မိန်းမပျက်၏ နောက်ဆုံးခရီး
မိန်းမပျက်၏ နောက်ဆုံးခရီး
အခန်း (၁)
အဖြူရောင်အိပ်မက်ရဲ့ နိဂုံး
ကျွန်မနာမည်က 'နှင်း'။ အသားညိုညို၊ အရပ်ခပ်သွယ်သွယ်နဲ့ ရွာကလူတွေကတော့ ကျွန်မကို "နှင်းဆီဖြူလေး" လို့ တင်စားခေါ်တတ်ကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ရွာဦးကျောင်းက ခေါင်းလောင်းသံတွေ၊ လယ်ကွင်းထဲက လတ်ဆတ်တဲ့ လေပြေတွေနဲ့ပဲ တည်ဆောက်ထားခဲ့တာပါ။
အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မမှာ အရမ်းချစ်ရတဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက်ရှိခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသူတဲ့။ သူက ကျွန်မကို ရန်ကုန်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့၊ အလုပ်ကောင်းကောင်းရအောင် ရှာပေးမယ်လို့ ကတိတွေပေးခဲ့တယ်။ "နှင်းကို ကိုယ် ရွှေလက်တွဲပြီး တင့်တင့်တယ်တယ် ထားမှာပါ" ဆိုတဲ့ သူ့စကားတွေကို ကျွန်မက အသက်ထက်မက ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။
ရွာကနေ ထွက်လာတဲ့နေ့က အမေက ငိုယိုပြီး ကျန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ အနာဂတ်ရဲ့ အရောင်အသွေးတွေကြားမှာ အမေ့မျက်ရည်တွေကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက... အဲ့ဒီနေ့ဟာ ကျွန်မရဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို နောက်ဆုံးထားခဲ့ရတဲ့နေ့ ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာပါပဲ။
---
အခန်း (၂)
အမှောင်ထဲက လက်တစ်စုံ
ရန်ကုန်ကို ရောက်ပြီး သုံးရက်အကြာမှာပဲ ကိုမင်းသူ ပျောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ ထားခဲ့ပြီး သူ ပြန်မလာတော့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား ရောက်လာတာက ရုပ်ဆိုးဆိုး၊ စကားပြောကြမ်းတမ်းတဲ့ လူတစ်စု။
"နင့်ယောက်ျားက နင့်ကို ငါတို့ဆီမှာ သိန်းငါးဆယ်နဲ့ ရောင်းသွားပြီ... အခုကစပြီး နင့်ဘဝက ငါတို့ပိုင်တယ်"
အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားပြီး တစ်လောကလုံး မှောင်အတိကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ငိုတယ်၊ တောင်းပန်တယ်၊ ရုန်းကန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်မကို အရိုက်အနှက်ခံရင်း၊ အမှောင်ခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားရင်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို တစ်စစီ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြတယ်။
နောက်ဆုံးတော့... ကျွန်မ အရှုံးပေးလိုက်ရတယ်။ အဖြူရောင် နှင်းဆီဖြူလေးဟာ ရွှံ့နွံထဲကို အတင်းအဓမ္မ အနင်းခံလိုက်ရပါပြီ။
---
အခန်း (၃)
နှုတ်ခမ်းနီအောက်က ငိုသံ
နှစ်တွေ ကြာလာခဲ့တယ်။ နှင်း ဆိုတဲ့ နာမည်ထက် 'မေရီ' ဆိုတဲ့ နာမည်က ပိုပြီး လူသိများလာတယ်။ ညတိုင်း ညတိုင်း နှုတ်ခမ်းနီအနီရဲရဲတွေကို ဆိုး၊ အဝတ်အစား တိုတိုအကျပ်တွေကို ဝတ်ပြီး ကျွန်မဟာ အမျိုးသားပေါင်းစုံရဲ့ အလိုရမ္မက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ရတယ်။
အပြင်ပန်းကတော့ ရယ်မောနေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ပုပ်ပွနေတဲ့ အလောင်းတစ်ခုလိုပဲ။ လူတွေက ကျွန်မကို မြင်ရင် နှာခေါင်းရှုံ့ကြတယ်။ "မိန်းမပျက်" လို့ ကွယ်ရာမှာရော၊ ရှေ့မှာရော ပြောကြတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲ့ဒါက ရွာက အမေ့ဆီကို လစဉ် ပိုက်ဆံပို့ပေးနေတာပဲ။ အမေ့ကိုတော့ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ လိမ်ထားခဲ့တယ်။ အမေကတော့ ကျွန်မ ပို့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဆေးကုရင်း၊ စားသောက်ရင်း "ငါ့သမီးလေး အလုပ်တွေ အောင်မြင်ပါစေ" လို့ ဆုတောင်းပေးနေမှာကို တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တွေ ပေါက်ခဲ့ရတယ်။
---
အခန်း (၄)
နောက်ဆုံးအကြိမ် ဆုံစည်းခြင်း
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး လာခဲ့တယ်။ အမေ အရမ်းနေမကောင်းဘူးတဲ့။ အမေက ကျွန်မကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ချင်တယ်လို့ မှာတယ်ဆိုတဲ့သတင်း။ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ ပိုက်ဆံလေးတွေကို စုပြီး ရွာကို ပြန်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရွာကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို သေစေလောက်အောင် နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ရွာသားတွေက ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ "ဟိုမှာ... ရန်ကုန်မှာ ဖာသည်မ လုပ်နေတဲ့ နှင်း ပြန်လာပြီ" လို့ တီးတိုးပြောကြတယ်။
