ယောက္ခမနဲ့ မှားမိတဲ့ သမက်

 **ယောက္ခမနဲ့ မှားမိတဲ့ သမက်**

**အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း (Setup)**

ကျွန်တော်က မိဘမဲ့တစ်ယောက်ပါ။ နွေးထွေးတဲ့ မိသားစုဘဝကို ငတ်မွတ်ခဲ့ရသူမို့ ဖြူဖြူနဲ့ လက်ထပ်ဖြစ်တဲ့အခါ လောကကြီးက ကျွန်တော့်ဘက်ကို နောက်ဆုံးတော့ လှည့်ကြည့်ပြီလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဖြူဖြူ့ရဲ့ အမေ၊ ကျွန်တော့်ယောက္ခမ ဒေါ်မြတ်နုက ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ကျောက်စိမ်းလို အေးစက်စက် အလှမျိုးရှိသူပါ။ "မင်းမှာ ဘယ်သူမှမရှိတာ အမေသိတယ်၊ အမေ့ကိုပဲ ကိုယ့်အမေအရင်းလို အားကိုးပါ" လို့ သူပထမဆုံး ပြောခဲ့တဲ့စကားက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နတ်သံကြားရသလိုပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက အဲဒီနွေးထွေးမှုဟာ ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုမယ့် ထောင်ချောက်တစ်ခုဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။

**အခန်း (၂) — သံယောဇဉ် (Connection)**

ဖြူဖြူက နုနယ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်မချတတ်တဲ့ မိန်းကလေးပါ။ အိမ်ထောင်သက် တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ကြားက ပြဿနာတိုင်းကို ဒေါ်မြတ်နုကပဲ ဝင်ဖြေရှင်းပေးတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးကို ထောက်ပံ့တယ်၊ ကျွန်တော် ဘာဝတ်ရမလဲ၊ ဘာစားရမလဲကအစ သူကပဲ စီစဉ်ပေးတယ်။ ဖြူဖြူက အိပ်ရာထဲမှာ အမြဲဖျားနာနေတတ်ပြီး နုံးခွေနေချိန်တွေမှာ ဒေါ်မြတ်နုက ကျွန်တော့်အနားမှာ ရှိနေပေးခဲ့တယ်။ "ဖြူဖြူက ငယ်ကတည်းက ဒီလိုပဲ အားနည်းတယ်၊ သားပဲ သည်းခံပေးပါ" လို့ ပြောရင်း ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ပုတ်ပေးတတ်တဲ့ သူ့လက်တွေရဲ့ အထိအတွေ့က အမေတစ်ယောက်ထက် ပိုနေသလားလို့ ခဏတာ သံသယဝင်မိပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးသိတတ်စိတ်က အဲဒီအတွေးကို ရိုက်ချပစ်ခဲ့တယ်။

**အခန်း (၃) — အချိုးအကွေ့ (Turning Point)**

ဖြူဖြူက ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လာသလိုပဲ။ ကျွန်တော် အနားကပ်ရင် သူတုန်ရင်နေတတ်တယ်။ ဒေါ်မြတ်နုကတော့ ကျွန်တော့်ကို ဖြူဖြူ့အကြောင်း မကောင်းတာတွေ တိုးတိုးလေး လာပြောတတ်လာတယ်။ "ဖြူဖြူက တခြားတစ်ယောက်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ သား... အမေ မပြောချင်ပေမယ့် သားကို သနားလို့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ အဲဒီညက မိုးတွေသည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေခဲ့တယ်။ ဖြူဖြူက ဆေးရှိန်ကြောင့် အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ ဒေါ်မြတ်နုက ဝိုင်ပုလင်းနဲ့အတူ ကျွန်တော့်အခန်းထဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ "သား အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ... အမေရှိတယ်နော်" ဆိုတဲ့ အသံက တိုးညှင်းပြီး စွဲမက်စရာ ကောင်းနေခဲ့တယ်။

**အခန်း (၄) — ပဋိပက္ခ (Conflict Deepens)**

အမှားဆိုတာ သိသိကြီးနဲ့ ကျူးလွန်မိတဲ့အခါ နောင်တက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဆိပ်လို ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ ဒေါ်မြတ်နုရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျွန်တော် နိုးထလာတဲ့ မနက်ခင်းဟာ ငရဲရဲ့ အစပဲ။ ကျွန်တော် ဖြူဖြူ့ကို ရင်မဆိုင်ရဲတော့ဘူး။ ဒေါ်မြတ်နုကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကစပြီး သူ ကျွန်တော့်ကို ထိန်းချုပ်လာတယ်။ "မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ရင် ဖြူဖြူ သိသွားလိမ့်မယ်၊ မင်းရဲ့ ဘဝပျက်သွားလိမ့်မယ်" လို့ သူက ခြိမ်းခြောက်တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို သမက်တစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ အရုပ်တစ်ခုလို ဆက်ဆံလာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် ချက်ချင်းထူးရမယ်၊ သူ ခိုင်းတာ ချက်ချင်းလုပ်ရမယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူ့အိမ်က အစေခံတစ်ယောက်ထက် မပိုတော့ဘူး။

**အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း (Emotional Collapse)**

ကျွန်တော် ဖြူဖြူ့ကို ခိုးကြည့်မိတိုင်း ရင်ထဲမှာ သေချင်စိတ်ပေါက်တယ်။ ဖြူဖြူက ပိန်ချောင်ပြီး အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်လာတယ်။ တစ်ခါက ကျွန်တော် ဖြူဖြူ့ဆီ သွားဖို့ ကြိုးစားတော့ ဒေါ်မြတ်နုက ကျွန်တော့်ပါးကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "မင်းက ငါ့အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" တဲ့။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမရှိဘူး၊ ပိုင်ဆိုင်လိုမှုနဲ့ အရူးအမူးဖြစ်နေတဲ့ အမှောင်ထုပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဖုန်းတွေလည်း မကိုင်ရဲတော့ဘူး၊ လူတွေနဲ့လည်း မတွေ့ရဲတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ဒေါ်မြတ်နုရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပြားပြားဝပ်နေရပြီ။

**အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သောအမှတ် (Breaking Point/Twist)**

ကျွန်တော် ဒီငရဲကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြူဖြူ့ကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ သူ့အခန်းထဲ ခိုးဝင်ခဲ့တယ်။ ဖြူဖြူ့ရဲ့ ခုတင်ဘေးက ဆေးပုလင်းတွေကို ကြည့်မိတဲ့အခါ ကျွန်တော့်သွေးတွေ အေးစက်သွားတယ်။ အဲဒါတွေက အားဆေးတွေမဟုတ်ဘဲ လူကို စိတ်ဝေဒနာဖြစ်စေတဲ့၊ ကြွက်သားတွေကို အားနည်းစေတဲ့ ဆေးတွေ။ ပြီးတော့ ဖြူဖြူ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အထဲမှာ ရေးထားတာက... *"မေမေက ကိုကို့ကို လိုချင်နေတာ ကြာပြီ၊ သမီးကိုလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာ... အခု ကိုကို့ကိုပါ ဖျက်ဆီးနေပြီ။ ကိုကို ပြေးပါတော့။ သမီးကတော့ မေမေ့လက်ထဲမှာ သေရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မေမေ့ကို သတ်ပြီးမှ သေမှာ"* တဲ့။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းပြင်က ဒေါ်မြတ်နုရဲ့ ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီရယ်သံက လူသံမဟုတ်ဘူး၊ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ အသံပဲ။ တကယ်တော့ ဒေါ်မြတ်နုဟာ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သေဆုံးသွားတဲ့ လင်ယောက်ျားရဲ့ ပုံစံတူအဖြစ် ကျွန်တော့်ကို ပြုပြင်ပြီး အစားထိုး သိမ်းပိုက်ချင်ခဲ့တာ။ ဖြူဖြူကတော့ အဲဒီအကြံအစည်အတွက် အသုံးချခံ "သားကောင်" သက်သက်ပဲ။

**အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ (Ending + Lesson)**

ကျွန်တော် ဖြူဖြူ့ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် နောက်ကျသွားပါပြီ။ ဖြူဖြူက သူ့ကိုယ်သူ အဆိပ်သောက်ပြီး ဒေါ်မြတ်နုရဲ့ ဝိုင်ခွက်ထဲကိုလည်း အဆိပ်တွေ ထည့်ခဲ့ပြီးသား။ အဲဒီညက အိမ်ကြီးဟာ မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ အသက်ရှင်ပြီး ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ အဲဒီပြာပုံထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ အခု ကျွန်တော်ဟာ လမ်းဘေးမှာ အိမ်ခြေမဲ့တစ်ယောက်လို လျှောက်သွားနေပေမယ့် အဲဒီအိမ်ကြီးထဲက ငရဲထက်တော့ ပိုလွတ်လပ်ပါတယ်။

**သင်ခန်းစာ။** ။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်ုပ်တို့ အလိုချင်ဆုံး "နွေးထွေးမှု" ဆိုတာ ကျွန်ုပ်တို့ကို အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့မယ့် မီးပုံကြီးလည်း ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။