ကြာကူလီ
ကြာကူလီ
အခန်း (၁) — အပေါ်ယံ ပကာသန
ကျွန်တော်က လူတွေရဲ့ အားနည်းချက်ကို ကစားရတာ ဝါသနာပါတဲ့လူပါ။ လူတစ်ဖက်သားကို စကားလုံးတွေနဲ့ ဘယ်လိုသိမ်းသွင်းရမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ပြုံးပြပြီး ဘယ်အချိန်မှာ မျက်ရည်ခံရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိတယ်။ အဝတ်အစား တောက်တောက်ပြောင်ပြောင်၊ နာရီအကောင်းစားနဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ထိပ်တန်းအရောင်းမန်နေဂျာတစ်ယောက်အဖြစ် ကျွန်တော့်ဘဝက ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ချစ်သူနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ငွေကြေးနဲ့ ဂုဏ်ပကာသန ပေးနိုင်တဲ့ သီရိ၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို စိတ်အေးချမ်းမှုပေးနိုင်တဲ့ နုနု။ ကျွန်တော်ဟာ ဒီနှစ်ယောက်ကြားထဲမှာ ဖောက်ပြန်နေတာမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ဘဝ တိုးတက်ဖို့အတွက် နယ်ရုပ်တွေကို နေရာချထားတာလို့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲညာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အလွန်အမင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲတာပါပဲ။ လောကမှာ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူမှ မလှည့်စားနိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။
အခန်း (၂) — ဆက်နွယ်မှုများ
သီရိက ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ရဲ့ သမီးဖြစ်တဲ့အတွက် သူမကို ဖားရတာ ကျွန်တော့်အတွက် အလုပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ သူမရှေ့မှာ ကျွန်တော်ဟာ အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်တတ်တဲ့ လူယုံတော်ကြီးပေါ့။ တစ်ဖက်မှာလည်း နုနုကို "ငါ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ ဖုန်းမကိုင်နိုင်တာ" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေနဲ့ ပတ်ချာလည်အောင် ရိုက်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။ နုနုက ကျွန်တော့်ကို အသက်ထက်မက ချစ်တဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ကျွန်တော် ဘာပြောပြော ယုံတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ အသုံးချခံတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ "မင်းက ငါ့ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကျွန်တော် နေ့တိုင်း နှစ်ယောက်စလုံးကို ပြောဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲမှာ တစ်နေ့ကို ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်း ရာနဲ့ချီရှိပြီး လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို လိုချင်နေကြတာလို့ ထင်ခဲ့မိတာ။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
အက်ကြောင်းက အလုပ်ကနေ စပြီး ပေါ်လာတာပါ။ ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်းအချို့ကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် လှည့်စားသုံးစွဲထားတာတွေ ရှိတယ်။ သီရိနဲ့ နီးစပ်နေတာမို့ ဘယ်သူမှ မစစ်ဆေးရဲဘူးလို့ တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ ကုမ္ပဏီကို ပြင်ပစာရင်းစစ်အဖွဲ့ ရောက်လာတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မလုံခြုံမှုတွေ စတင်လာတယ်။ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမရတော့ဘူး။ သီရိဆီက ဖုန်းတွေလာရင်လည်း အရင်လို မချိုသာနိုင်တော့ဘူး။ နုနုဆီကိုလည်း မသွားနိုင်တာ ကြာလာတယ်။ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဖဲထုပ်အိမ်လေးဟာ လေစိမ်းတစ်ချက်အဝှေ့မှာ ပြိုတော့မယ့်အတိုင်း တုန်ခါနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် သီရိကို အကူအညီတောင်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူမက "အလုပ်ကိစ္စကိုတော့ ငါလည်း ဝင်မပါချင်ဘူး မင်းထက်" လို့ အေးစက်စက် ပြောလာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) — အနက်ရှိုင်းဆုံး ပဋိပက္ခ
ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့တယ်။ ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ကနေ ခေတ္တရပ်နားလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဆီကို ငွေချေးထားတဲ့သူတွေက အိမ်အထိ လိုက်လာကြတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ဆီကမှ အကူအညီမရခဲ့ဘူး။ သီရိကို ဖုန်းခေါ်ရင် Seen ပြပြီး ပြန်မဖြေတော့ဘူး။ "သီရိ... နင် တကယ်အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား..." လို့ ကျွန်တော် စာတွေ အကြိမ်ကြိမ်ပို့ခဲ့ပေမဲ့ သူမဆီက တိတ်ဆိတ်ခြင်းပဲ ပြန်ရခဲ့တယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း နုနုက ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်လာပြီး သူမသိမ်းထားတဲ့ စုဗူးလေးကို ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီငွေလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ သိန်းရာချီတဲ့ အကြွေးတွေအတွက်တော့ သဲထဲရေသွန်ပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းပြီး မောင်းထုတ်လိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားဆိုတာ အဲ့ဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
တစ်ပတ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ဘဝက အကုန်ပျက်စီးသွားတယ်။ ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော့်ကို တရားစွဲဖို့ ပြင်တယ်။ သီရိက တခြားသူဌေးသားတစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို လူမှုကွန်ရက်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် ရူးမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက် အသုံးချခံ သက်သက်ပဲလား။ ကျွန်တော် လူတွေကို ကစားနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က အကစားခံနေရတာပါလား။ နုနုဆီကို ဖုန်းခေါ်ကြည့်ပြန်တော့လည်း ဖုန်းက စက်ပိတ်ထားတယ်။ သူမ အိမ်ကို သွားကြည့်တော့ သူမ မိဘတွေက ကျွန်တော့်ကို တံခါးတောင် မဖွင့်ပေးတော့ဘူး။ "မင်းလိုလူစားက ငါတို့သမီးကို မချစ်ခဲ့ဘူး၊ မင်းကိုယ်မင်းပဲ ချစ်တာ" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်ဟည်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အရက်ပုလင်းတွေကြားထဲမှာ ငိုနေမိတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့မရတဲ့ ငိုရှိုက်ခြင်းမျိုးပေါ့။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော ကျိုးပျက်ခြင်း
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အခါးဆုံး အလှည့်အပြောင်းက ကျွန်တော် တရားရုံးသွားရမယ့်နေ့မှာ ပေါ်လာတာပါ။ သီရိက ကျွန်တော့်ကို သက်သေအထောက်အထားတွေနဲ့ အသေသတ်ဖို့ လုပ်ခဲ့တာဟာ သူမ သိချင်လို့မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော် နုနုနဲ့ ပတ်သက်နေတာကို လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လကတည်းက သိနေလို့ပါတဲ့။ သူမက ကျွန်တော့်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ချောက်ထဲကျအောင် တွန်းပို့ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် သူမကို လှည့်စားနေတယ်လို့ ထင်နေချိန်မှာ သူမက ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးဖို့ စီစဉ်နေခဲ့တာ။ "မင်းထက်... နင်က ကြာကူလီဆိုပေမဲ့ ငါ့လက်ထဲမှာတော့ နင်က ဖုန်မှုန့်ပါပဲ" လို့ သူမက တရားရုံးအထွက်မှာ တိုးတိုးလေး ပြောသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် လူမိုက်ငှားပြီး သူမကို လုပ်ကြံဖို့အထိ တွေးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ပြားစေ့တစ်စေ့တောင် မရှိတော့ပါဘူး။ အရာအားလုံးက ပြိုလဲသွားပြီ။ အလုပ်လည်းမရှိ၊ မိသားစုကလည်း စွန့်ခွာ၊ ချစ်သူတွေကလည်း ကလဲ့စားချေလို့။ ကျွန်တော်ဟာ လမ်းဘေးက ခွေးတစ်ကောင်ထက်တောင် ပိုပြီး အထီးကျန်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
အခု ကျွန်တော်ဟာ မြို့ပြင်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်မှာ စားပွဲထိုးလုပ်နေရပါတယ်။ တစ်ချိန်က ဝတ်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပုံတွေ၊ နာရီတွေဟာ အပေါင်ဆိုင်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ညဘက်ဆိုရင် ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ဘူး။ နုနုရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ သီရိရဲ့ အေးစက်တဲ့ အပြုံးတွေကို အလှည့်ကျ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူတွေကို လှည့်စားပြီး အောင်မြင်မှု ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ "ကြာကူလီ" တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာ အကြီးကြီး ပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ မုသားနန်းတော်ဟာ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပြန်ပြီး ပိသေစေခဲ့တာပါ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားတိုင်း၊ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အုတ်မြစ်ကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ဖြိုနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ လှည့်စားခြင်းနဲ့ တည်ဆောက်တဲ့ ဘဝဟာ ပြိုလဲတဲ့အခါ ဘာမှ ပြန်ကောက်လို့မရအောင် ကြေမွတတ်ပါတယ်။
Comments
Post a Comment