ကျွန်မ အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ အမေက အသက်ငင်နေရှာပြီ။ ကျွန်မကို မြင်တော့ အမေက မျက်ရည်တွေကြားက ပြုံးပြတယ်။ "သမီးလေး... လာပြီလား" တဲ့။
ကျွန်မ အမေ့လက်ကို ကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။ "အမေ... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်... သမီးက လူယုတ်မာမလေးပါ အမေရယ်" လို့ ပြောပြီး အမှန်တရားတွေကို ဖွင့်ပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေက ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းကို သူ့လက်တုန်တုန်လေးနဲ့ ပိတ်လိုက်တယ်။
"မပြောပါနဲ့ သမီး... အမေ အားလုံး သိပါတယ်... သမီး ဘာတွေလုပ်ပြီး အမေ့ကို ပြုစုခဲ့ရလဲဆိုတာ အမေ သိပါတယ်... သမီးက အမေ့အတွက်တော့ အမြဲတမ်း နှင်းဆီဖြူလေးပါပဲ"
အဲ့ဒီစကားကို ပြောပြီး အမေဟာ ကျွန်မရဲ့ လက်ပေါ်မှာတင် အသက်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အမေ သိနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အပုပ်နံ့တွေကြားက ပေးဆပ်မှုကို အမေက မေတ္တာနဲ့ ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တာပဲ။
---
အခန်း (၅)
မိန်းမပျက်၏ နောက်ဆုံးခရီး
အမေ့ဈာပနမှာ ရွာသားတစ်ယောက်မှ လာမကူကြဘူး။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အမေ့အလောင်းကို လှည်းပေါ်တင်ပြီး သုသာန်ကို သယ်သွားခဲ့ရတယ်။ လမ်းဘေးကလူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့တဲ့အကြည့်တွေ၊ ရွံရှာတဲ့ အမူအရာတွေကို ကျွန်မ ခေါင်းမော့ပြီး ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။
သူတို့အတွက် ကျွန်မက မိန်းမပျက်ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ့အတွက်တော့ ကျွန်မက အသက်ကို ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ သမီးတစ်ယောက်ပဲ။
အမေ့ကို မြေမြှုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ သုသာန်ဟောင်းကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ အလှအပတွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အချစ်ရဆုံး အမေလည်း မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ကိုမင်းသူ ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးကို မီးရှို့လိုက်တယ်။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေ၊ လိမ်ညာမှုတွေအားလုံး ဒီမီးတောက်ထဲမှာပဲ ပါသွားပါစေတော့။
---
အခန်း (၆)
နိဂုံး
ကျွန်မ ရွာကို ပြန်မလာတော့သလို၊ ရန်ကုန်က အမှောင်လောကထဲကိုလည်း ပြန်မသွားတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ဘုရားရိပ်၊ တရားရိပ်မှာပဲ ကုန်ဆုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
လူတွေက ကျွန်မကို တွေ့ရင် အခုထိ နှာခေါင်းရှုံ့နေကြတုန်းပဲ။ "ဟိုမှာ... မိန်းမပျက်ကြီး" တဲ့။
ကျွန်မ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ လောကကြီးက ခန္ဓာကိုယ် ညစ်ပေတာကိုပဲ မြင်ကြပြီး၊ စိတ်ဓာတ်တွေ ပုပ်ပွနေတာကိုတော့ မမြင်ကြဘူး။ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ညစ်ပေခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမေ့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ မေတ္တာတရားကတော့ ဘယ်တော့မှ မညစ်ပေခဲ့ပါဘူး။
ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးပါ။ အထီးကျန်ပေမဲ့ ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။
---
💔 သင်ခန်းစာ
လောကကြီးမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူများပြောတဲ့ စကားတွေနဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ အခြေအနေအရ ရွှံ့ထဲကို ကျသွားရတဲ့ ပန်းလေးတွေမှာလည်း သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အလှတရားနဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ ရှိတတ်ကြပါတယ်။ အဖြူအမည်း သဲသဲကွဲကွဲ မသိဘဲ တစ်ပါးသူရဲ့ ဘဝကို ကဲ့ရဲ့ဖို့ မစောပါနဲ့။
Comments
Post a Comment