အငယ်အနှောင်း
**ဇာတ်လမ်းခေါင်းစဉ် — အငယ်အနှောင်း**
**အခန်း (၁) — အမှောင်ထဲက အရိပ်**
ကျွန်မဘဝက ညသန်းခေါင်ယံတွေမှာပဲ အသက်ဝင်လေ့ရှိတယ်။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်မှာ လင်းလာတဲ့ သူ့နာမည် "သန့်" ဆိုတဲ့ စာသားလေးတစ်ခုက ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းသမျှကို ဆေးကြောပေးနိုင်ခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပျော်ရွှင်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ 'အငယ်အနှောင်း' ဆိုတဲ့ တံဆိပ်က ကျွန်မရဲ့ နဖူးမှာ အမြဲကပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သူများပိုင်တဲ့ ဥယျာဉ်ထဲက ခိုးပွင့်ရတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ပါ။ သူ လာမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်ရတယ်၊ သူ ထွက်သွားရင် ကျန်ခဲ့တဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးကိုပဲ ဖက်တွယ်ပြီး အိပ်စက်ရတယ်။ ကျွန်မမှာ သူ့ကို ဆွဲထားပိုင်ခွင့် မရှိသလို၊ သူ ထွက်သွားတဲ့အခါမှာလည်း တားပိုင်ခွင့် မရှိခဲ့ဘူး။
**အခန်း (၂) — နူးညံ့တဲ့ ထောင်ချောက်**
သန့်က ကျွန်မအပေါ် သိပ်ကောင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နေမကောင်းတဲ့အခါမျိုးမှာ သူ့မိသားစုကို အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးပေးပြီး ကျွန်မဆီ ရောက်အောင်လာတတ်သူပါ။ "မင်းကို ငါ တကယ်ချစ်တာပါ မေ... ငါ့ဘဝမှာ မင်းသာ မရှိရင်..." လို့ သူ ပြောတတ်တဲ့ စကားလုံးတွေကြားမှာ ကျွန်မ သာယာခဲ့မိတယ်။ သူ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေ၊ သူ ဖန်တီးပေးတဲ့ အမှတ်တရတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ ပျားရည်လိုပါပဲ။ ချိုမြိန်လွန်းလို့ သေတော့မယ်မှန်း သိသိကြီးနဲ့ ကျွန်မ သောက်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ တရားဝင်မှုဆိုတာ မရှိပေမဲ့၊ ခိုင်မြဲတဲ့ သံယောဇဉ်တွေ ရှိနေပြီလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တာပေါ့။
**အခန်း (၃) — အက်ကြောင်း**
တစ်နေ့မှာတော့ အရာအားလုံးက စပြီး ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ သန့်ရဲ့ ဖုန်းက ခေါ်ဆိုမှုတွေကို လက်မခံတော့ဘူး။ ပို့လိုက်တဲ့ စာတွေကို Seen ပြပေမဲ့ ပြန်စာ မလာတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားလာရတယ်။ တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ သူ ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ အေးစက်နေတယ်။ "မေ... ငါတို့ ခဏလောက် ဝေးဝေးနေရအောင်။ အိမ်က သိသွားပြီ" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်က ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာပျက်စေဖို့ လုံလောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့ဘဝအတွက် အပိုပစ္စည်းတစ်ခုသက်သက် ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ အဲဒီအချိန်မှာ စပြီး သတိထားမိလိုက်တယ်။
**အခန်း (၄) — နာကျင်ခြင်းရဲ့ အစ**
သူ့ဆီက ဖုန်းလာနိုးနိုးနဲ့ စောင့်နေရတဲ့ ညတွေက ရှည်လျားလွန်းပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို ရာနဲ့ချီတဲ့ စာတွေ ပို့ခဲ့တယ်။ "ရှင် ဘယ်မှာလဲ" "ကျွန်မကို မချစ်တော့ဘူးလား" "ကျွန်မ ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ" ... ဒါပေမဲ့ ဘာအဖြေမှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ ဖုန်းဝင်သွားပေမဲ့ သူ ဖုန်းကို ချပစ်တတ်တယ်။ အဲဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်... 'ငါက ဘာမို့လို့ ဒီလောက်အောက်ကျနောက်ကျ ခံနေရတာလဲ' ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အချစ်က လူကို အရူးလုပ်တတ်တာပဲလေ။ ကျွန်မ သိက္ခာကို မြေကြီးပေါ် ခင်းပေးထားမိတာ သူ မသိခဲ့ဘူး။
