မောင်နှမချင်းရတဲ့ကိုယ်ဝန်

 အခန်း (၁) — အရိပ်ထဲက ဘဝ (Setup)

ကျွန်တော့်ဘဝမှာ သီရိကလွဲရင် တခြားဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ မိဘတွေက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့တာမို့ နွမ်းပါးတဲ့ ဒီအိမ်အိုလေးထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ပဲ အားကိုးတကြီး ရှင်သန်ခဲ့ရတယ်။ သီရိက ကျွန်တော့်ထက် နှစ်နှစ်ပဲ ငယ်ပါတယ်။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်အတွက် လောကကြီးရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာတံတိုင်းမှ မရှိခဲ့ဘူး။ အရာအားလုံးကို ဝေမျှခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အတားအဆီးမဲ့တဲ့ ရင်းနှီးမှုကပဲ ကျွန်တော်တို့ဘဝကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။

အခန်း (၂) — အမှားရဲ့ နိဒါန်း (Connection)

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့ အဲဒီညက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ခေါင်မိုးက ယိုတဲ့ မိုးရေတွေကို လိုက်ခံရင်း၊ အေးစက်လှတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးတကြီး ဖက်ထားမိခဲ့ကြတယ်။ အထီးကျန်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ အသိစိတ်မဲ့မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။ သွေးသားအရင်းအချာဆိုတဲ့ အသိထက်၊ ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ နွေးထွေးမှုတစ်ခုကိုပဲ ကျွန်တော် အတင်းအဓမ္မ ဆုပ်ကိုင်မိခဲ့တယ်။ နောင်တဆိုတာ ဘာမှန်းမသိခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘောင်ကျော်တဲ့ အမှားတစ်ခုကို အတူတူ ကျူးလွန်မိခဲ့ကြတယ်။

အခန်း (၃) — တိတ်ဆိတ်တဲ့ မုန်တိုင်း (Turning Point)

အဲဒီည နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားသံတွေ နည်းပါးသွားခဲ့တယ်။ သီရိက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်မကြည့်တော့ဘူး။ သူမ မျက်ဝန်းထဲမှာ နာကျင်မှုနဲ့ ရှက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရပေမဲ့ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ တစ်လ၊ နှစ်လ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သီရိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြောင်းလဲမှုတွေ စလာတယ်။ သူမ မနက်တိုင်း အော့အန်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ "ကိုကို... သီရိ ရာသီမလာတော့ဘူး" တုန်ရီနေတဲ့ သူမအသံက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကို ရိုက်ခွဲလိုက်သလိုပါပဲ။

အခန်း (၄) — ငရဲကမ္ဘာ (Conflict Deepens)

"မောင်နှမချင်းရတဲ့ ကိုယ်ဝန်" ... ဒီစကားလုံးက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ သံပူနဲ့ အထိုးခံရသလို ခါးသီးလွန်းတယ်။ သီရိကတော့ တစ်နေ့တခြား ပိန်ချုံးလာပြီး အခန်းထဲက အပြင်မထွက်တော့ဘူး။ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ အကြည့်တွေကို ကြောက်လို့ ကျွန်တော်လည်း အပြင်မှာ အလုပ်မလုပ်ရဲတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ အတူတူ ပုပ်သိုးနေခဲ့ကြတယ်။ သီရိက တစ်ခါတလေ ဗိုက်ကိုကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတတ်တယ်။ သူမရဲ့ ငိုသံတွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်နေသလိုပဲ။ "ငါ ဘာလုပ်မိတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် မေးမိပေမဲ့ အဖြေကတော့ နောင်တပဲ ရှိခဲ့တယ်။

အခန်း (၅) — ပြိုလဲခြင်း (Emotional Collapse)

အခြေအနေက ပိုဆိုးလာတယ်။ သီရိရဲ့ ဗိုက်က သိသိသာသာ ထွက်လာပြီ။ သူမကို ဆေးရုံသွားပြဖို့လည်း ကျွန်တော်တို့မှာ သတ္တိမရှိဘူး။ လူတွေ သိသွားရင် ကျွန်တော်တို့ကို ခဲနဲ့ပေါက် သတ်ကြလိမ့်မယ်။ တစ်ညမှာ သီရိက ဗိုက်အောင့်တယ်ဆိုပြီး လူးလှိမ့်နေတော့တယ်။ သွေးတွေ အများကြီး ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ သူမကို ဖက်ထားမိတယ်။ "တောင်းပန်ပါတယ် သီရိရယ်... ကိုကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ကျွန်တော် တတွတ်တွတ် ပြောနေမိပေမဲ့ သီရိကတော့ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် အရှက်ကို ဘေးဖယ်ပြီး သူမကို ဆေးရုံကို ခိုးထုတ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

အခန်း (၆) — နောက်ကျလွန်းတဲ့ အမှန်တရား (Breaking Point/Twist)

ဆေးရုံမှာ သီရိကို ခွဲစိတ်ခန်းထဲ သွင်းထားတုန်း၊ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ငယ်ငယ်ကတည်းက စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ အဒေါ်ကြီး ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သူ အားလုံးကို ရိပ်မိသွားပုံရတယ်။ သူက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်ဟောင်းလေးတစ်ခု ကမ်းပေးတယ်။ "ငါ ဒါကို နင်တို့ အရွယ်ရောက်မှ ပေးမလို့ သိမ်းထားတာ... နင်တို့က သွေးသားအရင်းတွေ မဟုတ်ဘူးအေ။ သီရိက နင့်အမေ သူငယ်ချင်းရဲ့ သမီး... မွေးမွေးချင်း အမေက ဆုံးသွားလို့ နင့်အမေက နို့တိုက်ကျွေးပြီး သမီးအရင်းလို မွေးခဲ့တာ။" ကျွန်တော့် နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ သွေးသားမတော်စပ်တဲ့သူတွေ ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့၊ အရင်းအချာတွေလို့ ထင်မှတ်ခဲ့တဲ့ အသိကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့မိတာပေါ့။

အခန်း (၇) — ကျန်ရစ်သူရဲ့ နောင်တ (Ending + Lesson)

ဆရာဝန် ထွက်လာတဲ့အခါ သတင်းကောင်း ပါမလာခဲ့ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ဒဏ်ရာပြင်းထန်လွန်းတာကြောင့် သီရိရော၊ ဗိုက်ထဲက ကလေးပါ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ အမှန်တရားကို မသိခဲ့တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငရဲသားတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ပြီး သီရိကို ကောင်းကောင်း မစောင့်ရှောက်ခဲ့ဘူး။ အကယ်၍ သွေးမတော်ကြောင်းသာ စောစောသိခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ ပုံမှန်ဇနီးမောင်နှံတွေလို ပျော်ရွှင်ရမှာပေါ့။ အခုတော့ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ လွတ်လပ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ဝိညာဉ်ကတော့ အဲဒီ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ သီရိနဲ့အတူ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။

**သင်ခန်းစာ** — အမှန်တရားဆိုတာ အချိန်မီ သိခွင့်ရမှသာ တန်ဖိုးရှိတာပါ။ နောက်ကျမှ သိရတဲ့ အမှန်တရားဟာ ကယ်တင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ နာကျင်မှုကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။