အဖေကိုပြစ်မှားတဲ့သမီး
အခန်း (၁)
မိုးအေးအေးမှာ အဖေ့ရဲ့ တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးသံက ဧည့်ခန်းထဲအထိ ပျံ့လွင့်နေတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ နားကြပ်ကို ပိုမြဲအောင် တပ်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ အဖေဟာ ဂုဏ်မောက်ချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ်အတွက် အနှောင့်အယှက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ နာမည်က နှင်း။ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ အလုပ်ရခါစ၊ အသိုင်းအဝိုင်းအသစ်၊ သူငယ်ချင်းအသစ်တွေကြားမှာ ကျွန်မက မြို့ကြီးသူ ပုံစံဖမ်းနေရတာလေ။ အဖေကတော့ နယ်က တက်လာတဲ့ ပင်စင်စားစာရေးကြီးပီပီ ပုဆိုးအနွမ်းနဲ့၊ ပါးစပ်ကလည်း အမြဲ ဆေးပေါ့လိပ်နံ့ နံနေတတ်တယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေ အိမ်လာရင် အဖေ့ကို အခန်းထဲက မထွက်ဖို့ အမြဲ သတိပေးထားရတယ်။
အခန်း (၂)
အဲဒီနေ့က ကျွန်မဘဝရဲ့ အရေးအကြီးဆုံးနေ့လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ ကိုသက်နဲ့ သူ့မိဘတွေ ကျွန်မဆီကို လာလည်မယ့်နေ့။ ကိုသက်က ချမ်းသာတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်သား။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ကျွန်မဟာ မိဘတွေက နိုင်ငံခြားမှာ အခြေချနေတဲ့ သူဌေးသမီးတစ်ယောက်လို လိမ်ထားခဲ့တာ။ အဖေ့ကိုတော့ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ကူညီပေးနေတဲ့ အဝေးက အမျိုးကြီးတစ်ယောက်လို့ ပြောထားလိုက်တယ်။ အဖေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို မြင်ပေမဲ့ ကျွန်မ လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ "အဖေ... ဧည့်သည်တွေရှေ့မှာ စကားမပြောနဲ့နော်၊ အဖေက အလုပ်သမားဆိုတာ မမေ့နဲ့" လို့ ကျွန်မ အေးစက်စက် ပြောလိုက်မိတယ်။
အခန်း (၃)
ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရယ်မောသံတွေ လွှမ်းနေတုန်း အဖေက ရေနွေးအိုးလေးကိုင်ပြီး ထွက်လာတယ်။ လက်တွေက တုန်နေတာလေ။ ကိုသက်ရဲ့ အမေက အဖေ့ကို အထင်သေးတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ပြီး "အလုပ်သမားကလည်း ညစ်ပတ်လိုက်တာ၊ လက်တွေလည်း တုန်လို့" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ရှက်လိုက်တာ မျက်နှာ ဘယ်နားထားရမှန်း မသိတော့ဘူး။ အဖေက ပြုံးပြီး ခေါင်းငုံ့ရုံပဲ ငုံ့နေရှာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အဖေ့ရဲ့ တုန်နေတဲ့လက်က ရေနွေးခွက်ကို မှောက်ချမိသွားတယ်။ ကိုသက်ရဲ့ ရှူးဖိနပ်ပေါ်ကို ရေနွေးတွေ စင်ကုန်တာပေါ့။ ကျွန်မ ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲသွားတယ်။ "ဘာလုပ်တာလဲ... ထွက်သွားစမ်း၊ လူ့နုံချာကြီး၊ အခုချက်ချင်း ထွက်သွား" လို့ အဖေ့ကို လူပုံအလယ်မှာ အော်ဟစ်ပြီး တွန်းထုတ်လိုက်မိတယ်။
အခန်း (၄)
ကိုသက်တို့ ပြန်သွားပြီးနောက်မှာ အိမ်ထဲမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းလို တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ အဖေက သူ့အခန်းလေးထဲမှာ အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသက မပြေသေးဘူး။ "အဖေ ဘာလို့ ကျွန်မဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတာလဲ၊ အဖေ့ကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မ ရှက်လွန်းလို့ သေတော့မယ်" လို့ ထပ်ပြောမိတယ်။ အဖေက ကျွန်မကို တစ်ချက်ပဲ ကြည့်တယ်။ "အေးပါ သမီးရယ်... အဖေက သမီးအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေရင် အဖေ မရှိတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ" လို့ ပြောပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မတားခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ဖုန်းဆက်မလာတဲ့ ကိုသက်ဆီကိုပဲ စာတွေ တရပ်စပ် ပို့နေခဲ့တယ်။ စာတွေက Seen ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်စာ မလာခဲ့ဘူး။
