီက မက်ဆေ့ခ်ျအနေနဲ့ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ နားမလည်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် လက်မှတ်မထိုးဘဲ ဒီစာချုပ်တွေ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ခွဲစိတ်ခန်းထဲ မဝင်ခင် မေ ပေးတဲ့ စာရွက်အချို့မှာ 'ဆေးရုံတက်ခွင့်' အတွက်ဆိုပြီး ကျွန်တော် မကြည့်ဘဲ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်လာတာ ခွဲစိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် မဟုတ်တော့ဘူး။

အခန်း (၅) — Emotional Collapse

ဆေးရုံက ခုတင်ပေါ်ကနေ အတင်းအကျပ် ဆင်းပြီး ညီမင်းရဲ့ အခန်းဘက်ကို ကျွန်တော် တွားသွားသလို သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခန်းက ဗလာကျင်းနေပြီ။ ဆေးရုံကောင်တာမှာ မေးကြည့်တော့ လူနာနဲ့အတူပါလာတဲ့ အမျိုးသမီးက ဒီမနက်ပဲ ဆင်းသွားပြီလို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်နေမိတုန်းပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ဖုန်းဝင်သွားတယ်။ တစ်ဖက်က ပြန်ထူးတာ မေ မဟုတ်ဘူး... ညီမင်း...။ အေး... သန့်ဇင်... မင်း ကျောက်ကပ်အတွက် ကျေးဇူးပဲကွာ... ငါတို့ အခု လေဆိပ်ရောက်နေပြီ... မင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ ငါတို့ ဘဝသစ်ကို တခြားနိုင်ငံမှာ စတော့မယ်... မေ က ပြောတယ်၊ မင်းက လူကောင်းလွန်းလို့ အသုံးချရတာ တကယ်လွယ်တာပဲတဲ့...။ ဖုန်းကျသွားတယ်။ ကျွန်တော့် လက်ထဲက ဖုန်း လွတ်ကျသွားသလို ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီးလည်း ပြိုကျသွားပြီ။ ကျွန်တော် အားကိုးခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တဲ့ ဇနီး။ သူတို့ နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို သေတွင်းထဲ ပစ်ချပြီး အတူထွက်ပြေးသွားကြပြီ။

အခန်း (၆) — Breaking Point

ကျွန်တော် ခုတင်အမှတ် (၂၅) ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်နေပြီ။ မျက်ရည်တောင် မထွက်နိုင်တော့ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကျောက်ကပ်တစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားတာထက်၊ လူသားတွေအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အမြစ်ကနေ ကျွတ်ထွက်သွားတာက ပိုနာကျင်တယ်။ တွေးကြည့်စမ်း... သူတို့ နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်ကောင်းခဲ့ကြတာ။ ကျွန်တော် ကျောက်ကပ်လှူဖို့အထိ စီစဉ်ခဲ့တာက ညီမင်း တကယ်ဖျားနေလို့ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို အားနည်းအောင်လုပ်ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ လုယူဖို့ဆိုတဲ့ အချက်က ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပဲ။ နင်... မင်း တကယ်အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား... မေ...။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရယ်နေမိတယ်။ ရူးသွပ်ခြင်းနဲ့ နာကျင်ခြင်းကြားမှာ ကျွန်တော် ပိတ်မိနေပြီ။ ဆေးရုံခန်းထဲက တိတ်ဆိတ်မှုဟာ ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုနေတယ်။

အခန်း (၇) — Ending + Lesson

တစ်လအကြာမှာ ကျွန်တော် ဆေးရုံက ဆင်းခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ပြန်စရာ အိမ်မရှိတော့ဘူး။ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံး ပါသွားပြီ။ ကျန်းမာရေးကလည်း အရင်လို မကောင်းတော့ဘူး။ လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေရင်း ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်က လူသားဆန်လွန်းခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူသားဆန်မှုကပဲ ကျွန်တော့်ကို သေလူဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်က ဒဏ်ရာဟာ အမာရွတ်ဖြစ်သွားပေမဲ့ စိတ်ထဲက ဒဏ်ရာကတော့ အမြဲတမ်း သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေဦးမှာပါ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်ခြင်းဟာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သေနတ်တစ်လက် ပေးလိုက်သလိုပါပဲ၊ အဲ့ဒီလူက သင့်ကို ကာကွယ်မလား ဒါမှမဟုတ် သတ်မလားဆိုတာကတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာဟာ ဘယ်တော့မှ မပျောက်ကင်းနိုင်တဲ့ အဆိပ်တစ်ခုပါပဲ။