ပထွေးနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်

 အခန်း (၁) အမေ့ရဲ့ အပြုံးသစ်များ

ကျွန်မနာမည် နွေ။ ကျွန်မအဖေဆုံးသွားတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ အဲဒီဆယ်နှစ်လုံးလုံး အမေဟာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းအတွက်နဲ့ သူ့ဘဝကို မြှုပ်နှံထားခဲ့တာ။ အမေ့မျက်နှာမှာ အပြုံးဆိုတာ ရှားပါးပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ဦးကိုကိုလွင် ဆိုတဲ့လူ ကျွန်မတို့ဘဝထဲ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အမေ့မျက်နှာမှာ ပန်းတွေပြန်ပွင့်လာခဲ့တယ်။ သူက အမေ့ထက် အသက်နည်းနည်းငယ်ပေမဲ့ အမေ့အပေါ် အရမ်းဂရုစိုက်တယ်လို့ ထင်ရတယ်။ အမေ ပျော်နေတာကို မြင်ရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အရာအားလုံးထက် အရေးကြီးပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူတို့လက်ထပ်ကြမယ်ဆိုတော့ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီခေါင်းညိတ်မှုဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံးတွင်းနက်ကြီးထဲကို ဆင်းဖို့ လှေကားထစ်တစ်ခု ဖြစ်လာမယ်မှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၂) နီးကပ်လာတဲ့ အရိပ်မည်း

ဦးကိုကိုလွင်က အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အရမ်းယဉ်ကျေးတဲ့ လူကြီးလူကောင်း။ ဒါပေမဲ့ အမေ အိမ်မှာမရှိတဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက ကျွန်မအပေါ်မှာ ရွံစရာကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လာတယ်။ အမေ့ကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အမေက သူ့ကို အရမ်းချစ်နေတာ။ "ကိုကိုလွင်က နွေ့ကို သူ့သမီးအရင်းလေးလို ချစ်ရှာတာ" လို့ အမေက ဂုဏ်ယူတင့်တယ်စွာ ပြောတတ်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စူးခနဲ နာကျင်ရတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းထဲမှာ သူ့ဆီက လာထားတဲ့ မဖွယ်မရာ စာတိုတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်။ အမေ မြင်သွားရင် နှလုံးရောဂါအခံရှိတဲ့ အမေ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကို ကျွန်မ အသက်ထက် ကြောက်တာပါ။ ကျွန်မဟာ အမေ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိနဲ့ နေထိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မဘက်မှာ မရှိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃) လှည့်ပြန်လို့မရတဲ့ အလှည့်အပြောင်း

အဲဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ အမေက နယ်က အဒေါ်ဖြစ်သူ နေမကောင်းလို့ သွားပြုစုနေတဲ့အချိန်။ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ သူ နှစ်ယောက်တည်း။ ကျွန်မ အခန်းတံခါးကို သေချာဂျိတ်ထိုးပြီး အိပ်ခဲ့ပေမဲ့ သူက အပိုသော့နဲ့ ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရုန်းကန်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ငိုသံတွေဟာ မိုးသံတွေအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မအတွက် ကမ္ဘာပျက်တဲ့ညပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်ခဲ့သလို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း သတ်သေချာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသာ သေသွားရင် အမေ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အမေ ယုံကြည်အားကိုးနေတဲ့ သူ့ခင်ပွန်းက ဒီလိုလူမျိုးဆိုတာ သိသွားရင် အမေ ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား။ ကျွန်မ ရေငုံနှုတ်ပိတ်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ လူမသိ၊ နတ်မသိ ဒီဒဏ်ရာကို မြှုပ်နှံထားဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

လအနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ ရင်သားတွေ နာကျင်လာပြီး မနက်ခင်းတိုင်း ပျို့အန်ချင်လာတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ စစ်ဆေးကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ရလဒ်က အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်း။ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး တစ်ပတ်ချာချာလည်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ ပထွေးနဲ့ ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်။ ဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နားထည်ထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ဦးကိုကိုလွင်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ အမေ့အနားမှာ ကောင်းပြနေတုန်း။ ကျွန်မ သူ့ကို သီးသန့်ခေါ်ပြောတော့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "နင် အမေ့ကို ပြောရဲရင် ပြောလိုက်လေ၊ နင့်အမေ နှလုံးရပ်ပြီး သေသွားတာကို မြင်ချင်ရင်ပေါ့" တဲ့။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိနေတယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို ချစ်တဲ့စိတ်ကို သူက ဓားစာခံလုပ်ထားတာ။

