မထားရက်ခဲ့သော်လည်း

 အခန်း (၁) — အစပျိုးခြင်း

ကျွန်တော့်ဘဝက မြေပုံပေါ်မှာ အသေအချာဆွဲထားတဲ့ မျဉ်းတစ်ကြောင်းလို ဖြောင့်ဖြူးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးတိုးတယ်၊ ချစ်ရတဲ့ သီရိနဲ့ လက်ထပ်တယ်၊ ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခန်းလေး ဝယ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အောင်မြင်တဲ့သူလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အောင်မြင်မှုကို အလွန်အမင်း မက်မောပြီး ရှုံးနိမ့်မှာကို သေမတတ်ကြောက်တာပါပဲ။ အဲ့ဒီကြောက်စိတ်ကပဲ ကျွန်တော့်ကို အမှားတွေဆီ တွန်းပို့ခဲ့တာ။ လုပ်ငန်းခွင်မှာ အမှားသေးသေးလေးတစ်ခုကနေ စခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအမှားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ နောက်ထပ်အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားမယ့် ချောက်နက်ကြီးရဲ့ အစမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၂) — နီးစပ်မှု

သီရိက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရာအရပ်ပါ။ ညနေတိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူမဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက်နဲ့တင် ကျွန်တော့်ပင်ပန်းမှုတွေ ပြယ်ပျောက်ခဲ့ရတာ။ ကိုကို… ပင်ပန်းနေပြီလား… နားလိုက်တော့နော် လို့ ပြောတတ်တဲ့ သူမရဲ့ အသံလေးကို ခုထိ နားထဲ ကြားနေမိသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အနာဂတ်အတွက် အများကြီး စီစဉ်ခဲ့ကြတာ။ ကလေးယူမယ်၊ ခရီးတွေသွားမယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အမြဲပြုံးနေစေချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောဘနဲ့ ကြောက်စိတ်တွေက ကျွန်တော်တို့ကြားထဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နံရံတွေ ခြားလာစေခဲ့တယ်။

အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း

ကုမ္ပဏီက ငွေစာရင်းကိစ္စတွေ ပေါက်ကြားသွားတဲ့နေ့က ကျွန်တော့်ကမ္ဘာ ပျက်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့် ကုမ္ပဏီက သိန်းထောင်ချီ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ အလုပ်က ထုတ်ပယ်ခံရရုံတင်မကဘဲ လျော်ကြေးတွေ ပေးရမယ်ဆိုတဲ့ ဖိအားက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် ကျရောက်လာတယ်။ သီရိကို ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း မပြောရဲခဲ့ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အားကိုးထိုက်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ မြင်နေစေချင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် စတင်ပြီး လိမ်ညာခဲ့တယ်။ အလုပ်သွားသယောင်နဲ့ အပြင်မှာ တစ်နေကုန် လျှောက်သွားနေခဲ့တယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့ဆိုပြီး ဖုန်းချပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားက အက်ကြောင်းဟာ အဲ့ဒီကနေ စခဲ့တာပဲ။

အခန်း (၄) — ပဋိပက္ခများ ရင့်မှည့်လာခြင်း

အကြွေးရှင်တွေရဲ့ ဖုန်းခေါ်သံတွေက ကျွန်တော့်ကို နေ့ညမနား ခြောက်လှန့်လာတယ်။ အိမ်က ကားကို ရောင်းလိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ။ သီရိက မေးခွန်းတွေ မေးလာတယ်။ ကိုကို… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ… ဘာလို့ ကားကို ရောင်းလိုက်တာလဲ… ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်အော်မိတယ်။ မင်းမသိလည်း ရပါတယ်… ငါ့ဘာသာ ဖြေရှင်းနေတာပဲ။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက အရည်ကြည်တွေကို မြင်ပေမယ့် လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက သူမရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို နာကျင်မှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ချိန်တွေ နောက်ကျလာတယ်၊ စကားပြောတာတွေ နည်းလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်အိမ်တည်း နေပေမယ့် သူစိမ်းတွေထက်တောင် ပိုဝေးကွာသွားခဲ့ကြပြီ။

အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း

ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝပျက်ကိစ္စကို သီရိ သိသွားတဲ့နေ့က သူမ ဘာမှမပြောဘဲ ငိုပဲငိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရှက်စိတ်နဲ့ ဒေါသကို ရောထွေးပြီး သူမကို အပြစ်တင်ခဲ့မိတယ်။ မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးနေတာမလား… ငါ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားလို့ မင်း ငါ့ကို စိတ်ပျက်နေတာမလား လို့ ကျွန်တော် ရူးရူးမိုက်မိုက် အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း သီရိ အပြင် ခဏခဏ ထွက်တတ်လာတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ညနက်မှ ပြန်လာတတ်တယ်။ သူမ ဖုန်းထဲကို စိမ်းသက်တဲ့ နံပါတ်တွေကနေ ဖုန်းတွေ ဝင်လာတာ ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် သံသယတွေ ဝင်လာတယ်။ ငါ့မှာ ဘာမှမရှိတော့လို့ သူ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်နေပြီလား ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို ရူးသွပ်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်၊ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သံသယမျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ခဲ့တယ်။

အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု

တစ်ညမှာတော့ သီရိ အိမ်ပြန်နောက်ကျလို့ ကျွန်တော် စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူမ အိမ်ထဲဝင်လာတာနဲ့ ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲညှစ်ပြီး မေးခဲ့တယ်။ ဘယ်သူ့ဆီက ပြန်လာတာလဲ… ဘယ်ယောကျ်ားနဲ့ သွားတွေ့တာလဲ လို့ ကျွန်တော် အော်မိတယ်။ သီရိက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်က တကယ်ကို ကြေကွဲစရာကောင်းတယ်။ သူမ ဘာမှမပြောဘဲ အိပ်ခန်းထဲဝင်ပြီး အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်တော့တယ်။ ကျွန်တော် တားခဲ့ပေမယ့် သူမက ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ ကိုကို… ကိုကိုက ကျွန်မကို မယုံရုံတင်မကဘူး… ကိုကို့ကိုယ်ကိုလည်း မချစ်တော့ဘူး… ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ကျွန်မ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူမ အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ အိမ်အိုကြီးထဲမှာ အရက်ပုလင်းတွေနဲ့အတူ ဘဝကို အဆုံးသတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

ခြောက်လအကြာမှာ ကျွန်တော့်ဆီကို စာအိတ်တစ်အိတ် ရောက်လာတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြွေးအားလုံး ကျေလည်သွားပြီဆိုတဲ့ အထောက်အထားတွေနဲ့အတူ သီရိရဲ့ ရှေ့နေဆီက စာတစ်စောင် ပါလာတယ်။ သီရိဟာ သူမရဲ့ မိဘတွေဆီက အမွေရထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော မြေကွက်ကို ရောင်းပြီး ကျွန်တော့်အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးခဲ့တာပါ။ သူမ ညနက်မှ ပြန်လာတာတွေ၊ ဖုန်းတွေ ခဏခဏ ပြောနေတာတွေက ကျွန်တော့်အကြွေးရှင်တွေနဲ့ ညှိနှိုင်းပေးနေခဲ့တာမှန်း ကျွန်တော် အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို သစ္စာရှိတဲ့ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် မမြင်ဘဲ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်အဖြစ် စွပ်စွဲခဲ့မိတာ။ ကျွန်တော် သူမဆီ ပြေးသွားခဲ့ပေမယ့် နောက်ကျသွားပါပြီ။ သီရိက တခြားနိုင်ငံတစ်ခုကို ထွက်သွားခဲ့ပြီ၊ ဘယ်သူမှ ဆက်သွယ်လို့မရတဲ့ နေရာတစ်ခုကိုပေါ့။ ကျွန်တော့်မှာ အကြွေးတွေ ကင်းသွားပေမယ့် ဘဝမှာ တကယ်တန်ဖိုးထားရမယ့်သူကိုတော့ ထာဝရ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း ချစ်ရုံနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူး။ အဲ့ဒီလူကို ယုံကြည်ပေးဖို့နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အတ္တတွေကို လျှော့ချဖို့က ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်။ လောကမှာ နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ အရာပါ။