ညီမယောကျာ်းနဲ့ မှားမိတဲ့အမ
အခန်း (၁) — အဖြူရောင်ထဲက အမည်းစက်
ကျွန်မ နာမည်က စန္ဒာ။ ကျွန်မမှာ သီရိ ဆိုတဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက ကျွန်မထက် ၅ နှစ်ငယ်ပြီး ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မိဘမဲ့တွေမို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း ငုပ်လျှိုးနေတဲ့ မနာလိုစိတ် အစိုင်အခဲတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ သီရိရဲ့ ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ ဘဝပါ။ သူက လှတယ်၊ သဘောကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို အသက်ထက်မက ချစ်တဲ့ ကိုထက် ဆိုတဲ့ ယောကျာ်းမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာ။ ကျွန်မကတော့ အသက် ၃၅ နှစ်အထိ အထီးကျန်ဆန်စွာနဲ့ အလုပ်ထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေခဲ့ရသူပါ။ သူတို့အိမ်ကို အလည်သွားတိုင်း သီရိရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ကျွန်မ ဝမ်းသာပေးရမယ့်အစား "ဒါတွေက ငါ့အတွက် ဖြစ်သင့်တာ" ဆိုတဲ့ အတွေးဆိုးတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို နေ့တိုင်း ဝါးမြိုခဲ့တယ်။
အခန်း (၂) — နီးစပ်ခြင်းရဲ့ အစ
သီရိက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းရှာဘူး။ မကြာခဏဆိုသလို ခေါင်းကိုက်တယ်၊ မူးလဲတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်တွေဆို ကျွန်မက သူတို့အိမ်မှာ သွားနေပေးရတယ်။ ကိုထက်ကတော့ သီရိကို အရမ်းဂရုစိုက်ရှာတာ။ ဒါပေမဲ့ သီရိ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ညတွေမှာ ကျွန်မနဲ့ ကိုထက် ဧည့်ခန်းထဲမှာ စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို ကျွန်မကို ရင်ဖွင့်တယ်၊ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို နားလည်ပေးတဲ့ပုံစံနဲ့ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်။ "သီရိက ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲနော်၊ ကိုထက် တော်တော်ပင်ပန်းမှာပဲ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ သူတို့ကြားမှာ ကျွန်မက အသာလေး နေရာယူခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ ကိုထက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြောင်းလဲလာတာကို သိနေပေမဲ့ ကျွန်မ မရှောင်ဖယ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ကျွန်မ ပိုပြီး လှလှပပ ပြင်ဆင်လာမိခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) — လမ်းမှားခြင်း
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ တစ်ညမှာ သီရိက ဆေးသောက်ပြီး အိပ်ပျော်နေခဲ့တယ်။ မီးပျက်သွားလို့ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးနဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်။ ကိုထက်က ဝိုင်သောက်ရင်း "စန္ဒာသာ သီရိနေရာမှာဆိုရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်တွေ လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ဘူး။ အဲဒီညက မိုးသံတွေကြားမှာ ကျွန်မ ညီမလေးရဲ့ ယောကျာ်းနဲ့ ကျွန်မ မှားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို အမှားတစ်ခုနဲ့ အစားထိုးလိုက်မိတာပါ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) — ဝိညာဉ်ကို ခြောက်လှန့်ခြင်း
အမှားတစ်ခုကနေ နှစ်ခု၊ သုံးခု ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မ သီရိကို ကြည့်ရတာ ရှက်လာပေမဲ့ ရပ်တန့်ဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ဘူး။ ကိုထက်က ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်တယ်၊ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့တယ်။ သီရိကတော့ ဘာမှမသိရှာဘဲ ကျွန်မကို "မမ... ညီမလေး မရှိရင် ကိုထက်ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါနော်" လို့ ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆူးတစ်ခု စိုက်ဝင်နေသလိုပဲ။ ကိုထက်ကလည်း နောက်ပိုင်းမှာ သီရိကို စိတ်မရှည်သလို ဆက်ဆံလာတယ်။ သီရိကတော့ တစ်ချက်မှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်နေတတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပိန်ချောင်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မမှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေနဲ့ ညတိုင်း အိပ်မပျော်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဆီက 'Seen' ဖြစ်ပြီး ပြန်မလာတဲ့ ကိုထက်ရဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို စောင့်ရတဲ့ ဝေဒနာက ပိုပြင်းထန်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) — ပြိုလဲခြင်း