အခန်း (၅)
နောက်တစ်ပတ်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ လောကကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့တယ်။ ကိုသက်က ကျွန်မကို Block သွားတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေဆီက သိလိုက်ရတာက ကိုသက်ဟာ လူလိမ်တစ်ယောက်တဲ့။ သူဌေးသား မဟုတ်ဘဲ မိန်းကလေးတွေဆီက ငွေလိမ်နေတဲ့သူ။ ကျွန်မရဲ့ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေတွေ၊ အဖေ ပင်စင်လစာထဲက စုပေးထားတဲ့ ငွေတွေကို သူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ဆိုပြီး ယူသွားခဲ့တာ အကုန်လုံးပါသွားပြီ။ ကုမ္ပဏီမှာလည်း ကျွန်မရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေ ပေါ်ကုန်လို့ အလုပ်က ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတယ်။ အိမ်လခ မပေးနိုင်တော့လို့ အိမ်ရှင်က ဖယ်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ဖုန်းဆက်စရာ လူလည်း မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာမှ အဖေ့ကို သတိရလာတယ်။ အဖေ့ဆီ ဖုန်းဆက်ပေမဲ့ "ဒီဖုန်းနံပါတ်သည် အဆက်အသွယ် မရှိပါ" ဆိုတဲ့ အသံပဲ ကြားနေရတယ်။
အခန်း (၆)
ကျွန်မ အဖေရှိနိုင်မယ့် နယ်မြို့လေးကို ငိုယိုပြီး လိုက်သွားခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဦးလေးကြီး တစ်ယောက်ဆီ ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတယ်။ "သမီး... သမီးအဖေက သမီးကို စိတ်မနာပါဘူး၊ သမီး ယူမယ့်သူက လူလိမ်ဆိုတာ သူ သိခဲ့တယ်၊ အဲဒါကြောင့် သမီး အရှက်မကွဲအောင် သူက အဲဒီလူကို ငွေတွေပေးပြီး သမီးနားက ထွက်သွားဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တာ၊ သမီးအဖေမှာရှိတဲ့ နောက်ဆုံး မြေကွက်လေးကို ရောင်းပြီး အဲဒီလူကို ပေးလိုက်ရတာလေ" တဲ့။ ကျွန်မ ဆွံ့အသွားတယ်။ "အခု အဖေ ဘယ်မှာလဲဟင်" လို့ မေးတော့ ဦးလေးကြီးက မျက်ရည်တွေနဲ့ ခေါင်းခါပြတယ်။ "သူ သေသွားပြီ သမီး... အဲဒီညက အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာတဲ့အချိန် မိုးထဲရေထဲ လဲကျပြီး ဆေးရုံရောက်ခဲ့တာ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကြောင်းမကြားဖို့ သူ မှာခဲ့တယ်၊ သမီးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်မှာ စိုးလို့တဲ့"။
အခန်း (၇)
ကျွန်မ အဖေ့ရဲ့ အုတ်ဂူလေးရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေမိတယ်။ အဖေ့ကို ပြစ်မှားခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေ၊ အဖေ့ကို တွန်းထုတ်ခဲ့တဲ့ လက်တွေက ကျွန်မကို ပြန်ပြီး သတ်နေသလိုပဲ။ ဘဝမှာ အလုပ်၊ ငွေကြေး၊ အချစ် အားလုံး ပျက်စီးသွားတာထက် အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာကို နားမလည်ခဲ့တာက ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ နောင်တတွေနဲ့အတူ အဖေမရှိတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်မိတယ်၊ အဖေ့ဆီက နောက်ဆုံးဝင်ထားတဲ့ စာတိုလေးက အခုမှ မြင်ရတော့တယ်။ "သမီးလေး... ထမင်းမှန်မှန်စားပါ၊ အဖေ သမီးကို ဘယ်တော့မှ စိတ်မဆိုးဘူး" တဲ့။
သင်ခန်းစာ - မိဘဆိုတာ သမီးသမီးတွေရဲ့ အမှားကို ဖုံးကွယ်ပေးဖို့ ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ဝံ့သူတွေဖြစ်ပြီး နောင်တဆိုတာ အချိန်လွန်မှ ရောက်လာတတ်တဲ့ အဆိပ်အတောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
Comments
Post a Comment