အမေကိုစွန့်ပစ်တဲ့ သမီး

 အခန်း (၁) — အတိတ်ကို ဖုံးကွယ်ခြင်း

ကျွန်မရဲ့ နာမည်က နွေဦး။ အခုတော့ လူဂုဏ်ထံအသိုင်းအဝိုင်းမှာ မျက်နှာပွင့်တဲ့ ကုမ္ပဏီအရာရှိတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လှပတဲ့ ဝတ်စုံတွေအောက်မှာ ပုပ်စော်နံတဲ့ အတိတ်တစ်ခုရှိခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ လမ်းဘေးမှာ ဟင်းရွက်ရောင်းပြီး ကျွန်မကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တဲ့ အမေပဲ။ အမေ့ရဲ့ လက်သည်းကြားက မြေကြီးတွေ၊ အမေ့ဆီကထွက်တဲ့ ချွေးနံ့နဲ့ ငါးပိနံ့တွေကို ကျွန်မ ရွံခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အောင်မြင်လာတဲ့နေ့မှာ အမေ့ကို မြို့ပြင်က အိမ်အိုလေးတစ်လုံးမှာ သွားထားခဲ့ပြီး "သမီးကို လာမရှာပါနဲ့၊ သူများတွေသိရင် သမီး သိက္ခာကျလို့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မတို့ သားအမိဆက်ဆံရေးကို သံချေးတက်နေတဲ့ သော့ခလောက်နဲ့ ခတ်ပစ်ခဲ့တယ်။

အခန်း (၂) — ချည်နှောင်မှုအကြွင်းအကျန်

အမေက ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ မျက်ရည်တွေဝဲနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းပဲငြိမ့်ပြခဲ့တယ်။ အမေ နောက်ဆုံးပေးခဲ့တာကတော့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ပဝါလေးတစ်ထည်ထဲမှာ ထုပ်ထားတဲ့ ရွှေလက်စွပ်အသေးလေးတစ်ကွင်း။ "ဒါလေးက သမီး မင်္ဂလာဆောင်ရင် ဝတ်ဖို့ အမေ စုထားတာ" တဲ့။ ကျွန်မ အဲဒီလက်စွပ်ကို "ညစ်ပတ်လိုက်တာ" လို့ ပြောပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ချခဲ့တုန်းက အမေ့မျက်နှာ ဘယ်လိုပျက်သွားမလဲဆိုတာ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မအတွက်ကတော့ အတိတ်ဆိုတာ ဖြတ်တောက်ပစ်ရမယ့် အပိုပစ္စည်းသက်သက်ပဲ။

အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း

ကျွန်မ သူဌေးသားတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျတယ်။ အမေ့ကိုတော့ "မိဘမဲ့" လို့ လိမ်ညာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ်က တောက်ပြောင်လွန်းလို့ အမေ့ကို လုံးဝမေ့သွားခဲ့တာ။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်တဲ့ ရုံးခန်းရှေ့ကို အသက်ကြီးကြီး မိန်းမကြီးတစ်ယောက် ခဏခဏ ရောက်လာတတ်တာ သတိထားမိတယ်။ အဝတ်အစား စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်နဲ့ အဲဒီမိန်းမကြီးက ကျွန်မကို အဝေးကနေ ငေးကြည့်နေတတ်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ရုံးက လုံခြုံရေးတွေက မောင်းထုတ်ရင် သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြီး ထွက်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ သိတာပေါ့... အဲဒါ အမေမှန်း။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ပြီး "နောက်တစ်ခါ လာရင် ရဲတိုင်မယ်" လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ အမေ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာတော့ဘူး။

အခန်း (၄) — နာကျင်မှု၏ အစ

နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မဆီကို လစဉ်လတိုင်း ပါဆယ်ထုတ်လေးတွေ ရောက်လာတတ်တယ်။ အထဲမှာ ကျွန်မ ငယ်ငယ်က ကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်တွေ၊ ငါးခြောက်ကြော်လေးတွေ။ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မစားခဲ့ဘူး။ "မြင်ရတာတောင် ရွံတယ်" ဆိုပြီး အမှိုက်ပုံးထဲပဲ တန်းထည့်ခဲ့တာ။ ဖုန်းထဲမှာလည်း Unknown Number နဲ့ Message တွေ ဝင်လာတတ်တယ်။ "နေကောင်းလား သမီး... ထမင်းမှန်မှန်စားပါ" တဲ့။ ကျွန်မ တစ်ခါမှ Reply မပြန်ခဲ့သလို အဲဒီနံပါတ်ကိုပါ Block ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာနက အမေ့ရဲ့ မေတ္တာထက် ပိုမြင့်နေခဲ့တာကိုး။

အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရလာတဲ့အခါမှ မိခင်ဆိုတဲ့ စိတ်က စဝင်လာတယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေး လှုပ်တာကို ခံစားရတိုင်း ငါ့အမေလည်း ငါ့အပေါ် ဒီလိုပဲ ချစ်ခဲ့မှာပဲဆိုတဲ့ အတွေးက ရင်ထဲကို အပ်နဲ့ထိုးသလို နာကျင်စေတယ်။ တစ်ညမှာ ကျွန်မ အိမ်မက်ဆိုးတွေမက်ပြီး လန့်နိုးလာတယ်။ အမေ ကျွန်မကို ချော့သိပ်နေတဲ့ ပုံရိပ်ဟောင်းတွေက မျက်လုံးထဲမှာ ပြန်မြင်လာတယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို လွမ်းလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာနတွေ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ကျလာပြီး အမေ့ဆီသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ အမှားတွေကို တောင်းပန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ တွေးခဲ့တာ။

အခန်း (၆) — အမှန်တရား၏ ရိုက်ချက်

ကျွန်မ အမေ့ကို ထားခဲ့တဲ့ အိမ်အိုလေးဆီ အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်က ဟောင်းလောင်းပြင်ကြီး။ အိမ်နီးနားချင်းတစ်ယောက်က ကျွန်မကို မြင်တော့ စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။

"ညည်းအမေက ဒီအိမ်မှာ မနေတာ ကြာပြီ။ ညည်း ရုံးခန်းက အမှိုက်သိမ်းတဲ့ အလုပ်ကို ဝင်လုပ်နေတာ။ ညည်းကို အဝေးကနေ မြင်ရဖို့အတွက် အဲဒီအလုပ်ကို တောင်းပန်ပြီး လုပ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့... ညည်းကို လိမ်ညာထားတဲ့အတွက် အရှက်မကွဲစေချင်လို့ သူက မျက်နှာကို ပုဆိုးနဲ့ အမြဲစည်းထားတတ်တယ်"

ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး စုတ်ပြတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အမေက ကျွန်မရုံးမှာ အမှိုက်သိမ်းနေတဲ့သူလား? ကျွန်မ နေ့တိုင်း ဖြတ်သွားရင်း နှာခေါင်းပိတ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီအမှိုက်သိမ်းသမားက အမေလား?

"သူ မနေ့ကပဲ ဆုံးပြီ။ ညည်းတို့ ကုမ္ပဏီက မှန်ပြတင်းပေါက်တွေကို အပြင်ကနေ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း အမြင့်ကနေ ပြုတ်ကျတာ။ ဆုံးခါနီးအထိ သူပြောသွားတာက 'ငါ့သမီးကို မပြောပါနဲ့၊ သူ အလုပ်ပျက်လိမ့်မယ်' တဲ့"

အခန်း (၇) — နောင်တနှင့် သင်ခန်းစာ

ကျွန်မ အမေ့ရဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို ကြည့်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မ လွှင့်ပစ်ခဲ့တဲ့ ရွှေလက်စွပ်လေးလည်း ရှိနေတယ်။ အမေက အမှိုက်ပုံးထဲကနေ ပြန်ကောက်ပြီး သိမ်းထားခဲ့တာ။ ပြီးတော့ စာတိုလေးတစ်စောင်... "သမီး... အမေက သမီးအတွက် အမှိုက်ဖြစ်နေရင်တောင်၊ အမေ့အတွက်တော့ သမီးက ကမ္ဘာကြီးပါ။ သမီးလေး ဘဝမှာ စိတ်ချမ်းသာပါစေ"

ကျွန်မ အမေ့ကို ပြန်တောင်းပန်ချင်ပေမဲ့ အခုတော့ အမေက မြေကြီးအောက်မှာ။ ကျွန်မ ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ရာထူးတွေက အမေ့ရဲ့ "ဟဲ့ သမီး" ဆိုတဲ့ ခေါ်သံလေးကိုတောင် ပြန်မဝယ်ပေးနိုင်တော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တဲ့ အရာဆိုတာ သိလိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်မမှာ တောင်းပန်ခွင့်တောင် မရှိတော့ဘူး။

**သင်ခန်းစာ။ ။** "မိဘဆိုတာ အစားထိုးလို့မရတဲ့ ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ပိုင်ရှင်တွေပါ။ သူတို့ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူတို့မရှိတော့တဲ့ အခါမှ သိရခြင်းဟာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရှုံးနိမ့်မှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။"