သီရိ ဆေးရုံတက်လိုက်ရတယ်။ အခြေအနေက တော်တော်ဆိုးနေပြီ။ ဆရာဝန်က "ဦးနှောက်အကျိတ်က နောက်ဆုံးအဆင့်ပါ" လို့ ပြောတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ညီမလေးက သေတော့မှာလား? ကျွန်မကတော့ သူ့နောက်ကွယ်မှာ သူ့ယောကျာ်းနဲ့ ဖောက်ပြန်နေခဲ့တာ။ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေနဲ့ သီရိကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိတယ်။ "ညီမလေး... မမကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောမိပေမဲ့ သူကတော့ ပြုံးပဲ ပြုံးနေခဲ့တယ်။ ကိုထက်ကတော့ ဆေးရုံကို သိပ်မလာတော့ဘူး။ သူက "ငါတို့ အမှားတွေ သီရိသိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်နဲ့ ကျွန်မကိုပါ ရှောင်ဖယ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးနေရပြီဆိုတာ အဲဒီအချိန်မှာ စသိလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၆) — အမှန်တရားရဲ့ ထိုးနှက်ချက်
သီရိ ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဈာပနပြီးတဲ့နောက် သီရိရဲ့ အခန်းကို သိမ်းဆည်းရင်း ကျွန်မ သူ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတဲ့ စာတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
"မမနဲ့ ကိုထက် အိပ်ခန်းထဲမှာ အတူရှိနေတာကို ညီမလေး တွေ့ခဲ့တယ်။ ညီမလေး ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရပေမဲ့ မမကို မမုန်းဘူး။ ညီမလေး သေသွားရင် မမ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာကို စိုးရိမ်နေတာ။ ကိုထက်က မမကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချင်တယ်။ ဒါကြောင့် ညီမလေး မသိချင်ယောင်ဆောင်ပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မမရယ်... ညီမလေးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခဲ့ပါလား။ မမက ခိုးစားနေရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို ခံစားနေရမှာကို ညီမလေး ပိုစိတ်မကောင်းဘူး။"
ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ မနာလိုခဲ့တဲ့ ညီမလေးက ကျွန်မကို သူ့အသက်ထက် ပိုချစ်ခဲ့တာပါ။ ကိုထက်ကတော့ သီရိဆုံးပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာပဲ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပါးနေတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ကျွန်မကိုလည်း မချစ်ခဲ့ဘူး၊ သီရိကိုလည်း မချစ်ခဲ့ဘူး။ သူက အတ္တသမားသက်သက်ပဲ။
အခန်း (၇) — နောင်တ၏ အဆုံးသတ်
အခုတော့ ကျွန်မ အထီးကျန်တဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း။ သီရိရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း နေ့တိုင်း တောင်းပန်နေမိတယ်။ ကျွန်မ ပြန်ပြင်ချင်ပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ မိသားစုလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ချစ်သူလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တနဲ့ မနာလိုစိတ်ကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးသူကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ သီရိရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ကြည့်မိတိုင်း "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ..." ဆိုတဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။
**သင်ခန်းစာ -**
တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေကို ဆုံးရှုံးသွားမှ နားလည်တတ်တာဟာ လူ့သဘာဝဖြစ်ပေမယ့်၊ အဲဒီဆုံးရှုံးမှုက ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးတဲ့ အမှားကြောင့်ဆိုရင်တော့ အဲဒီနောင်တဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ငရဲကျနေရသလိုပါပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖောက်ဖျက်ဖို့ စက္ကန့်ပိုင်းပဲ ကြာပေမယ့်၊ အဲဒီအပြစ်ရှိစိတ်ကို တစ်သက်လုံး ထမ်းပိုးသွားရမှာပါ။
Comments
Post a Comment