**အခန်း (၅) — ပြိုလဲခြင်း**
တစ်လအကြာမှာတော့ ကျွန်မ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ့အိမ်ရှေ့အထိ သွားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက... သန့်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အကြည်အနူး ရယ်မောပြီး ကားပေါ်က ဆင်းလာတာကိုပဲ။ ကျွန်မ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားတဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို မသိတဲ့လူတစ်ယောက်လိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ထဲကြည့်ပြီး တဟားဟား ရယ်မိတယ်။ ရယ်နေရင်းနဲ့ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာတယ်။ ကျွန်မက သူ့အတွက် ဖျော်ဖြေရေးသက်သက်၊ ပျင်းရင် ကစားတဲ့ အရုပ်သက်သက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
**အခန်း (၆) — အမှန်တရားရဲ့ ဓားချက်**
နှစ်ပတ်အကြာမှာ သန့် ဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။ နှလုံးရောဂါအခံကြောင့် တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရပြီး သူ့ရဲ့ နာရေးကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မကို ဟိုနေ့က အမျိုးသမီးက လာနှုတ်ဆက်တယ်။ သူမက သန့်ရဲ့ ဇနီး မဟုတ်ပါဘူး။ သန့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမပါတဲ့။ သူမက ကျွန်မကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးခဲ့တယ်။ စာထဲမှာ သန့် ရေးထားတာက... "မေ... ငါ့မှာ နှလုံးရောဂါရှိနေတာ ကြာပြီ။ ငါ မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါသေသွားရင် မင်း ငါ့ကို သံယောဇဉ်တွယ်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့မှာကို ငါ မလိုချင်ဘူး။ မင်း ငါ့ကို မုန်းသွားအောင်၊ ငါ့ကို လူယုတ်မာလို့ ထင်သွားအောင် ငါ အားလုံးကို ဟန်ဆောင်ခဲ့တာပါ။ ငါ့ညီမကို ငါ့မိန်းမလို့ မင်းထင်အောင် ငါ လုပ်ခဲ့တယ်။ မင်း ငါ့ကို ရွံပြီး စွန့်ခွာသွားဖို့ ငါ မျှော်လင့်ခဲ့တာ..."
**အခန်း (၇) — နောင်တနှင့် နိဂုံး**
ကျွန်မ လမ်းမပေါ်မှာတင် ဒူးထောက်ပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ လူဆိုးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာတဲ့လား။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အယုတ်မာဆုံးလူလို့ သတ်မှတ်ပြီး စိတ်ထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် ကျိန်ဆဲခဲ့မိတယ်။ အခုတော့ သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မမှာ သူ့ကို တောင်းပန်ခွင့်တောင် မရှိတော့သလို၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေကို ဖွင့်ပြောခွင့်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ နားလည်မှုလွဲခြင်းတွေ၊ ဟန်ဆောင်မှုတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရပြီ။ အခုတော့ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ တရားဝင် ဇနီးလည်း မဟုတ်၊ ချစ်သူလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ သေဆုံးသွားသူကို အဝေးကနေပဲ လွမ်းဆွတ်နေရတဲ့... ထာဝရ 'အငယ်အနှောင်း' အရိပ်တစ်ခုအဖြစ်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။
**သင်ခန်းစာ — တချို့သော စေတနာအမှားတွေဟာ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ထာဝရ ခြားနားသွားစေတတ်ပါတယ်။**
Comments
Post a Comment