အခန်း (၅) ခံစားချက်တို့ ပြိုလဲခြင်း

အမေက ကျွန်မရဲ့ ဖျော့တော့နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေမှန်း သိလာတယ်။ "နွေ... သမီး နေမကောင်းဘူးလား" လို့ အမေက မေးတိုင်း ကျွန်မ မျက်ရည်တွေကို အောင့်ထားရတယ်။ အမေ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ဆူးတွေလိုပဲ။ တစ်ညမှာတော့ အမေက ကျွန်မရဲ့ အခန်းထဲက အမှိုက်ပုံးထဲမှာ ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးတဲ့တံကို တွေ့သွားခဲ့တယ်။ အမေ့မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတာကို မြင်ရတဲ့အချိန်ဟာ ကျွန်မဘဝမှာ အကြောက်ဆုံး အချိန်ပါပဲ။ "ဒါ... ဒါက ဘာလဲ နွေ။ သမီး... ဘယ်သူနဲ့လဲ" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ အသံတွေ တုန်ယင်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဦးကိုကိုလွင်က အခန်းဝမှာ ရပ်ကြည့်နေတယ်။ သူ့အကြည့်တွေက ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။ 'ပြောလိုက်လေ... အမေ သေသွားအောင် ပြောလိုက်' ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုး။

အခန်း (၆) အဆုံးစွန်သော စတေးမှု

ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ အမေ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ အမေ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ကျွန်မ ဖျက်ဆီးလို့ မဖြစ်ဘူး။ အမေဟာ ဒီလူ့ကို အရမ်းအားကိုးတာ။ အမေ သိသွားရင် အမေ သေသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့... ကျွန်မပဲ လူဆိုးဖြစ်လိုက်မယ်။

"သမီး... သမီးမှာ ရည်းစားရှိတယ်အမေ။ သူနဲ့ မှားခဲ့တာ။ သူက အခု ထွက်ပြေးသွားပြီ" လို့ ကျွန်မ လိမ်ပြောလိုက်တယ်။

အမေက ကျွန်မကို ဖြတ်ခနဲ ပါးရိုက်ချလိုက်တယ်။ "ငါ့သမီးက ဒီလောက် အရှက်မရှိဘူးလို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ငါ့မျက်နှာကို ဘယ်လိုပြရမလဲ" တဲ့။ အမေ ငိုတယ်။ အမေ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ လဲကျသွားတဲ့အခါ ဦးကိုကိုလွင်က ပြေးထူပြီး အမေ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေတယ်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ မိသုဇာရယ်၊ ကလေးက ငယ်သေးလို့ မှားတာပါ။ ကိုယ်တို့ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့" တဲ့။ သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သွေးမျက်ရည် ကျရတယ်။

အခန်း (၇) ဇာတ်သိမ်းနှင့် သင်ခန်းစာ

ကျွန်မ အိမ်ကနေ ဆင်းခဲ့တယ်။ အမေက ကျွန်မကို သမီးအဖြစ်က စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်မမှာ ပါသွားတာက အဝတ်အစား အနည်းငယ်နဲ့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုတွေပဲ။ အမေ့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကျွန်မဟာ "အတုအယောင် သမီးမိုက်" ဘဝကို ခံယူခဲ့တယ်။ လမ်းခွဲမှာ နောက်ဆုံးအကြိမ် အိမ်ကို လှည့်ကြည့်တော့ အမေ့ကို ဖေးမထားတဲ့ ဦးကိုကိုလွင်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အမေဟာ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ လုံခြုံတယ်လို့ ထင်နေရှာမှာပဲ။

ကျွန်မ အခုတော့ ဝေးလံတဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့မှာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရတယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးကတော့ တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာပြီ။ ဒီကလေးဟာ မုန်းတီးခြင်းရဲ့ ရလဒ် ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သွေးသားပဲမို့ ကျွန်မ မစွန့်ရက်ဘူး။ ကျွန်မဘဝရဲ့ နွေဦးတွေဟာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ ကမ္ဘာလေး မပြိုလဲသွားတာကိုပဲ ကျွန်မ ကျေနပ်ရပါတယ်။ ကျွန်မဟာ ကိုယ်တိုင် ငရဲကျခံပြီး အမေ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံကို ဖန်တီးပေးခဲ့သူပါ။

သင်ခန်းစာ -

တချို့သော မေတ္တာတရားတွေဟာ အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟခြင်းထက်၊ အမှန်တရားကို ကိုယ်တိုင် မျိုသိပ်ပြီး အပြစ်သားအဖြစ် ခံယူခြင်းနဲ့သာ သက်သေထူတတ်ကြပါတယ်။