ခွင့်လွတ်မရသည့် အမှား
ခွင့်လွတ်မရသည့်အမှား
အခန်း (၁) — နိဒါန်း
ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမှားတွေအများကြီးရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးအမှားကတော့ မေတ္တာတရားကို ငွေကြေးနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့တယ်လို့ လူတကာက ယုံကြည်သွားအောင် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာပါပဲ။ မေ နဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဆန့်ကျင်ဘက်ကမ္ဘာနှစ်ခုကပါ။ သူက တောက်ပတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်ဆိုရင် ကျွန်တော်ကတော့ ဖုန်မှုန့်တွေကြားက ကျောက်ခဲတစ်လုံးပဲ။ မေ က ကျွန်တော့်ကို လက်တွဲခဲ့ပေမဲ့ လောကကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က မေ မရှိရင် မရှင်သန်နိုင်တာထက် မေ ကို မပျော်ရွှင်မှာ ကြောက်တာပါပဲ။
အခန်း (၂) — သံယောဇဉ်
မိုးရွာတဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို အတူတူသောက်ရင်း "ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ကြေး" လို့ ကတိတွေ ပေးခဲ့ကြတယ်။ မေ ရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ရှင်သန်ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ "ကိုကို့မှာ ဘာမှမရှိလည်း မေ ရှိရင် ပြီးတာပဲ" လို့ သူမ ပြောတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးခဲ့ရသလို တစ်ဖက်မှာလည်း အားနာစိတ်တွေက အရိပ်လို လိုက်နေခဲ့တယ်။ သူမဟာ မြင့်မြတ်လွန်းတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်သင့်တာပါ။ ကျွန်တော့်လို ရုန်းကန်နေရတဲ့သူရဲ့ ဘေးမှာ ညှိုးနွမ်းမသွားစေချင်ဘူး။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
အရာအားလုံးက မေ တို့ မိသားစု စီးပွားရေး ပျက်ကွက်သွားတဲ့နေ့မှာ စပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ မေ ရဲ့ ဖခင်က ငွေကြေးအလွဲသုံးစားမှုနဲ့ ထောင်ကျမယ့်အရေး ကြုံလာရတယ်။ မေ က ငိုယိုပြီး ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ မေ တို့ မိသားစုကို ကယ်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက သူဌေးသား သုတ ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်က တစ်ခုတည်းပါ - မေ ကို သူနဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့။
အခန်း (၄) — ပိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ကျွန်တော် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? ကျွန်တော့်မှာ မေ ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ရာထူးမရှိဘူး၊ ငွေမရှိဘူး။ သုတ က ကျွန်တော့်ကို သီးသန့်ခေါ်တွေ့တယ်။ "မင်း သူမကို တကယ်ချစ်ရင် လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။ မင်းနဲ့ဆိုရင် သူက တောင်းစားရုံပဲ ရှိမယ်။ ငါနဲ့ဆိုရင်တော့ သူ့အဖေလည်း လွတ်မယ်၊ သူလည်း ဘုရင်မလို နေရမယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားတွေက ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ မေ ရဲ့ အဟန့်အတား ဖြစ်နေပြီဆိုတာ။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
ကျွန်တော် အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲခဲ့တယ်။ မေ ကျွန်တော့်ကို မုန်းသွားမှ ဖြစ်မယ်။ ဒါမှ သူ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားနိုင်မှာ။ မေ နဲ့ တွေ့တဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော် သိန်း ၅၀၀ ပါတဲ့ လက်ဆွဲအိတ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။ "ငါ မင်းကို မချစ်တော့ဘူး မေ။ ဒီပိုက်ဆံက သုတ ပေးတာ။ မင်းထက် ဒီပိုက်ဆံတွေက ငါ့အတွက် ပိုအရေးကြီးတယ်" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ မေ ရဲ့ မျက်လုံးထဲက အရောင်တွေ သေဆုံးသွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ "ဒါ... ကိုကို့ရဲ့ တကယ့်စိတ်ထားလား?" တဲ့။ မေ ရဲ့ အက်ကွဲသံလေးကို ကြားပေမဲ့ ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သောအချိုးအကွေ့
မေ က ကျွန်တော့်ကို ရွံရှာစွာနဲ့ ကျောခိုင်းထွက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတွေမသိတာ တစ်ခုရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် ယူလိုက်တဲ့ အဲဒီ သိန်း ၅၀၀ က ကျွန်တော့်အတွက် မဟုတ်ဘူး။ မေ ရဲ့ ဖခင် ကျူးလွန်ထားတဲ့ ငွေစာရင်းအမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ သက်သေတွေကို ဝယ်ယူဖို့အတွက် ကျွန်တော် သုတ ဆီက တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ အဲဒီထက် ပိုနာကျင်စရာကောင်းတာက... မေ ရဲ့ ဖခင် ထောင်မကျအောင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ငွေအလွဲသုံးစားမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သူအဖြစ် အပြစ်ဝန်ခံခဲ့တာပါပဲ။ မေ ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံမက်ပြီး သူ့ကို ရောင်းစားသွားတဲ့ လူယုတ်မာလို့ပဲ သတ်မှတ်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
အခုဆို မေ က သုတ ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် ဂုဏ်သရေရှိရှိ နေထိုင်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အမှောင်ခန်းထဲမှာ လူစိမ်းတစ်ယောက်အဖြစ် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ မေ ရဲ့ "Seen" မလုပ်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျဟောင်းလေးတွေကို ပြန်ဖတ်ရင်း ပြုံးနေမိတယ်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို မုန်းနေတာဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုပါပဲ။ သူမ ပျော်ရွှင်နေရင် ကျွန်တော့်ဘဝက "ခွင့်လွတ်မရတဲ့ အမှား" တစ်ခုအဖြစ် သမိုင်းတွင်လည်း ကျေနပ်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - "စစ်မှန်သော စွန့်လွှတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို လူဆိုးတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ပြီး ချစ်ရသူ၏ အနာဂတ်ကို ထွင်းထုပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။"
Comments
Post a Comment