လူ့သက်တမ်း

 လူ့သက်တမ်း

အခန်း (၁) — Setup

ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် ပိုတန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးပါ။ အထူးသဖြင့် မင်းနဲ့ စတွေ့တဲ့အချိန်မှာပေါ့။ မင်းက ကျွန်မအတွက်တော့ ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အလုပ်အကိုင်တွေ အဆင်မပြေ၊ မိသားစုနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှောင်ဆုံးနေ့ရက်တွေထဲကို မင်းက အလင်းရောင်တစ်ခုလို ဝင်လာခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလုံခြုံဆုံးလူသားတစ်ယောက်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က တစ်ယောက်ယောက်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ကိုးစားမိတာပဲ။ အဲ့ဒီအချက်ကပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုသွားမယ်ဆိုတာ အဲ့ဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၂) — Connection

ပထမဆုံး တစ်နှစ်တာကတော့ အိမ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ မင်းက ကျွန်မကို အရမ်းချစ်ပြခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချစ်တွေနောက်မှာ စည်းကမ်းချက်တွေ ပါလာတယ်။ ဒီအင်္ကျီက အရမ်းတိုတယ် မဝတ်နဲ့၊ ဒီသူငယ်ချင်းက မင်းအပေါ် မကောင်းဘူး မပေါင်းနဲ့၊ မင်းအမေက မင်းကို ပိုက်ဆံပဲ မက်တာ ဖုန်းမဆက်နဲ့။ ကျွန်မကလည်း ဒါတွေကို အချစ်ကြောင့်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ မင်းက ကျွန်မကို အရမ်းကာကွယ်ချင်လို့၊ ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်လို့လို့ပဲ တွေးခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးဟာ မင်းပဲ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မင်းမရှိရင် ကျွန်မ ဘာမှလုပ်လို့မရတော့တဲ့အထိ မင်းက ကျွန်မကို ပုံသွင်းယူခဲ့တာ။

အခန်း (၃) — Turning Point

တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ လမ်းမှာတွေ့လို့ စကားခဏပြောမိတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းရဲ့မျက်နှာက ကျွန်မတစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်မျိုးဖြစ်နေတယ်။ မင်း ကျွန်မကို ဘာမှမပြောဘဲ တစ်ညလုံး အခန်းထဲမှာ ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ငိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းကတော့ မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့တယ်။ နောက်ရက်ကျတော့ မင်းက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ပြန်လုပ်တယ်။ "ငါက မင်းကို ချစ်လွန်းလို့ စိတ်ဆိုးတာပါ၊ မင်းက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်မှာ ကြောက်လို့ပါ" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မကို မှားနေတာ ငါပဲဆိုတဲ့ စိတ်ဝင်အောင် ရိုက်သွင်းလိုက်သလိုပါပဲ။ မင်းရဲ့ အချစ်ဟာ ကျွန်မအတွက် အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်လာမှန်း အဲ့ဒီအချိန်မှာ စသိခဲ့ရတယ်။

အခန်း (၄) — Conflict Deepens

အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ မင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုတွေက ပိုပြင်းထန်လာလေလေပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို အမြဲစစ်တယ်၊ ကျွန်မ ဘယ်သွားသွား ဓာတ်ပုံရိုက်ပို့ရတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုခု မှားသွားရင် မင်းက အော်ဟစ်ဆဲဆိုတာမျိုး မလုပ်ဘဲ ရက်ပေါင်းများစွာ စကားမပြောဘဲ နေတတ်တယ်။ အဲ့ဒီတိတ်ဆိတ်မှုက ရိုက်နှက်တာထက် ပိုနာကျင်ရတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးလာတယ်။ "ငါက ဘာမှမတတ်တဲ့ မိန်းမ၊ မင်းမရှိရင် ငါက လမ်းဘေးရောက်မယ့်လူ" ဆိုတဲ့ အတွေးတွေ ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ စွဲနေအောင် မင်းက နေ့တိုင်း ရိုက်သွင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘဝဟာ မင်းရဲ့ အရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အခန်း (၅) — Emotional Collapse

ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြိုလဲလာတယ်။ တစ်ညမှာ ကျွန်မ မင်းရဲ့ ဖုန်းဟောင်းလေးတစ်လုံးကို မတော်တဆ တွေ့မိသွားတယ်။ အဲ့ဒီထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်ခံရအောင်၊ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စိမ်းကားကုန်အောင် မင်းပဲ နောက်ကွယ်ကနေ လုပ်ခဲ့တာတဲ့။ ကျွန်မကို အကူအညီမဲ့အောင် လုပ်ပြီး မင်းဆီမှာပဲ လာခိုကပ်အောင် မင်းက စနစ်တကျ စီစဉ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့လူဟာ ကျွန်မဘဝကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားပဲ။

အခန်း (၆) — Breaking Point

မင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ အရာအားလုံးကို သိကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။ မင်းကတော့ နောင်တရတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မပြဘူး။ "ငါမလုပ်ရင် မင်းက တခြားကောင်တွေနောက် ပါသွားမှာပေါ့၊ အခုကြည့်လေ... ငါ့ကြောင့် မင်းမှာ နေစရာရှိတာ၊ ငါ့ကြောင့် မင်း ဗိုက်ဝနေတာ" တဲ့။ မင်းရဲ့ အဲ့ဒီစကားသံတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဟိန်းထွက်နေတယ်။ မင်းက ကျွန်မကို ဆွဲဖက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မ ရုန်းထွက်လိုက်တယ်။ "နင်... မင်း တကယ်ပဲ အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား... ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ ချစ်တယ်လို့ ပြောနိုင်တာလား..." ကျွန်မရဲ့ အသံတွေက တုန်ယင်နေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်ပြီ။ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ အနိုင်ကျင့်ခြင်းသက်သက်ပဲ။

အခန်း (၇) — Ending + Lesson

ကျွန်မ အဝတ်အစား အနည်းငယ်နဲ့ အဲ့ဒီအိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မင်း ဖုန်းတွေ တရစပ်ဆက်နေပေမဲ့ ကျွန်မ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ မင်းဆီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ လူ့သက်တမ်းကို ရင်းလိုက်ရသလိုပဲ။ အခု ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ "ကျွန်မ" ဆိုတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ပြန်ရှိလာပြီ။ မင်းနဲ့ ဝေးတဲ့နေရာမှာ ကျွန်မ အသက်ကို ဝဝရှူနေမိတယ်။ တချို့လူတွေဟာ ကိုယ့်ကိုချစ်လို့ အနားမှာ ထားချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကို နှိပ်စက်ပြီးမှ ရလာတဲ့ အသာစီးရမှုကို ချစ်ကြတာ။ ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကတော့ ပျောက်ကင်းဖို့ အချိန်အကြာကြီး လိုဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အချစ်ထဲမှာ သေဆုံးသွားတာထက်စာရင် အထီးကျန်စွာနဲ့ အသက်ရှင်နေရတာက ပိုမြတ်ပါတယ်။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းဟာ ကိုယ့်လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အချစ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးခွင့် မပေးပါနဲ့။