ကျွန်မ အေးချမ်းနေပါပြီ

 ကျွန်မ အေးချမ်းနေပါပြီ

အခန်း (၁) — Setup

ကျွန်မ အခန်းထောင့်မှာ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ထိုင်နေတာ ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ မသိတော့ဘူး။ အခန်းထဲမှာ မှောင်မည်းနေပေမဲ့ မီးမဖွင့်ရဲဘူး။ မင်းခန့် ပြန်လာရင် ကျွန်မ မီးဖွင့်ထားတာကိုတောင် အပြစ်ရှာလိမ့်မယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ သူ့ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုတွေ၊ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေကြားမှာပဲ ကုန်ဆုံးရတာပါ။ ကျွန်မဟာ အရင်က ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါလို့ ပြောရင် အခုမြင်နေရတဲ့ လူတွေက ယုံမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မမှတ်မိတော့တာကြာပြီ။ ကျွန်မက လူကို အလွန်ယုံလွန်းတဲ့လူပါ၊ အဲ့ဒါပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို ပျက်စီးစေခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးအစလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက ကျွန်မဘဝရဲ့ နိဂုံးဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

အခန်း (၂) — Connection

ကျွန်မတို့ စတွေ့တုန်းက မင်းခန့်ဟာ အရမ်းကို နူးညံ့တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မ ဘာပဲလိုလို သူက အမြဲဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ မင်း မရှိရင် ငါသေသွားလိမ့်မယ် ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ ကျွန်မ ပျော်ဝင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်၊ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုထက် သူ့ကို ပိုဦးစားပေးလာအောင် သူက တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖန်တီးခဲ့တာ။ ကျွန်မဘက်ကလည်း ဒါကို အချစ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မက ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ငတ်မွတ်နေတဲ့သူမို့ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတုအယောင်တွေကြားမှာ နစ်မွန်းခဲ့တာပါ။ သူက ကျွန်မအတွက် လုံခြုံရာအရပ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ အဲ့ဒါဟာ ကျွန်မကို ပိတ်လှောင်မယ့် လှောင်အိမ်ရဲ့ အစအနတွေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃) — Turning Point

ပြောင်းလဲမှုက ဖြည်းဖြည်းချင်း စလာတာ။ ပထမဆုံး သူက ကျွန်မ ဖုန်းကို စစ်ဆေးတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ ဝတ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကန့်သတ်လာတယ်။ နင်က လှလို့ တခြားယောက်ျားတွေ ကြည့်မှာ စိုးလို့ပါ ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မကို ပျော်စေခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ ထိန်းချုပ်မှုမှန်း သိလာရတယ်။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်သွားဖို့ ပြင်တော့ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ဖုန်းကို ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့တယ်။ နင် ငါ့နားမှာပဲ နေရမယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရဘူး တဲ့။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေဟာ သူ့လက်ထဲကို တစ်စစီ ရောက်သွားတော့တာပါပဲ။ ကျွန်မက သူ့ကို မဆုံးရှုံးချင်တာနဲ့ပဲ အရာရာကို ခေါင်းငုံ့ခံခဲ့တယ်။

အခန်း (၄) — Conflict Deepens

မင်းခန့်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ သူက ကျွန်မကို လူကြားထဲမှာ အရှက်ခွဲတယ်၊ ပြီးရင် အိမ်ရောက်တော့ တောင်းပန်တယ်။ ကျွန်မက ရူးနေတာလို့ သူက အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ နင်က စိတ်မနှံ့လို့ ငါက သည်းခံနေရတာ ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မ နားထဲမှာ စွဲနေပြီ။ ပြီးတော့ ဆု ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ သူ ပတ်သက်နေတာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် သူ မကိုင်ဘူး။ စာပို့ရင် seen ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်စာမလာဘူး။ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး မေးရင်တော့ နင်က စိတ်ကူးယဉ်နေတာ၊ အဲ့ဒါ ငါ့အလုပ်ကလူပါ လို့ပဲ အော်ဟစ်ဆဲဆိုတတ်တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် တကယ်ပဲ ရူးနေပြီလားလို့ သံသယဝင်လာတဲ့အထိ သူက ကျွန်မကို ပုံဖော်ခဲ့တာပါ။

အခန်း (၅) — Emotional Collapse

ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေ တစ်စစီ ကြွေမွကုန်ပြီ။ တစ်ညမှာ သူ မူးပြီး ပြန်လာတော့ ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ခဲ့တယ်။ နင်က ငါ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ၊ နင် ဘာမှလည်း အသုံးမကျဘူး တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ပါးရိုက်ခံရတာထက် ပိုနာကျင်တယ်။ ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ကြည့်မိတော့ မျက်ကွင်းတွေ ညိုပြီး ပိန်လှီနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုပဲ တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မမှာ အားကိုးရာ မရှိတော့ဘူး။ မိသားစုနဲ့လည်း အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားခဲ့တာ ကြာပြီလေ။ ကျွန်မ ဒီဘဝကနေ လွတ်မြောက်ချင်ပေမဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်သံတွေကို ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မ သေသွားရင်တောင် အေးချမ်းမယ်လို့ တွေးမိတဲ့အထိ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းခဲ့ရတယ်။

အခန်း (၆) — Breaking Point

အမှန်တရားက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရုပ်ဆိုးခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာ မင်းခန့် အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းထဲက ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီဗီဒီယိုထဲမှာ မင်းခန့်နဲ့ ဆု ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ရယ်မောနေကြတယ်။ မင်းခန့်က ပြောနေတယ်... အဲ့ဒီမိန်းမကို ငါ ဘယ်လို ကစားနေလဲ ကြည့်ဦး၊ သူမက အရမ်းအ တယ်၊ ငါမရှိရင် သေတော့မယ့်အတိုင်းပဲ လို့။ ဆုက မင်းခန့်ရဲ့ ရည်သူစားမဟုတ်ဘူး၊ သူက မင်းခန့်ရဲ့ ညီမအရင်း ဖြစ်နေတာပါ။ သူတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ယူဖို့၊ ကျွန်မကို စိတ်ရူးပေါက်အောင် လုပ်ပြီး ဆေးရုံပို့ဖို့ ကြံစည်နေကြတာ။ နင်... မင်း တကယ်အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား... လို့ ကျွန်မ ပါးစပ်က တိုးတိုးလေး ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူက လူသတ်သမားထက် ပိုယုတ်မာတဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

အခန်း (၇) — Ending + Lesson

ကျွန်မ ဘာအော်ဟစ်သံမှ မပြုလုပ်ခဲ့ဘူး။ အေးစက်စက်နဲ့ပဲ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို ထည့်ပြီး အိမ်ကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မက မြို့နဲ့ အဝေးကြီးမှာ ရောက်နေပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ရဲတိုင်ခဲ့တယ်၊ သူတို့ မောင်နှမရဲ့ ကြံစည်မှု သက်သေတွေကို တင်ပြခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူ ထောင်ထဲမှာပါ။ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ အရင်လို ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ တစ်ခါတလေ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ညတွေမှာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောမိတယ်... ကျွန်မ အေးချမ်းနေပါပြီ လို့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအေးချမ်းမှုက နာကျင်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အေးချမ်းမှုမျိုးပါ။

သင်ခန်းစာ - တချို့လူတွေကို ချစ်တာနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားဖို့နဲ့ ဘယ်အချိန်မှာ လက်လွှတ်ရမလဲဆိုတာ သိဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။