နောက်ဆုံးပေးစာ

 နောက်ဆုံးပေးစာ

အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း

ကျွန်တော်နဲ့ "မေ" ဟာ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာတဲ့အထိ တစ်ယောက်လက်တစ်ယောက် မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကြတဲ့ သူတွေပါ။ ရန်ကုန်ရဲ့ မိုးအေးအေးတွေအောက်မှာ ထီးတစ်လက်တည်း ဆောင်းခဲ့ကြဖူးတယ်၊ ပိုက်ဆံမရှိလို့ လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ပဲပြုတ်နဲ့ နံပြားတစ်ချပ်ကို နှစ်ယောက်ခွဲစားရင်း ပျော်ခဲ့ကြဖူးတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်ဟာ မေ့ကို တစ်သက်လုံး ပျော်အောင်ထားဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ရေးဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို အမြဲလှပမနေခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆုတ်ထဲမှာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်တွေက ကျွန်တော့်အချိန်တွေကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျသွားခဲ့ရတယ်။

အခန်း (၂) — သံယောဇဉ်

မေက ဆရာဝန်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ နောက်ဆုံးနှစ် တက်နေရပြီ။ သူမရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တွေကို ကျွန်တော် အနားကနေ ငေးကြည့်ရင်း ဂုဏ်ယူခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အနာဂတ်အတွက် ကတိတွေအများကြီးရှိခဲ့တယ်။ "ကိုယ့်ကို ဘယ်တော့မှ မထားခဲ့နဲ့နော်" လို့ သူမ ပြောတိုင်း ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဒီလက်တွေကို လွှတ်လိုက်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် သေရတာထက် ပိုခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

အခန်း (၃) — အချိုးအကွေ့

ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာတယ်။ ဆေးရုံစရိတ်တွေ၊ ကုသမှုတွေက မေ့ရဲ့ ပညာရေးနဲ့ သူမမိသားစုရဲ့ ဘဝကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေတော့မယ်။ နောက်ပြီး မေ့ကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး သူမရဲ့ အနာဂတ်ကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်မယ့်၊ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် မေ့ဘဝထဲကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက မေ့ကို နိုင်ငံခြားမှာ ပညာဆက်သင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တဲ့သူ။ ကျွန်တော်ဟာ မေ့အတွက် အတားအဆီးတစ်ခု၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို နာကျင်စွာပဲ လက်ခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ မေ့ကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ မုန်းပြီး ထွက်သွားအောင် လုပ်ရမယ်။

အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

ကျွန်တော် စပြီး ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ မေ့ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို မဖြေတော့ဘူး။ 'Seen' ပြပြီး စာမပြန်ဘဲ ထားလိုက်တယ်။ တွေ့တဲ့အခါတိုင်းလည်း အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာပြီး ရန်ဖြစ်တယ်။ "မင်းက ငါ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေပြီ မေ၊ ငါ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေပြီ" လို့ ကျွန်တော် မျက်နှာသေနဲ့ ပြောထွက်ခဲ့တယ်။ မေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ အရည်လည်လာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှန်းခံရသလိုပဲ။ "ရှင် လိမ်နေတာမလား ကို... ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြောစမ်းပါ" လို့ သူမ စွဲစွဲမြဲမြဲ မေးနေပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။

အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း

အမှောင်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း သွေးတွေ အန်ထုတ်နေရတဲ့ အချိန်တွေမှာ မေ့ကို အရမ်းလွမ်းတယ်။ မေ့ဆီကနေ နောက်ဆုံးပို့ထားတဲ့ "ရှင် တကယ်ပဲ ရက်စက်တယ်... ရှင့်ကို ကျွန်မ သေတဲ့အထိ မုန်းသွားမယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ငိုခဲ့ရတယ်။ ဖုန်းနံပါတ်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်၊ နေရပ်လိပ်စာ ပြောင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို သူမ မသိစေဖို့ အစွမ်းကုန် ဖုံးကွယ်ခဲ့တယ်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို မုန်းမှပဲ သူမရဲ့ ဘဝသစ်မှာ ပျော်နိုင်မှာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်ဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ရတယ်။

အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သောအချက်

နှစ်အနည်းငယ် ကြာသွားတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို စောင့်နေရပြီ။ မေဟာ အခုဆိုရင် နိုင်ငံခြားမှာ အောင်မြင်တဲ့ ဆရာဝန်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ၊ သူမ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကိုလည်း ကြားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော် သေဆုံးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှေ့နေကတစ်ဆင့် မေ့ဆီကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပို့ပေးဖို့ မှာကြားခဲ့တယ်။

**အလှည့်အပြောင်း (The Twist):**

မေဟာ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ထင်ထားသလို တောင်းပန်စာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ လှူဒါန်းခြင်းဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ဖခင် နှလုံးရောဂါနဲ့ အသည်းအသန်ဖြစ်နေတုန်းက အမည်မဖော်ဘဲ ငွေကြေးအမြောက်အမြား လှူဒါန်းခဲ့သူဖြစ်ကြောင်းနဲ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို သူမ နာမည်နဲ့ ပရဟိတဖောင်ဒေးရှင်းတစ်ခု ထောင်ပေးခဲ့တာကို သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်အမှန်တရားက အဲဒါတင် မဟုတ်ဘူး။ မေဟာ စာအိတ်ထဲက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့သွားတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော်နဲ့ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက် တွဲနေတယ်လို့ ဟန်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးဟာ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမအရင်း (ဝမ်းကွဲ) ဖြစ်နေပြီး၊ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ပြုစုပေးခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေတာကိုပါ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို မုန်းအောင် တမင်တကာ ဇာတ်လမ်းဆင်ခဲ့တာပါ။

အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

မေဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးပေးစာလေးထဲမှာ ဒီလို ရေးထားခဲ့တယ် - "မေ... ကိုယ့်ကို မုန်းရတာ မင်းအတွက် ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်ထင်ခဲ့လို့ပါ။ ချစ်ရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရတဲ့ နာကျင်မှုထက်၊ မုန်းရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို မေ့ပစ်လိုက်ရတာက ပိုမြန်တယ်မလား။ ကိုယ် မင်းဘဝထဲက ထွက်သွားတာဟာ မင်းရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပိုတောက်ပလာဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ပါစေ။"

**သင်ခန်းစာ -**

တကယ့်အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းတင်မကဘဲ၊ ချစ်ရသူရဲ့ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကိုပါ စတေးရဲခြင်း ဖြစ်သည်။